Versplintering op rechts

Versplintering op rechts

Zoals de laatste jaren gebruikelijk (denk aan de avonturen van Trots Op Nederland of Artikel 50) begint het een half jaar voor de parlementsverkiezingen van maart 2017 weer druk te worden ter rechterzijde van de PVV. In hoeverre hebben die rechtse splinters enige kans?

De afgelopen twee weken stonden vooral in het teken van de media-activiteiten van Jan Roos, de nieuwe aanvoerder van VNL dat twee zetels in het parlement heeft. Deze zetels worden bezet door Louis Bontes en Joram van Klaveren die in 2012 nog op de PVV-lijst zijn gekozen.

Jan Roos ging er meteen flink tegenaan: hij begon te opperen dat de Bijstand wel 10% omlaag kan, lichtte een Belastingplan toe waarbij iedereen naar zeggen van VNL erop vooruitgaat en de veelverdieners zelfs vele tonnen (volgens mij kan dat niet, maar dat zal nog wel blijken), zorgde in samenspraak met PVV-aartsvijand Alexander Pechtold voor een parlementaire meerderheid om de wietproductie in Nederland te legaliseren en last-but-not-least brak Jan Roos een lans voor onze Zwarte Piet. Dat laatste is een typisch PVV punt, overigens.

Het lijkt erop dat VNL hiermee vooral voor publiciteit gaat die Jan Roos kennelijk moet genereren. Twee jaar geleden lieten Bontes en Van Klaveren nog weten aan een verslaggever van de Dagelijkse Standaard dat ze helemaal niets voelden voor legalisering van de wietteelt. Ex-politieman Louis Bontes zei daarover toen het volgende en Van Klaveren was het roerend daarmee eens:

schermafdruk-2016-09-23-14-57-06

Kennelijk is Jan Roos zoals hij zelf al aankondigde inderdaad de baas bij VNL, want beide heren zijn omgedraaid als een blad aan een wietplant. Wel bijzonder dat iemand die zelf helemaal niet in het parlement zetelt, te weten Jan Roos, zodoende een parlementaire meerderheid weet te creëren. Hoe zat het ook alweer met het individuele geweten van de volksvertegenwoordiger?

Alsof al dit erop los trommelen van Jan Roos nog niet genoeg was liet ook Thierry Baudet (Roos’ strijdmakker bij het Oekraïne referendum) weten dat hij namens het Forum voor Democratie mee gaat doen aan de verkiezingen, als een soort referendumpartij als ik het goed heb begrepen.

Het ontlokte mij deze ironische tweet:

Schermafdruk 2016-09-26 09.37.36.png

Zoals ik al aangeef in mijn tweet en ook in eerdere blogs ga ik tegenwoordig als ex-VNL’er (ik zegde mijn lidmaatschap op toen de partij in 2015 pardoes en zonder overleg met de leden Bram Moszkowicz inzette als lijsttrekker) voor een positief-kritische ondersteuning van de PVV.

Ten eerste geloof ik niet zo in de kans van slagen van al die splinters rechts van de PVV want vroeg of laat worden die weer “opgegeten” door de PVV. Ten tweede zie ik mezelf als sociaal rechts, dat wil zeggen ik ben voor een kleinere overheid en lastenverlichting maar niet voor het plotseling hakken in uitkeringen zoals VNL wil doen. Te meer daar er nog steeds veel mensen buiten hun schuld uitgesloten worden van het arbeidsproces door slecht beleid van de PVVDA.

Als patriottisch sociaal-liberaal of hoe je het ook wilt noemen, heb ik meer overeenkomsten met de PVV dan met “hard rechts”. Ben ik het dan in alles helemaal en voor 100% eens met de PVV? Het eerlijke antwoord daarop luidt: Nee.

Zoals ik vaak heb aangegeven zie ik weinig in het PVV-plan om in één klap alle moskeeën te sluiten of een totaalverbod op de koran door te voeren. Al jaren zit ik op dit punt meer op de lijn van Marine Le Pen die een bondgenootschap nastreeft met moderne, geëmancipeerde,  pro-Franse moslims om zodoende de radicale islamisten beter te kunnen bestrijden.

geert-marine-2
Marine Le Pen en Geert Wilders: Europese partners

Dit is eigenlijk het enige punt waarover ik wat anders denk dan de PVV. Verder ga ik voor een vrij en soeverein Nederland, een eigen Nederlands monetair beleid (dus eigen munt of TMS-systeem), eigen grenzen, een drastische beperking van de massa-immigratie, een kleinere overheid met een sociaal beleid, een stopzetten van allerlei linkse hobbies (van windmolens tot contraproductieve ontwikkelingshulp), een streng anti-drugsbeleid, een hard beleid van deradicalisering en uitzetten van criminelen met dubbele nationaliteit.

Kortom, ik ga voor Nederland zoals het in grote lijnen ooit was en zoals we het graag weer terug zouden willen zien, al is dat in een modernere versie natuurlijk. Een ieder die hier legaal is en mee wil doen is wat mij betreft van harte welkom.

Al deze punten worden mijns inziens het best vertegenwoordigd door de PVV. De PVV is volgens mij ook de enige partij met voldoende aanhang om hier serieus werk van te maken.

In die splinters op rechts zie ik  niets meer. Ze zijn wat mij betreft ook te opportunistisch in hun zucht naar publiciteit. Ze zullen gebruikt worden in het cynische verdeel-en-heers spel van Mark Rutte en ook van Alexander Pechtold, die nu al VNL voor zijn karretje weet te spannen.

Dit gezegd zijnde:  we leven in een vrij land, dus een ieder die een partij wil oprichten of zich aan wil sluiten bij een bestaande is daar vrij in natuurlijk. Ik ben benieuwd of zich de komende nog meer BN’ers in de strijd zullen werpen. Zoals ik laatst al blogde: de politiek raakt steeds meer gemediatiseerd.  

