Over de euro en nationale soevereiniteit

Over de euro en nationale soevereiniteit

Nu de Nederlandse economie weer aantrekt, de werkloosheid al geruime tijd daalt en ook de binnenlandse bestedingen aantrekken dankzij de stijgende huizenprijzen (al dan niet gebubbeld) is er in Nederland weinig belangstelling voor een fundamenteel debat over de euro. Alles gaat toch weer de goede kant op? De PVV en FvD lijken alleen te staan met hun wens EU en eurozone te verlaten en weer een nationale munt in te voeren.

In Frankrijk ligt dat iets anders, ondanks de verkiezing van de EU-federalist Macron tot president met een meerderheid van 65%. Nog altijd stemden 35%  van de Franse kiezers voor Marine Le Pen, een verdubbeling van het aantal dat haar vader ooit haalde in de tweede ronde, maar gezien eerdere voorspellingen was dat toch een tegenvallend resultaat.

Als gevolg hiervan is er een debat ontstaan onder Frans rechts waarbij sommigen zich willen concentreren op  thema’s zoals immigratie en veiligheid en de euro voorlopig accepteren. Juist het meer rechtse deel van Front National waaronder ook Marine’s nichtje Marion Le Pen, die zich overigens wil terugtrekken uit de politiek, neigt ertoe andere speerpunten te kiezen dan de Frexit.

De bekende rechtse columnist Eric Zemmour is ook een tegenstander van concentratie op de Frexit en meent dat Marine Le Pen de verkiezingen heeft verloren door te hameren op de Frexit in plaats van op het beperken van de immigratie en het beschermen van de Franse identiteit, iets waar heel rechts Frankrijk het mee eens zou zijn en dit ook van haar wilde horen.

Daarentegen neigen Marine Le Pen en haar adviseurs nog steeds naar de Frexit, het herinvoeren van een eigen nationale munt, als ideologisch kernpunt. Haar tweede man Philippot die nu in eigen kring onder vuur ligt, heeft gedreigd de partij te verlaten als de Frexit uit het program geschrapt wordt.

Souverainisme
De stroming waaruit Philippot voortkomt  noemt men in Frankrijk souverainisme en is oorspronkelijk links. De socialist Jean-Pierre Chevènement is een belangrijke vertegenwoordiger van deze stroming. Florian Philippot is zijn politieke loopbaan ooit begonnen in het campagne team van Chevènement. Ook economisch adviseur van Marine Le Pen Philippe Murer, heeft een dergelijk links-“souvereinistisch” verleden.

De grote denkmeester van deze “souverainisten” is de Frans econoom en wetenschapper Jacques Sapir (63), een tamelijk linkse econoom die zich veel heeft bezig gehouden met de Russische economie en een voorstander is van samenwerking tussen Rusland en het Westen. De rechtse Zemmour moet weer niets van deze Sapir hebben, maar dat zal u niet verbazen.

Gisteren stond er een interessant, lang interview  met Jacques Sapir in Le Figaro wat zeker de moeite van het lezen waard is voor degenen die Frans kunnen lezen. Sapir geeft hierin duiding over de verschillende stromingen van het souverainisme nu in Frankrijk: sociaal souverainisme, identitair souverainisme en politiek souverainisme. Ook gaat hij in op het belang van het hebben van een eigen munt voor een soevereine staat.

Sapir stelt dat identitair souverainisme (de “rechtse”stroming) en sociaal souverainisme (de “linkse” variant) in feite moeilijk van elkaar te scheiden zijn. De nationale identiteit zoals wij die kennen is immers mede het resultaat van een sociale strijd geweest (ooit, lang geleden, toen socialisten nog voor de eigen bevolking opkwamen in plaats van de immigrant tot afgod te maken). Juist doordat de nationale identiteit het gevolg is van een sociale strijd en van allerlei politieke ontwikkelingen vindt Sapir het onzin de identiteit nadrukkelijk te koppelen aan één geloof (het christendom) of aan een ras.