 

Angela Merkel’s gekmakende zalvende vaagheid

Angela Merkel’s gekmakende zalvende vaagheid

In maart jl. schreef ik mijn ergernis en frustratie over het optreden van Angela Merkel in de migratiecrisis van me af in mijn blog Angela de waanzinnige. Net als Leon de Winter en vele anderen was ik tot de conclusie gekomen dat Merkel niet meer spoort in de bovenkamer.

Maar wat is nu de stand van zaken? Heeft Merkel die onlangs afstand nam van haar eigen Wir schaffen das uitspraak iets geleerd van alle kritiek?

Vluchtelingenbeleid bijgebogen
Natuurlijk, in de praktijk is het asielbeleid al bijgebogen. Merkel’s deal met Turkije die om allerlei redenen hoogst dubieus genoemd kan worden (financieel, mensenrechten, te veel toezeggingen aan dictatoriaal acterende Erdogan, etc.) heeft in ieder geval tot gevolg gehad dat er minder asielzoekers komen, al wordt dat deels te niet gedaan door een andere stroom migranten uit Libië vooral bestaand uit illegalen die door veerdienst Frontex van de Libische kust naar Italië worden gebracht en daar doodleuk van gratis treintickets worden voorzien door de Italiaanse autoriteiten. Alsof Europa al geen illegalenprobleem heeft, zie Calais.

Geen duidelijke lijn
Maar wat is nu werkelijk de lijn van de bondskanselier als het gaat om asiel? Tot op heden is haar daarover geen enkele concrete uitspraak te ontlokken. “Echte vluchtelingen moeten geholpen worden” roept Merkel steeds met haar zalvende stem, in het midden latend wie of wat echte vluchtelingen zijn en hoe we de stroom illegale testosteronbommen en de door IS aangestuurde terroristen die nu eenmaal meekomen in de migratiestroom, tijdig kunnen scheiden van de zogenaamde “echte vluchtelingen”.

Merkel geeft ook nooit antwoord op de vraag wat we doen als er tientallen miljoenen “echte vluchtelingen” op ons afkomen, omdat het nu eenmaal één grote puinhoop is in de wereld mede dankzij het wanbeleid van Obama en Hillary Clinton (nu Kerry) in het Midden-Oosten. Tot nu toe weigert Merkel steevast om een bovengrens te noemen voor het aantal asielzoekers dat Duitsland kan opnemen.

CSU is het helemaal zat
De zusterpartij van het CDU, de CSU uit Bayern met Horst Seehofer, uit al maandenlang felle kritiek op Merkel en heeft onlangs gesteld dat als Merkel niet akkoord gaat met een bovengrens  van 200.000 asielzoekers per jaar voor Duitsland het CSU dan Merkel niet meer zal steunen bij de Duitse parlementsverkiezingen in september 2017. Dat kan dus nog spannend worden, te meer daar de AfD momenteel als een komeet opkomt.

Merkel hield nooit van duidelijkheid
Het punt met Merkel is, bleek uit een biografie die ik ooit over haar las, dat haar hele loopbaan is gebouwd op bewust in stand gehouden vaagheid en onduidelijkheid.

Waar alle kroonprinsen van de destijds in het CDU oppermachtige Helmut Kohl één voor één in het mes vielen van hun eigen overtuigingen hield de voormalige wetenschapper uit Oost-Duitsland haar mond, bleef gehoorzaam aan Kohl en kon zo ongemerkt opstomen in de race naar het CDU-leiderschap. Ze deed dat op de manier waarop Joop Zoetemelk ooit wereldkampioen werd: met een sluipdemarrage. Niemand lette goed op en ineens was ze er.

Duitsland profiteerde na de harde arbeidsmarkthervormingen van Schröder (niet Merkel) als enige land van de euro, omdat de lage eurokoers de sterke Duitse industrie in de kaart speelt. Sterk geworden door dit niet aan haar te danken succes begon Merkel de lakens uit te delen, niet alleen in Duitsland maar ook in de EU. Omdat zij zelf doorgaans geen vastomlijnd idee heeft over zaken houdt ze vast aan haar methode van rustig afwachten en op het laatste moment de knoop doorhakken.

De verborgen overtuigingen van Angela Merkel
Voor zover Angela Merkel overtuigingen heeft blijven die dus redelijk verborgen, maar alleen al uit de omstandigheid dat het CDU – tot afgrijzen van de oude Kohl – de facto een linkse partij is geworden, kunnen we afleiden dat Merkel innerlijk niet ver afstaat van de christelijk-marxistische overtuigingen van haar vader Horst Kasner (Merkel heet eigenlijk Angela Kasner), die kort na de geboorte van Angela in juli 1954 vrijwillig verhuisde naar Oost-Duitsland om daar als lutherse dominee aan de slag te gaan.

Rampzalige besluiten
Als Angela Merkel dan eindelijk een keer tot een besluit komt, zijn die besluiten vrijwel altijd rampzalig, vooral op de langere termijn.

Denk aan de bail-outs van Griekenland in 2010, 2012 en 2015 op kosten van de Europese belastingbetaler terwijl zich juist een gouden kans voordeed de eurozone op te schonen, door de banken Griekse schulden af te laten boeken en de Grieken weer een eigen munt te geven passend bij hun economie.

Denk aan de catastrofale Energiewende.

Denk aan Merkels rampzalige besluit in september 2015 om eigenhandig de Dublin regels buitenspel te zetten en Duitsland open te stellen voor asielzoekers uit veilige landen, daarmee een migratiegolf ontketenend van ongekende proporties.

Zoals de Britse migratieprofessor Paul Collier in heldere bewoordingen aangaf in een interview met Die Welt in januari jl. was dat besluit niet alleen rampzalig voor Duitsland en de EU, maar ook voor het Midden-Oosten zelf.

Het is immers beter én eerlijker om vluchtelingen te helpen in hun eigen regio. Ten eerste kun je dan met minder middelen veel meer mensen helpen, ten tweede versterk je daarmee hun regionale economie, ten derde zet dit meer druk op alle betrokken partijen om z.s.m. een einde te maken aan de oorlogswaanzin in Syrië, Jemen en andere plaatsen.