Sapir meent dat een soeverein volk in staat is vreemdelingen op te nemen en te integreren, hoewel niet in een onbeperkte mate natuurlijk. Dat dit op dit moment niet lijkt te lukken in Frankrijk wijt hij aan een aantal factoren, waaronder juist het verloren gaan van de nationale soevereiniteit door het globalisme waardoor vervreemding toeslaat en ook door de werking van de euro, die in Frankrijk tot een structureel lagere groei heeft geleid. Terwijl de economie in Frankrijk in de tijd van de Franse franc nog zo’n 2,5% per jaar groeide en redelijk op kon tegen Duitsland, is dit door de euro gezakt tot een magere groei van rond de 1%.

Hierdoor is het land minder in staat immigranten op te nemen en te integreren en Sapir pleit in dit verband voor een langdurige immigratiestop of in ieder geval beperking van de immigratie. Verder wijst hij erop dat immigratie individueel benaderd moet worden (kwalificeert de immigrant zich voor toelating?) in plaats van allerlei collectieve rechten te verstrekken. Ook wijst hij erop, zoals het een linkse econoom betaamt, dat de massa-immigratie op gang werd gebracht in de jaren 60/70 en in stand werd gehouden door de grote bedrijven, omdat zij zo de lonen konden verlagen.

Geconfronteerd door Le Figaro met de kritiek op Marine Le Pen, ook uit het eigen “rechtse” kamp, dat zij zich teveel op de Frexit heeft gericht en daardoor een deel van de burgerij dat haar wel zou willen steunen vrees heeft aangejaagd (met name de Fillon-stemmers), gaat Sapir in de tegenaanval. Hij vindt juist dat Marine Le Pen haar positie verzwakte doordat zij in de laatste week (tussen de 1e en de 2e ronde van de presidentsverkiezingen ) haar standpunt met betrekking tot de Frexit enigszins nuanceerde en daar in ieder geval meer tijd voor leek te nemen, mede onder druk van haar nieuwe partner France Debout (een gaullistische partij, die zich inmiddels alweer los heeft gekoppeld van FN).

In de ogen van Sapir heeft Marine Le Pen daarmee haar eigen positie verzwakt en bovendien kwam zij met een vaag verhaal over de ECU als internationaal betaalmiddel, iets dat Sapir naar het rijk der fabelen verwijst (overigens Macron ook, in zijn grote TV-debat met Marine Le Pen). Volgens Sapir begaf Marine Le Pen zich als niet-econoom op glad ijs door een dergelijke detail-discussie aan te gaan. Ze moest, meent Sapir, gewoon zeggen dat de euro niet deugt en aantoonbaar tot een enorme verarming en massa-werkloosheid (miljoenen werklozen) heeft geleid in Frankrijk. Dat er weer een eigen munt nodig is. En het verder daarbij laten.

Sapir wijst er dan op dat los van de exacte cijfers, waarover altijd discussie is, de euro heeft geleid tot een andere wijze van besturen die fundamenteel ondemocratisch is en wordt gedomineerd door internationale financiële belangen. Zie de gang van zaken tijdens de eurocrisis in Italië, Griekenland, etc.

De opkomst van identitair souverainisme, of dit nu links of rechts van aard is, heeft volgens Sapir te maken met deze nieuwe wijze van besturen die in Europa sterk in de hand werd (en wordt) gewerkt door de euro. Dit geldt voor de autochtone bevolking die een gevoel van verlies (aan identiteit) ervaart maar ook voor immigranten die sterk terugvallen op hun eigen (vaak religieuze) identiteit, want hoe zou je kunnen integreren als je niet weet waarin je moet integreren omdat de elite de nationale identiteit simpelweg ontkent?

Vervolgens gaat de beschouwing van Sapir nog een tijdje door waarbij hij ook in gaat op de rol van religie, maar het zou te ver voeren om dat ook te behandelen.

Wat ik het meest interessant vind –  een discussie die in Nederland te weinig aandacht krijgt – is het verband tussen het hebben van een nationale munt en de nationale identiteit, waarbij de eigen munt ook garant staat voor de democratie van een natiestaat. Alleen met een eigen munt ga je immers over je eigen budget.