In Merkel’s geestelijke wereld is helderheid taboe
Heldere gedachten en bewoordingen zoals de (overigens linkse) professor Paul Collier die uit, zijn helaas aan Angela Merkel niet besteed.

Ik heb het idee dat Angela Merkel geestelijk is blijven hangen in de jaren zeventig maar omdat zij die destijds heeft meegemaakt in de autoritair geleide DDR heeft ze kennelijk de behoefte de jaren zeventig nog eens dunnetjes over te doen anno 2016: een soort Nachholbedürfnis zoals de Duitsers dat noemen.

Zo lispelt Merkel maar verder met haar wollige jaren zeventig taal. Zelden of nooit wordt zij concreet. “We moeten vluchtelingen helpen”, “we zijn een tolerant land”, “islam hoort bij Duitsland”,  of “we gaan de miljoenen islamitische nieuwkomers véél beter integreren dan vroeger”, klinkt het.  Als een enkele kritische journalist dan Hoe? vraagt, fluistert de steeds waziger uit haar ogen kijkende Merkel: “Door elkaar vaker te ontmoeten”.

Zo wordt Duitsland onder leiding van Angela Merkel langzaam maar zeker een tweede Frankrijk; een land waar de bestuurlijke elite de controle is kwijtgeraakt als gevolg van massale islamitische immigratie en decennia van wegkijkbeleid.

We kunnen alleen maar hopen dat onze oosterburen bijtijds bij zinnen komen en Merkel naar huis sturen c.q. vervangen door iemand die wél een enigszins helder idee heeft van wat hen te doen staat.

Zoals de dichter Hans Lodeizen ooit schreef:

zal de taal ooit stilstaan?
ik geloof het niet maar een beetje helderheid
een beetje helderheid zal ons redden

 

 

 

 

Nogmaals: het moskee- en koranverbod van de PVV

Nogmaals: het moskee- en koranverbod van de PVV

Zoals verwacht kon worden was het PVV-programmapunt van sluiting  van alle moskeeën en een verbod op de koran een hot item tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen gisteren. Hoewel Geert Wilders een sterke indruk maakte tijdens de debatten, zowel retorisch als inhoudelijk, slaagde Buma van het CDA erin de PVV-leider op dit punt het vuur nader aan de schenen te leggen.

Hoofdpijnpunt
Ik vind dit een ontieglijk hoofdpijnpunt. Wat moeten we hier nu van vinden? Ik denk dat Wilders zeker een punt heeft wanneer hij stelt dat er geen gematigde islam bestaat, hooguit gematigde moslims. Wilders heeft mijns inziens ook gelijk als hij wijst op de eindeloze rij van geweld- en terreurdaden in het Westen – en nog meer in de islamitische landen zelf – die keer op keer gerechtvaardigd worden door de daders vanuit hun interpretatie van de koran. De koran is dus een gevaarlijk boek!

Ik heb er geen geheim van gemaakt dat ik de PVV steun en in 2017 PVV zal stemmen, maar ik heb er ook geen geheim van gemaakt dat ik niet gelukkig ben met de idee van een sluiting van alle moskeeën in het nieuwe PVV-programma (het koranverbod stond al in het oude programma).

Dat is ook in lijn met mijn blogs van de afgelopen jaren, waarin ik me op dit punt altijd mariniste heb getoond: ik zit op de lijn van Marine Le Pen die  het probleem van de islam in het Westen anders benadert dan Geert Wilders, zoals zij al in 2011 aangaf.

Vorige week nog schreef ik daarover op mijn blog het artikel Het islamstandpunt van de PVV nader bekeken en ik schreef toen:

Laten we érgens beginnen. Laten we gewoon beginnen in lijn met het PVV program 2012 – 2017. Restricties opleggen, controle op moskeeën doorvoeren, islamitische scholen sluiten (wilde Fortuyn ook al), buitenlandse financiering én overheidsfinanciering voor moskeeën verbieden, etc.  Ook wat betreft de koran zou je kunnen beginnen restricties op te leggen, omdat proefondervindelijk bewezen is dat dit boek levensgevaarlijk is als het niet van de juiste context wordt voorzien. We tellen geloof ik wereldwijd iets van 30.000 aanslagen uit naam van de koran sinds 9/11. Middels verordeningen niet meer toestaan dat deze uitgedeeld wordt op straat of dat er reclame voor wordt gemaakt zou een eerste stap kunnen zijn.

Ik realiseer me dat ik mij met dit standpunt voor de echte diehard PVV’ers misschien buiten de orde plaats. Want de islam moet te vuur en te zwaard bestreden worden, vinden zij. Maar ik heb ook met mijn eigen geweten te maken. Het op korte termijn sluiten van alle moskeeën in Nederland acht ik niet alleen onhaalbaar, maar ook onwenselijk. Het geloof zal dan ondergronds gaan en de radicale stromingen worden daarmee juist in de kaart gespeeld.

Gisteren tijdens de Algemene Beschouwingen stelde VVD-leider Halbe Zijlstra dat er absolute vrijheid van godsdienst is in Nederland, tenzij mensen aantoonbaar willen overgaan tot geweld. Daarmee ben ik het ook niet eens! De radicale stromingen van de islam, die al decennia lang gefinancierd en aangemoedigd worden vanuit Saoedi-Arabië en Iran met medeweten van een wegkijkende en profiterende (denk aan de Clintons!) Westerse elite, zijn de voedingsbodem van de terreur die nu overal verspreid wordt.

Die radicale stromingen zoals salafisme moeten dus aangepakt worden, het moet zelfs keihard aangepakt worden, maar een totaalverbod op de islamitische religie is mij gewoon een straat te ver.

Het zal mij er dus niet van weerhouden volgend jaar PVV te stemmen en de PVV te steunen aangezien in het voor de overige 98% met het programma eens ben en ook geen alternatief zie. Tenslotte werken Geert Wilders en Marine Le Pen op Europees vlak ook prima samen, al zit Marine wat betreft islam op een iets andere lijn zoals hierboven aangegeven.