Op het moment dat een land de eigen munt opgeeft, is het overgeleverd aan externe krachten, al kun je je natuurlijk altijd afvragen of een land als Nederland niet te klein is om monetair soeverein te zijn. Edin Mujagic heeft onlangs nog geschreven over monetaire soevereiniteit en de onmogelijke drie-eenheid voor een klein land als Nederland. Volgens Edin is de gewenste drie-eenheid
1. monetaire soevereiniteit, 2. een vaste wisselkoers en 3. vrij kapitaalverkeer, voor een land als Nederland simpelweg onmogelijk, dus moet je altijd concessies doen. In feite heeft Nederland dat altijd gedaan, ook voor het euro-tijdperk, waardoor monetaire soevereiniteit dus voor ons land een relatief begrip is.

We hebben het dus over een buitengewoon ingewikkelde materie. Ik behoor dan ook niet tot degenen die de Nexit (of de Frexit in Frankrijk) beschouwen als panacee voor alle kwalen. De afgelopen jaren heb ik steeds gepleit voor The Matheo Solution,  die op dit punt een middenweg bewandelt: behoud van de euro als betaalmiddel, maar herinvoeren van nationale munten als rekeneenheden om wisselkoers en rente per land te bepalen.

Zeker gezien de toegenomen verwevenheid van financiële systemen en de machtspositie van de EU, zal het verlaten van de muntunie door één specifiek land waarschijnlijk tot een zware crisis leiden. Anders ligt het als alle landen tegelijk die stap nemen, maar dat is politiek ondenkbaar, zeker op de korte termijn en gezien ook de electorale ontwikkelingen dit jaar waarin de pro-EU partijen in Nederland en Frankrijk weer een stuk vaster in het zadel lijken te zitten, mede dankzij de geldpers van Mario Draghi overigens.

Het neemt allemaal niet weg dat wij met het opgeven van de nationale munt een keuze hebben gemaakt voor een globalistisch en niet erg democratisch bestuurssysteem, iets dat je aan heel veel zaken kunt merken.

In Nederland heeft het ertoe geleid dat we dit jaar naar alle waarschijnlijkheid een vrij linkse coalitie krijgen alleen maar om die ene partij (PVV) uit te sluiten, terwijl de linkse partijen een behoorlijke tik kregen tijdens de laatste verkiezingen. Vroeger leidde dat ertoe dat er dan ook een rechtse regering kwam, maar tegenwoordig is alles anders en domineert een globalistisch denkende elite.

Ook in Frankrijk hebben we een zeer merkwaardige presidentsverkiezing meegemaakt. Ook daar geldt dat om één partij uit te sluiten van het regeerproces, er nu een regering komt die het vaste voornemen heeft een deel van de soevereiniteit over te dragen aan Brussel (Macron wil een euroregering) terwijl uit alle peilingen blijkt dat de meerderheid van de Fransen daar helemaal geen voorstander van is.

Het lijkt er dus op dat de democratie behoorlijk van slag is en dat we steeds het tegenovergestelde krijgen van wat we willen. Ook het Oekraïne referendum in Nederland was daar een voorbeeld van.

Al ben ik niet van de simpele monetaire oplossingen – ook dat is een vorm van kiezersbedrog – ik vind het jammer dat er in Nederland nauwelijks een debat is over het verband tussen deelnemen aan een muntunie en verlies aan nationale soevereiniteit en dus aan identiteit. Een debat zoals dat in Frankrijk onder andere door Sapir (en in zijn kielzog door het duo Marine Le Pen en Florian Philippot) wordt gevoerd.

Want al staan in Nederland alle economische seinen nu op groen en klinkt er weer hosanna in de polder, ook wij komen vroeg of laat voor de keuze te staan: dragen we het laatste restje soevereiniteit over aan Brussel?

Frankrijk nu vier stromingenland

Frankrijk nu vier stromingenland

Na de presidentsverkiezingen in Frankrijk lijkt het of winnaar en lieveling van de mondiale establishment Emmanuel Macron het voor het zeggen heeft. Macron heeft een sterk federalistische visie op de EU c.q. eurozone. Het eurofiele kamp, Alexander Pechtold en Guy Verhofstadt voorop, staat al te juichen. Of is het zo dat de schijn bedriegt en straks in juni na de parlementsverkiezingen (per district en in twee rondes) alles weer anders is?

Zeker is wel dat het Franse politieke landschap drastisch veranderd is na de implosie van de Parti Socialiste en het afserveren door de kiezers van de rechtse Fillon als gevolg van allerlei affaires. In een interessant artikel in Le Figaro afgelopen week gaf de Franse politicoloog Thomas Guénolé een toelichting die de moeite waard is.

Volgens Guénolé moeten we nu vier politieke hoofdstromingen onderscheiden in Frankrijk waarbij twee punten bepalend zijn: hun houding tot de economische globalisering en hun houding tegenover minderheden cq immigranten. Zelf zou ik liever zeggen tegenover massa-immigratie, want je kunt tegen massa-immigratie zijn juist omdat je immigranten en/of minderheden een betere plaats gunt, maar goed, die nuance ontgaat Guénolé kennelijk.

De vier hoofdstromingen in Frankrijk zijn op dit moment:
1. Mondialistisch links van Jean-Luc Mélenchon, La France Insoumise (te vergelijken met Bernie Sanders, Jeremy Corbyn of Jesse Klaver bij ons hoewel de beweging van Mélenchon ook SP-trekjes heeft)
2. Mondialistisch liberaal van Emmanuel Macron (En Marche! is te vergelijken met D66 en het progressieve deel van de VVD, ook met delen van GroenLinks)
3. Conservatief rechts (Les Républicains,  waar Fillon plaats heeft gemaakt voor Baroin) als partij die economisch liberaal en globalistisch denkt, maar kritisch staat tegenover minderheden (massa-immigratie). Een positie die weer enigszins doet denken aan het CDA van Buma en Omtzigt en het rechtse deel van de VVD)
4. Front National cq. de beweging van Marine Le Pen: zowel anti-globalisatie als anti-minderheden (anti massa-immigratie).

Opvallend is dat de rol van de sociaal-democraten (Parti Socialiste) op dit moment uitgespeeld lijkt in Frankrijk, net als die van de PvdA bij ons.

Volgens Guénolé zijn de bewegingen op de kiezersmarkt nu zo heftig dat moeilijk te voorspellen valt welke van deze vier blokken gaat winnen in juni. Macron heeft natuurlijk de wind mee na zijn verkiezing tot president maar zal nu met concrete voorstellen moeten komen waar hij tijdens de presidentsverkiezingen op veel punten vaag bleef en profiteerde van de “anti-stem”: anti-Le Pen uit angst voor “fascisme” aangewakkerd door de media en anti-Fillon door de zweem van corruptie rondom Fillon, overigens ook aangewakkerd door de media.

Traditioneel rechts (Les Républicains, LR) heeft de kans om terug te komen met een relatief nieuw gezicht, François Baroin, die het tot nu toe goed doet, ook in de media en die belastingverlichting (10% minder inkomstenbelasting) tot speerpunt heeft gemaakt tegenover een aantal relatief dure hobbies van Macron (klimaat, EU, etc.). Daarnaast kan LR gebruik maken van een revanche gevoel onder de rechtse kiezers.

Baroin heeft al aangekondigd dat traditioneel rechts de facto gaat regeren als ze de meerderheid krijgen in het parlement in juni. Baroin zegt hierover: “Macron a gagné la bataille de l’ambiguïté; nous gagnerons la bataille de la clarté”(Macron heeft de overwinning van de dubbelzinnigheid behaald; wij zullen de overwinning van de helderheid behalen).

Baroin
Francois Baroin (links) lost bij LR Francois Fillon af, die onder vuur ligt als gevolg van jarenlange salarisbetalingen aan zijn vrouw

Het kan dus nog spannend worden in juni, helemaal door het ingewikkelde Franse systeem met parlementsverkiezingen in twee rondes en per district. Een systeem dat altijd in het voordeel werkte van de gevestigde partijen, maar hoe zal dit nu gaan lopen nu deze partijen (en zeker de PS) aan implosie onderhevig zijn? Niemand weet het.