De VVD is al vijftien jaar een partij van lachebekjes (zoals Fortuyn stelde). Wim Kan maakte ooit een grap over het CDA: het is net een auto die met zijn richtingaanwijzer rechtsaf aangeeft, maar vervolgens linksaf slaat. Van de VVD kan je anno 2016 hetzelfde zeggen.

Ik blijf daarom de PVV steunen maar op het punt van sluiting van moskeeën maak ik dus een voorbehoud. Alle moskeeën in Nederland sluiten en de politie erop af sturen om korans uit de huizen te halen, vind ik gewoon geen goed plan. Waarvan akte.

Als de PVV wil gaan regeren in 2017 zal ze volgens mij dit punt moeten aanpassen. Of wil Wilders helemaal niet regeren en wacht hij liever tot de EU de komende jaren vanzelf uit elkaar dondert? Dat kan natuurlijk een overweging zijn, maar dat verandert niets aan mijn inhoudelijke stellingname.

Overdenkingen bij de constitutionele monarchie

Overdenkingen bij de constitutionele monarchie

Een evenement zoals gisteren, de traditionele Prinsjesdag met alle pracht en praal die daar bij hoort, doet onwillekeurig je gedachten gaan over onze constitutionele monarchie. Waar ik in de jaren negentig nog republikein was – voorstander van het Franse model met een direct gekozen president – ben ik daar de laatste jaren wat milder over gaan denken. Tijd om de balans op te maken.

Het is moeilijk om in een paar woorden aan te geven waarom ik milder sta tegenover de constitutionele monarchie dan vroeger, waarbij de oude ergernissen over elitair gedrag van de Oranjes of slaafs gedrag van sommige  royalty reporters overigens nog recht overeind staan. Wat heb ik me bijvoorbeeld altijd geërgerd aan de royalty reportages van Maartje van Weegen!

opa-willie
Mijn opa met kon. Wilhelmina, 1937

Het kan zijn dat ik met het klimmen der jaren in dit opzicht wat milder ben geworden. Kan ook zijn dat mijn opa en oma als fervente Oranjeklanten – ondanks het opgeven van het voorzitterschap van het Oranje-Comité door mijn opa in 1965 omdat hij zich niet kon vinden in “oorlogsduitser” Claus als huwelijkskandidaat – mij verlaat beïnvloed hebben omdat ik mij de laatste jaren meer verdiept heb in hun leven, met name de periode van de jaren dertig.

En ja, zo’n patriottisch koningschap als we toen hadden, voor volk en vaderland, dat had toch wel wat.

Ik ben er nu meer dan vroeger doordrongen van dat de constitutionele monarchie met al haar gebreken dit uiterst verdeelde volk – zowel religieus als politiek – altijd verenigd heeft en zo kon functioneren als stabiliteitsanker door de eeuwen heen. Dat betekent niet dat het eeuwig zo zou moeten blijven, maar het is toch een overweging waard.

Bovendien heeft onze monarchie een historische traditie die anders is dan in veel andere landen. Waar de meeste vorstenhuizen voortkomen uit dynastieën van ooit absolute vorsten, heeft het Huis van Oranje een heel andere oorsprong, met hun rol van Stadhouders ten tijde van de Republiek der Nederlanden. Daarbij stonden zij vaak aan de kant van het volk, of het volk stond aan de kant van Oranje, in periodes van verzet tegen de regentenklasse die het land bestierde.

Pas na 1815 kwam er een volwaardig koningschap in Nederland, door de Europese mogendheden uitgedokterd om een dam op te werpen tegen  eventuele nieuwe Franse expansiepogingen. Men had zijn bekomst van Napoleon, die geprobeerd had een Europees imperium te vestigen.

Wat ook opgemerkt moet worden is dat het Huis van Oranje door de eeuwen heen een rol heeft gespeeld in het beschermen van minderheden, een traditie die terug gaat op Willem van Oranje en zijn voor die tijd zeker bijzondere ideeën over religieuze tolerantie. Ook de Joodse gemeenschap in Nederland voor de oorlog was over het algemeen zeer Oranjegezind.

Mijn grootvader werkte in de jaren dertig nauw samen in het Oranje-Comité (en ook in het Algemeen Nederlands Verbond) met de Joodse Amsterdammer Max Goldenberg, die in 1945 omkwam in een concentratiekamp. Toen mijn opa in 1965 terugtrad als voorzitter van het Oranje-Comité deed hij dat naar eigen zeggen mede uit postume loyaliteit aan Max Goldenberg. Ik heb daarover verteld in mijn blog Max en Jan.

Max was voor de oorlog voorzitter van de Joodse Jongerenbond, Jan (mijn opa) voorzitter van de Oranje Jeugdbond. Samen konden ze heel wat troepen mobiliseren bij Oranje-gerelateerde feesten en bijeenkomsten in het Amsterdam van voor de oorlog en ze deden dat graag en veelvuldig.

Ik vond laatst een verslag van zo’n redevoering van Max Goldenberg in de late jaren dertig, waarin hij uitgebreid ingaat op de historische band tussen Oranje en Israel:

max

Jaren negentig: felle discussie over de rol van Wilhelmina
Tot lang na de oorlog bleef dit beeld overeind van het Huis van Oranje als beschermer van minderheden en was men vervuld van trots over de rol van koningin Wilhelmina als iemand die aan de goede kant stond in de strijd tegen Hitler en het nazisme. Pas in de jaren negentig begon dit beeld te kantelen mede als gevolg van een boek van Nanda van der Zee getiteld Om erger te voorkomen.

In dit boek wees Van der Zee de vlucht van Wilhelmina aan als hoofdoorzaak van het hoge percentage slachtoffers onder de Joodse Nederlanders tijdens WO2 (ca. 75 tot 80%) terwijl dit in de ons omringende landen veel lager was.