Ook zal het interessant zijn hoe Front National (FN) het zal doen, met Marine Le Pen die enigszins teleurstelde bij de presidentsverkiezingen en nu Marion Le Pen (het economisch rechtse en conservatievere nichtje van Marine) zich voor een periode helemaal uit de politiek wil terugtrekken. Zullen de andere partijen de strategie van cordon sanitaire tegenover FN voortzetten? Hierdoor kon FN bij de vorige parlementsverkiezingen slechts 2 van de 577 zetels veroveren. Ik schat in dat het er nu meer zullen zijn, maar zeker niet meer dan twintig of hooguit dertig.

marion
Marion Le Pen (rechts) stapt voorlopig uit de politiek. Maar wat wordt haar rol achter de schermen?

Het is goed mogelijk dat voor de tweede ronde op 18 juni (de eerste ronde vindt 11 juni plaats) in veel districten kandidaten van Macron (En marche pour la République) tegenover kandidaten van Les Républicains staan. Het electoraat van Marine Le Pen, dat zo’n 25% bedraagt, kan dan de doorslag geven. Zullen zij de rechtse kandidaten van LR dan steunen?

Misschien dat Marion Le Pen, die immers de handen vrij heeft door haar voorlopige afscheid van de politiek, hier nog een rol in kan spelen door dan haar steun uit te spreken voor Les Républicains, waar die in de tweede ronde tegenover kandidaten van Macron staan. In ruil hiervoor zou Baroin – maar nu speculeer ik – zich wat minder actief kunnen tonen in het dwarszitten van kandidaten van Front National in die districten waar zij op hun beurt in de tweede ronde tegenover een kandidaat van Macron’s En Marche! of van de Parti Socialiste staan.

Als Les Républicains in juni de parlementsverkiezingen winnen zal Macron zijn eurofiele plannen voorlopig in de ijskast moeten zetten en gedwongen zijn een cohabitation aan te gaan met traditioneel rechts, met als inzet economische hervormingen en belastingverlichting. Zoals eerder aangegeven zijn LR niet zo happig als Macron om Franse soevereiniteit af te staan aan Brussel.

Ik denk overigens niet dat Baroin zelf staat te trappelen om in het geval van een cohabition premier te worden onder Macron, want die premier zal de harde hervormingen moeten doorvoeren die Frankrijk nodig heeft maar nooit kon doorvoeren. De premier van Macron loopt daarom een groot afbreukrisico. De strateeg Baroin zal die rol vermoedelijk iemand anders toebedelen, of in eerste instantie de keus aan Macron laten.

Hoe het ook zij, een cohabitation van Macron met traditioneel rechts in Frankrijk, gevolgd door een overwinning van Merkel’s CDU in Duitsland bij de parlementsverkiezingen daar in september, lijkt mij op dit moment voor Nederland de meest gunstige uitkomst. In ieder geval vanuit mijn perspectief gezien.  Met als bijkomend voordeel: kereltje Pechtold en zijn Belgische evenknie Guy Verhofstadt zullen dan voorlopig weer een EU-toontje lager zingen.

Macron versus Le Pen, Frankrijk en de euro

Macron versus Le Pen, Frankrijk en de euro

Op basis van de laatste peilingen (Macron 61%, Le Pen 39%) lijkt er weinig kans te zijn dat het presidentschap Emmanuel Macron nog ontgaat. Marine Le Pen kon niet echt overtuigen in het laatste TV-debat waarin zij ondanks enkele sterke one-liners teleurstelde, omdat ze met ongefundeerde beschuldigingen kwam aan het adres van Macron. Deze kon vervolgens makkelijk terugslaan.

Macron werd door het grote publiek gezien als de winnaar van het debat, 63% van de Franse kijkers vond Macron sterker dan Le Pen.

Macron sterker op economisch vlak
Vooral op de dossiers economie en euro kwam Macron beter uit de verf dan Le Pen, die daarentegen weer beter scoorde op thema’s als veiligheid en immigratie. Zoals ik aangaf in mijn voorbeschouwing op de eerste ronde voor OpinieZ twee weken geleden zal Emmanuel Macron dus hoogstwaarschijnlijk de volgende president zijn van Frankrijk.

Hervormingsprogramma Macron
Emmanuel Macron wil Frankrijk hervormen. Zijn programma behelst 60 miljard euro aan bezuinigingen op het overheidsapparaat en 50 miljard euro aan investeringen. Tevens wil hij de eurozone voltooien in de richting van een politieke unie. Precies zoals Jacques Delors, Wim Kok en Ruud Lubbers het bedoelden in 1992 bij het Verdrag van Maastricht, al kon men de (toen door Nederland gewenste!) politieke unie niet doorzetten en werd van start gegaan met een half/half constructie:  wel de eenheidseuro, maar geen politieke of fiscale unie.

Als het aan Macron ligt komt er straks een aparte eurozone regering, eurozone parlement en een gemeenschappelijk eurozone investeringsplan. Ook wil hij een nog verdergaand fiscaal verdelingsmechanisme (transferunie), gemeenschappelijk defensieapparaat, eurobonds, afijn, de hele ratseflats zoals we dat kennen van EU-gelovigen zoals Alexander Pechtold en Guy Verhofstadt.

In juni parlementsverkiezingen
In hoeverre Macron zijn beloftes waar kan maken moet afgewacht worden. Al vanaf de jaren negentig kondigden Franse presidenten (Chirac, Sarkozy) aan te zullen hervormen, maar strandden vervolgens op hevig verzet van de sterke Franse vakbonden.

Macron heeft daarbij de handicap dat hij geen parlementaire meerderheid heeft. In juni zijn er nieuwe parlementsverkiezingen, die gaan in Frankrijk volgens een districtenstelsel dat gunstig uitpakt voor de gevestigde partijen. Macron zal meedoen met zijn nieuwe beweging En Marche! maar meer dan 10% van de zetels zie ik hem niet halen, mogelijk nog veel minder.

Come-back Les Républicains?
Het zou daarom zo maar kunnen dat Les Républicains (LR), met François Baroin als nieuwe partijleider na het wippen van Fillon, de meerderheid krijgen in het parlement (of daar in ieder geval de grootste groep zijn) en vervolgens een cohabitation vormen met Macron. Wellicht met Baroin als premier.

LR wil ook hervormen in Frankrijk net als Macron, maar wat betreft de EU hebben ze een heel andere visie, ze zijn veel minder geneigd soevereiniteit over te dragen aan Brussel. Het is nog koffiedik kijken hoe dit zal uitpakken, maar ik vermoed dat Macron weinig draagvlak zal hebben voor de door hem gewenste eurozone als federale staat, zowel in Frankrijk zelf als in Duitsland. Voor de Duitsers zal Macron eerst moeten aantonen dat hij in Frankrijk zélf kan hervormen. En dat is geen sinecure, leert de geschiedenis.

Marine Le Pen of Marion Le Pen?
marion

De verwachting is dus dat Marine Le Pen de tweede ronde zal verliezen. Wel is het zo dat als zij een score haalt van boven de 40%, dit als een overwinning gezien kan worden. Haar vader haalde in 2002 in de tweede ronde tegen Chirac slechts 18% van de stemmen. Zij kan daarop voortbouwen bij de parlementsverkiezingen in juni en zal dan onomstreden zijn in haar partij.

Mocht het resultaat van Marine Le Pen ruim onder de 40% blijven dan verwacht ik wel gemor in haar partij. Een onmiddelijke afzetting is niet te verwachten, maar het zou goed kunnen dat haar nichtje Marion – die economisch een rechtser profiel heeft en conservatiever is – over een jaar of twee een greep naar de macht doet. Marion was het afgelopen jaar niet eens met de Frexit-strategie van Marine Le Pen en haar secondant Philippot, zij zou liever samenwerken met Les Républicains en een compromis sluiten over de euro.

Het gelijk van Marine Le Pen
Al lijkt Marine Le Pen komende zondag de verliezer te worden en al is zij met haar economische ideeën naar mijn smaak te ver naar links uitgeslagen –in combinatie met overdreven  fel protectionisme – neemt dit niet weg dat zij op een aantal punten gewoon gelijk heeft.

Zo ben ik het wel met Marine Le Pen eens dat de EU is doorgeslagen in globalistische braafheid en onderdanigheid richting multinationals, maar alles oplossen met een hoge nationale tariefmuur om je eigen industrie te beschermen gaat niet werken en leidt bovendien tot een negatieve kettingreactie.