Hierover zei Nanda  van der Zee zelf:

Mijn centrale stelling is dan ook dat niet het Nederlandse volk als geheel, maar de Nederlandse elites medeschuldig zijn. De Nederlandse medeschuld bestaat uit de volstrekte coöperatie van het ambtelijk apparaat bij de registratie, isolatie en deportatie van de joodse medeburgers naar Westerbork. Dit werd in de hand gewerkt door de instelling hier van een civiel gezag onder Seyss-Inquart. Dat civiel gezag is hier gekomen door de vlucht van Wilhelmina, wier vertrek naar Londen ongrondwettig was en in feite neerkwam op hoogverraad.

Als gevolg hiervan brak er in Nederland een felle Historikerstreit uit tussen voor- en tegenstanders van koningin Wilhelmina.

Ik vind dit een enorm moeilijk en zwaar onderwerp. Zeker is het terecht om kritisch te kijken naar de rol van koningin Wilhelmina, de regering en de elite bij dit onderwerp. Ze hadden méér kunnen en moeten doen voor de Joodse bevolking, daarmee ben ik het eens. Maar of het hele drama nu geweten moet worden aan de vlucht van Wilhelmina naar Londen en het als gevolg daarvan instellen door de Duitsers van een civiel gezag in Nederland, vraag ik me in gemoede af. Er waren tal van strategische overwegingen voor koningin Wilhelmina en de regering om uit te wijken naar Londen.

In 2011 verscheen een uitgebreide (1048 pagina’s) wetenschappelijke publicatie over het onderwerp van het hoge percentage slachtoffers van de Holocaust in Nederland door de historici Griffioen en Zeller. Zij wezen op andere oorzaken voor het hoge percentage Joodse slachtoffers in Nederland ten opzichte van onze buurlanden.

Wrang genoeg is het volgens Zeller en Griffioen juist die ene heldhaftige daad van verzet geweest – de Februaristaking in 1941 – die fatale gevolgen had. Want als gevolg daarvan besloten de Nazi’s tot een slimme, stiekeme manier van deporteren en tot een ongelimiteerde volmacht van de Duitse politie in Nederland.

Volgens Griffioen en Zeller was het deze ongelimiteerde volmacht en heimelijke werkwijze die, naast een aantal andere factoren, de situatie in ons land anders maakte dan in de ons omringende landen. De deportatie van de Joodse bevolking werd na de Februaristaking aangestuurd vanuit Duitsland zelf, niet door het civiel gezag in Nederland ook al was dit een Duits civiel gezag door het vertrek van Wilhelmina.

Het is een, lijkt mij, moeilijk te beantwoorden vraag hoe anders dit was geweest als koningin Wilhelmina in Nederland was gebleven tijdens WO2. En mocht het antwoord toch luiden dat het anders was geweest, dan is de vraag ook of we redelijkerwijs van koningin Wilhelmina mochten verwachten dat zij deze situatie kon voorzien. Hoe het ook zij, over koningin Wilhelmina en haar rol tijdens WO2 alsmede die van de Nederlandse elites en delen van het overheidsapparaat, zijn we nog steeds niet uitgesproken. Een loodzwaar onderwerp waarbij het lastig is een goede balans te vinden.

De moderne monarchie
Na Wilhelmina kwam in 1948 het koningschap van Juliana die meer een idealistisch type was, maar een in Nederland altijd erg populaire vorstin door haar imago als “gewone vrouw” en haar warme persoonlijkheid.

intocht-1953-koningin
Mijn opa als Sint in de jaren 50 met kon. Juliana

Beatrix had een meer afstandelijke stijl en was ook meer internationaal ingesteld dan haar voorgangster Juliana en zeker meer dan de nationaal georiënteerde Wilhelmina. Tenslotte was het koningin Beatrix die eind 1991 in Maastricht met een brede lach de regeringsleiders ontving die tot het Verdrag van Maastricht hadden besloten (EU en euro) een verdrag dat begin 1992 geratificeerd werd.

bea-maastricht

 

 

 

 

 

 

 

 

Willem-Alexander: terug naar een patriottisch koningschap?
Sinds 2013 hebben we dan koning Willem-Alexander. Te vroeg om een oordeel te vellen. Iets dat mij en mij niet alleen opvalt, is dat Willem-Alexander in zijn toespraken meer patriottische elementen vlecht dan zijn moeder. Zelfs de immer kritische Joost Niemöller is dat opgevallen: bij de laatste Kersttoespraak van Willem-Alexander maakte Joost zich druk over de media, die de patriottische toespraak van onze koning verdraaiden.  

maxwimZo kom ik met een lange omweg terug op dat patriottische koningschap van voor de oorlog, dat mijn grootouders zo begeesterde. Mijn grootvader zat van 1927 tot 1965 in het Amsterdamse Oranje-Comité, voor de oorlog nog met zijn vriend Max Goldenberg.

Zoals ik er nu naar kijk heb ik niets tegen een constitutionele monarchie, zolang de overgrote meerderheid van de Nederlanders dat wil, maar die constitutionele monarchie moet er dan wel zijn voor ons – het Nederlandse volk –  en niet voor de globalistische elite.

Een kritiekpunt dat ik deel met velen zijn de nogal buitensporige vergoedingen voor de leden van het Koninklijk Huis, zeker als je dat vergelijkt met vroeger. Zo ging het salaris van Willem-Alexander vorig jaar nog 43.000 euro omhoog  en bedraagt nu bijna negen ton. In een tijd dat veel mensen het moeilijk hebben, de middenklasse verarmt en de rijken steeds rijker worden is dat niet het goede voorbeeld. We zijn denk ik toe aan een “gewoner” koningschap, in de stijl van Juliana.

juliana
Kon. Juliana op de fiets

Voor- en tegenstanders van de constitutionele monarchie zul je altijd hebben. Zelf ben ik van tegenstander veranderd in een relatieve voorstander, met een aantal mitsen en maren zoals hierboven besproken.

Gisteren opende Willem-Alexander de troonrede met de fraaie volzin:  Nederland heeft de laatste jaren weer vaste grond onder de voeten gekregen.

Er is dus werk aan de winkel voor Geert Wilders mocht hij volgend jaar premier worden, om voor de troonrede van 2017 een nóg fraaiere openingszin te bedenken.

Ik verheug me op een patriottisch koningschap met een iets bescheidener uitvoering qua stijl en kosten. Zeker zolang de overgrote meerderheid van de Nederlanders erachter staat en de constitutionele monarchie de rol van stabiliteitsanker vervult, vind ik dat we die traditie moeten koesteren.

 

 

 

 

 

 

Policor truc: nee zeggen, maar ja doen

Policor truc: nee zeggen, maar ja doen

Wie afgelopen zaterdag oppervlakkig de Telegraaf-column van Vermeend en Van der Ploeg las met als titel Voor veiligheid en welvaart hebben we de EU nodig zou zich gerustgesteld kunnen voelen. Met dikke rode letters staat erboven: Idee van Europese superstaat kan in de prullenbak. Alsof je Rutte hoort zeggen: “geen Europese vergezichten. Gaat u maar rustig slapen”. De ware patriot wordt dan juist wakker, want we worden erin geluisd.

Je hoeft de column van Vermeend en Van der Ploeg maar uit te lezen om te beseffen hoeveel adders er onder het gras zitten. Want nadat eerst geconstateerd werd dat er geen draagvlak voor de  Europese superstaat is en het vaste anti-populisten riedeltje te horen is gebracht, komt de eurofiele aap uit de mouw: Europa moet zich met de échte problemen bezig houden, aldus de twee schrijvende PvdA’ers.

Vervolgens schrijven ze wat die echte problemen dan wel zijn:

Tegelijk  geven ze (de peilingen, JG) aan dat de EU vooral nodig is op het gebied van veiligheid, samenwerking op het terrein van defensie en de aanpak van de vluchtelingenproblematiek.  Daarnaast moet de EU meer werk maken van een  gezamenlijk werkgelegenheidsbeleid waarmee de werkloosheid, vooral onder laagopgeleiden, kan worden teruggedrongen. Veel kiezers vinden dat de EU te veel het speeltje is van de werkgevers en multinationals en dat deze focus ten koste gaat van werknemers en sociaal beleid.

Nou, ga er maar aan staan. Volgens Vermeend en Van der Ploeg moet er geen Europese superstaat komen maar de EU moet zich wel gaan bezig houden met defensie, vluchtelingenproblematiek, werkgelegenheid en sociaal beleid. Volgens mij zijn we dan al halverwege de Europese superstaat, zo niet verder!

De socialistische droom van Wim Kok en Jacques Delors
Zoals ik al eens eerder heb uiteengezet in mijn blog 1990 – 1992 Nederland sliep toen het werd afgeschaft hadden de vaders van de euro Jacques Delors en Wim Kok vanaf het allereerste begin het snode plan om van Europa een socialistisch, genivelleerd welvaartsparadijs te maken met een gemeenschappelijk Europees sociaal beleid en werkgelegenheidsbeleid. Die droom deelden zij al vanuit hun gemeenschappelijke periode in de Europese Vakbeweging, zo rond 1980.

Toen Jacques Delors als voorzitter van de Europese Commisie in 1989 de Nederlandse minister van Financiën Onno Ruding benaderde met zijn europlannen, verwees deze ze resoluut naar de prullenbak. Maar toen eind 1989 Wim Kok de opvolger werd van Ruding, was het kat-in-het-bakkie voor Delors. Ook de val van de Berlijnse Muur en de wens van Kohl om Duitsland koste wat kost te verenigen, speelden Delors in de kaart.

kok-euroWim Kok zou de ideale haas blijken voor marathonloper Delors. Kok trok alle euro- en EU plannen door de Europese meetings van ministers van Financiën waarna Delors zelf zegevierend de euro over de finishlijn bracht bij de ondertekening van het Verdrag van Maastricht (1992).

Opgepast
We moeten dus enorm op onze tellen passen. De ware scheidslijn in de politiek is momenteel niet links-rechts, maar natiestaat-gezinden versus globalisten.

In de Nederlandse politiek zouden we PVV, VNL en SGP kunnen zien als natiestaat gezinden hoewel VNL en SGP daar onduidelijk over zijn. VNL wil bijvoorbeeld een Neuro muntunie waardoor er nog steeds geen (monetaire) nationale soevereiniteit zal zijn. De enige partij in Nederland die totaal helder is over de idee van Nederland als natiestaat met eigen munt, vlag en grenzen, is de PVV.

Vrijwel alle andere partijen zoals VVD, CDA, GroenLinks, D66 en PvdA, zijn in wezen pro EU. Het enige verschil is dat D66 dit openlijk aangeeft en de rest dezelfde sluipstrategie volgt als Vermeend en Van der Ploeg: in alle toonaarden ontkennen dat je een EU superstaat wilt, maar ondertussen steeds weer stappen nemen in de richting van die superstaat. Want de problemen (die door de EU zelf veroorzaakt zijn door slecht monetair beleid en open grenzen) moeten zogenaamd opgelost worden.

De oplettende lezer zal opmerken dat ik de SP vooralsnog buiten het lijstje heb gelaten. De SP is eurokritisch geweest vanaf het begin (was fel tegenstander van de EMU in 1992) maar blijkt in de praktijk vaak toch pro EU te stemmen, waardoor ik het lastig vind deze partij in te delen op de pro/anti EU balans.

Hoe het ook zij, onze bestuurlijke elite en MSM sturen nu al aan op een coalitie in 2017 van VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks. Een coalitie die zich op Ruttiaanse wijze verbaal zal verzetten tegen de idee van de Europese superstaat, maar niet zal aarzelen om de facto de beslissende stappen te zetten die ons juist naar die superstaat toebrengen.

U bent gewaarschuwd.

 

 

Tante Tilly

Tante Tilly

De aquarellist, schilder, tekenaar, pentekenaar en fotograaf Mathilda Jurrissen  (1927 – 1983) kan ik mij nog herinneren uit een ver verleden, begin jaren zestig, als onze tante Tilly.

Het zat zo: mijn moeder Maud Schrakamp, na haar huwelijk Maud Gajentaan-Schrakamp (1930 – 1965) groeide na de scheiding van haar ouders toen zij nog heel jong was op bij de familie Jurrissen in Amersfoort, haar oom en tante. Dit katholieke gezin uit het “gegoede milieu” had zelf een dochtertje van ongeveer dezelfde leeftijd, Mathilda, die Tilly werd genoemd.

maud-tilly
Maud en Tilly in 1946

Zo kwam het dat Maud en Tilly die eigenlijk nichtjes waren, opgroeiden als zusjes in het Amersfoort van de jaren dertig en veertig.

Pas onlangs heb ik achterhaald dat Tilly oorspronkelijk een broertje had die is overleden toen hij een jaar of vijf was, wat de keuze voor mijn moeder als “adoptief-zusje” ineens een stuk logischer maakt.

Uit mijn vroegste jeugd kan ik mij tante Tilly herinneren als iemand die een nauwe band had met mijn moeder en ons vaak bezocht. Mijn zusje en ik mochten haar wel. Tante Tilly was een enigszins mysterieuze, artistieke persoonlijkheid die als een soort Anna Blaman (zij was openlijk lesbisch) door het leven ging.

Toen het slecht ging met mijn moeder die na een lang ziekbed als gevolg van ruggemergkanker uiteindelijk in 1965 zou overlijden, ontstond er een verwijdering tussen mijn vader en tante Tilly.

Het hoe en waarom daarvan heb ik nooit geweten. Het zou kunnen zijn dat Tilly vond dat mijn vader dingen niet goed deed of naliet in die voor iedereen onmenselijk zware periode, het kan ook zijn dat Tilly zich er teveel tegenaan bemoeide volgens mijn vader. Hoe het ook zij, door deze verwijdering hebben wij tante Tilly na het overlijden van mijn moeder nog maar sporadisch gezien en na een tijdje helemaal niet meer.

tilly-10
Villa in Amersfoort waar Tilly en Maud opgroeiden

Mijn geheugen biedt dus weinig ondersteuning in deze, maar gelukkig hebben we tegenwoordig internet. Zo kan ik om te beginnen al snel de fraaie villa vinden waar de familie Jurrissen woonde in Amersfoort en ja, die kan ik me vaag herinneren van vroeger.

In dit huis zijn de twee nichtjes opgegroeid. Ik denk dat ze in die tijd allebei de HBS of het Gymnasium hebben doorlopen. Beide meisjes tekenden en schilderden al vroeg en hadden veel belangstelling voor Frankrijk en de Franse taal.

Dit had tot gevolg dat mijn moeder in de vroege jaren vijftig Franse taal en letterkunde ging studeren aan de katholieke universiteit van Nijmegen. Tilly koos het artistieke pad en werd medewerkster van de afdeling Publiciteit van het bedrijf Bronswerk, waarvan ik via internet nog deze prachtige jaren vijftig foto kan vinden. Tilly staat rechts onderaan op de foto.

tilly-3

Dat beide meisjes een grote affiniteit hadden met de Franse taal en cultuur blijkt niet alleen uit het gegeven dat mijn moeder Frans ging studeren, maar ook uit dit bericht in De Waarheid van 1955: Tilly had kennelijk een foto-expositie gehouden over het zonnige Frankrijk. Mijn moeder zal er ongetwijfeld langs zijn gegaan.

tilly-8

tilly-1
Fotograaf Tilly. Jaren vijftig.

Hoe het leven van Tilly zich later heeft voltrokken weet ik niet omdat er zoals gezegd een verwijdering was ontstaan in de familie. Erg oud is Tilly niet geworden, maar 56 jaar. Ik vermoed dat zij zich op enig moment heeft gevestigd als zelfstandig kunstenares in Amersfoort. In die hoedanigheid komen we haar ook tegen in diverse literatuur.

Wat we zien aan de foto’s die op internet achterhaald kunnen worden (zij maakte er duizenden) is dat Tilly veel fotografeerde in de nieuwbouwwijken van de jaren vijftig. Zie bijvoorbeeld deze foto, een prachtig plaatje van Nederland tijdens de Wederopbouw.

tilly-7

Maar ook zien we aan de foto’s dat Tilly een mystieke belangstelling had, mogelijk voortkomend uit haar katholieke familieachtergrond. Ik kom veel foto’s tegen die Tilly maakte van kerken en christelijke beelden.

tilly-4tilly-6

Vergetelheid
Net zoals het de meesten van ons zal vergaan, is Mathilda Jurrissen alias tante Tilly als kunstenares in de vergetelheid geraakt. Af en toe kom je haar naam nog tegen bij de kunstuitleen en ook wordt er wel eens werk van haar geveild. Laatst wilde ik nog bieden op deze pastelkrijt tekening uit 1957 getiteld Grand Italy, maar was net te laat.

tilly-9
Grand Italy, een pastelkrijttekening van Mathilda Jurrissen uit 1957

Dat was het verhaal van mijn tante Tilly en ook het verhaal van Tilly en Maud: de nichtjes die zusjes werden.

tilly-2
Peinzende Tilly op latere leeftijd

Misschien waren de beide zusjes/nichtjes niet voor het geluk geboren. Tilly en Maud zijn samen begraven in een familiegraf in rusthof Leusden bij Amersfoort. Ik moet bekennen dat ik er al heel lang niet ben geweest, al bijna vijftig jaar niet meer.

Ik neem het me steeds voor maar schuif het dan weer voor me uit. Zo proberen we soms het verleden te vermijden, totdat we er op de één of andere manier door achterhaald worden.

 

 

Is Mark Rutte straks toch weer iedereen te slim af?

Is Mark Rutte straks toch weer iedereen te slim af?

Tefal-Mark mag dan een hekel hebben aan visie, zijn beloftes breken alsof ze nooit gedaan zijn en bij EU-meetings als een schoothondje achter Angela Merkel aanhuppelen:  de resultaten van het kabinetsbeleid zijn op dit moment niet bepaald ongunstig. Sinds een jaar of twee neemt de koopkracht toe voor de meeste groepen en ook de werkgelegenheid trekt eindelijk aan, ondanks alle averechtse maatregelen van opper-ambtenaar Lodewijk Asscher.

Terwijl het kabinet Rutte-Asscher lange tijd bijzonder onpopulair was bij zowel rechts als links Nederland, lijkt Mark Rutte op het juiste moment aan een inhaalrace te zijn begonnen en stijgt aardig in de peilingen. Daarbij heeft hij op een slimme manier een deel van de PVV-retoriek overgenomen met zijn “pleurt op” opmerkingen over de Zaandamse tuigvloggers. Dit verbaal spierballenvertoon heeft weinig inhoud maar menigeen trapt er kennelijk toch weer in.

Het tij zit mee
Het kabinet Rutte  heeft het economische tij mee en scoort sinds een jaar of twee behoorlijke groeicijfers, zeker als je de rest van Europa in aanmerking neemt. Volgens critici heeft het harde bezuinigingsbeleid van het kabinet juist averechts gewerkt, maar volgens het aloude VVD-principe van begrotingsdiscipline is de betrouwbaarheid van de Nederlandse staat toegenomen en nu het bedrijfsleven weer op gang komt begint het vliegwiel toch te draaien.

Borstklopperij
De miljoenennota die traditioneel is uitgelekt staat dan ook vol van de borstklopperij. Volgens het kabinet is het te danken aan hun eigen structurele hervormingen dat de economische groei nu aantrekt net als de huizenmarkt en er bovendien iets van koopkrachtherstel is, hoewel vrij minimaal.

Nu is er op de eerste plaats het één en ander aan te merken op die groeicijfers en op de tweede plaats spelen ook externe factoren een rol. De koers van de euro is historisch laag, de rente staat op een dieptepunt en de ECB pompt maandelijks 80 miljard euro in het financiële systeem om tijd te kopen voor de structureel achter gebleven Zuid-Europese landen. Ook de lage olieprijs is gunstig voor het exporterend Nederlands bedrijfsleven (lagere productiekosten).

In de slipstream van Duitsland
ruttemerkel1Zoals de Amerikaanse econoom en Nobelprijswinnaar Stiglitz afgelopen week opmerkte in het FD speelt Nederland het slim door zowel economisch als politiek in de slipstream van Duitsland te opereren.

Volgens Stiglitz is de euro met name voor Zuid-Europa onhoudbaar omdat deze voor de minder competitieve landen leidt tot massa-werkloosheid en oplopende begrotingstekorten. Hij verwijt Duitsland en in hun kielzog Nederland dat zij deze realiteit miskennen en onmogelijke eisen stellen aan Zuid-Europa met hun harde hervormingskoers.

Het opgelegde EU-recept van lage begrotingstekorten en beperkte staatsschulden heeft de ongelijkheid tussen én binnen landen vergroot en politieke solidariteit ernstig geschaad, meent Stiglitz.

Dat zou wel eens kunnen kloppen en we zagen dan ook op de EU-Top in Bratislava dat de EU in drie delen uiteen dreigt te vallen: Centraal- en Oost-Europa die niet willen meedoen met Merkel’s soepele asielbeleid, Zuid-Europa dat meer ruimte wil voor overheidstekorten en investeringen en West-Europa, dat vasthoudt aan de Duitse hervormings- en bezuinigingskoers.

Dat kan niet lang goed gaan en de kruik gaat net zo lang te water totdat deze barst, maar de vraag is of dat op korte termijn zal gebeuren of bijvoorbeeld pas in de loop van 2017 of 2018 of zelfs 2019. Tot het zover is en zolang er geen majeure financiële crisis losbarst zal het Nederlandse bedrijfsleven omdat wij een relatief competitief land zijn, profiteren van de lage euro wisselkoers en dito lage rente. Dat die lage rente dan weer ten koste gaat van spaarders en gepensioneerden, is een pijn die Rutte en de VVD-top ingecalculeerd zullen hebben.

Spekkoper Rutte
Ik schrijf het niet met plezier maar als Rutte erin slaagt om de huidige economische groei, werkgelegenheidstoename en lichte groei van de koopkracht met behulp van alle kunstmatige ECB-stimuli vol te houden tot maart 2017, zal hij waarschijnlijk spekkoper zijn bij de verkiezingen.

rutte-pvv
PVV-retoriek

Voor partijen die voor een langetermijn oplossing kiezen zoals de PVV die terug wil naar de soevereine natiestaat met eigen munt en eigen grenzen zal het moeilijk worden bij de verkiezingen van maart 2017, zeker nu de VVD zo slim is een deel van de PVV-retoriek gewoon over te nemen.

De meeste mensen zijn nu eenmaal behoudend en niet geneigd tot drastische besluiten zoals een #Nexit, zeker zolang het economische tij nog redelijk mee zit.

De verwachting is eerder dat de eurozone zal afbrokkelen aan de zuidzijde als de bevolking daar de harde EU-hervormingskoers niet meer pikt. We moeten ons realiseren dat landen als Griekenland of Italië nog altijd een 10% tot 30% achterlopen qua productiviteit ten opzichte van Noord-Europa. Waar ze vroeger hun lage wisselkoers konden inzetten om dit verschil goed te maken, kan dit in de muntunie alleen nog door de lonen te verlagen (interne devaluatie).  De Zuid-Europese pijn is dus nog lang niet geleden, maar die pijn wordt verzacht door de pijnstillers van Dokter Draghi.

Mark Rutte overziet het spel, hij is geen ziener of visionair, maar met het hem kenmerkende optimisme en enthousiasme heeft hij de afgelopen jaren een ijzersterk netwerk opgebouwd in binnen- en buitenland. Degene die hem wil verslaan bij de verkiezingen van maart 2017 zal van goeden huize moeten komen, zeker als er voor die tijd geen externe schok plaatsvindt in de vorm van een financiële crisis of een onverhoopte grote aanslag of serie aanslagen in Nederland.

Vooralsnog staat Mark Rutte hoog genoteerd bij de bookmakers.