Immigratieramp
Le Pen stelt terecht dat het immigratie- en integratiebeleid van Frankrijk een ramp is gebleken. In het land stromen al decennia jaarlijks ruim 200.000 ongeselecteerde migranten binnen. En dan heb ik het alleen nog maar over het legale deel. Hierdoor wordt Frankrijk nu het meest geteisterd  door terreur van alle westerse landen en bevindt zich een sociale tijdbom in de buitenwijken.

Euro
Dan hebben we de euro. Al is de euro van Franse makelij (ex-Europese Commissie voorzitter Jacques Delors was de mastermind erachter) het was uiteindelijk Duitsland dat ervan profiteerde. In onderstaande grafiek is goed te zien hoe de industriële productie van Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje ongeveer gelijk opliep tot aan de introductie van de euro in 2002 en hoe Duitsland daarna uitliep op de drie grootste zuidelijke EU-staten. De euro is immers voor Duitsland te goedkoop, maar voor de zuidelijke landen juist te duur. Als gevolg hiervan is een groot deel van de Duitse werkloosheid (die eind jaren 90 nog hoog was) verplaatst naar Frankrijk, Spanje  en Italië.

Marine euro

Franse franc
De diagnose van Marine Le Pen klopt dus – EU en euro hebben voor Frankrijk bepaald niet goed uitgepakt. Het land blijkt niet gebaat bij de eenheidseuro van het socialistenduo Mitterrand en Delors. Maar de oplossing van Marine Le Pen, namelijk de Franse franc herinvoeren, euro schuld omzetten naar Franse franc, de overheid monetair financieren en kapitaalcontrole instellen om kapitaalvlucht te voorkomen, lijkt mij uiterst gammel. Een ongeordende #Frexit zou kunnen leiden tot een diepe economische depressie in Frankrijk, maar ook tot de vorming van een autoritaire staat.

Monetaire alternatieven
Vorig jaar heb ik een keer in Brussel met een economisch adviseur van Marine Le Pen gesproken. Een heel vriendelijke man; de staf van Marine Le Pen bestaat vooral uit ex-socialisten met een patriottische instelling die niets moeten hebben van Front National-oude stijl. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat er betere plannen zijn voor het terugbrengen van monetaire flexibiliteit in de eurozone, zoals bijvoorbeeld The Matheo Solution maar er zijn tal van andere mogelijkheden, zie de euro solution matrix van Drs. Harry Geels:

euro-solution-matrix

Waar het om gaat is dat er wel degelijk monetaire alternatieven zijn voor de eenheidseuro, waarbij we niet meteen de euro als gemeenschappelijk betaalmiddel en Europese reservemunt met alle voordelen van dien, hoeven op te offeren. Behalve TMS kun je ook denken aan een parallelle noordelijke munt, tijdelijke euro-exits (euro-holiday) van zwakke staten, etc.

Natuurlijk moet daar eerst grondig studie naar gedaan worden. Daar ligt nu juist een kans voor nieuwe partijen, of die nu links of rechts zijn, aangezien de gevestigde partijen vertikken de eenheidseuro ter discussie te stellen.

De econoom van Front National die ik vorig jaar sprak kon ik daarvan niet overtuigen. FN houdt vast aan het invoeren van een eigen nationale munt om principiële redenen (monetaire soevereiniteit) en ook omdat zij als ze eenmaal de leiding hebben over de  Franse staat, monetair willen financieren.

Middenweg ontbreekt
Helaas is daarom de middenweg van meer monetaire flexibiliteit in combinatie met een afgeslankte EU die meer zaken overlaat aan de natiestaten zelf, maar wél effectief is waar gemeenschappelijke actie geboden is (buitengrenzen, terreur, veiligheid), helemaal niet aan bod gekomen bij de Franse verkiezingen.

De Fransen kunnen zondag in wezen kiezen tussen twee extremen: de EU als federale staat (Macron) of Frankrijk als soevereine natie buiten de EU (Le Pen).

ECU
Op het laatste moment matigde Le Pen haar Frexit standpunt enigszins naar aanleiding van haar samenwerking met de gaullistische partij France Debout, maar uiteindelijk bleek dit niet veel meer in te houden dan iets uitstellen van haar plannen. Bovendien is Le Pen vaag over haar idee om de oude ECU in te zetten als internationaal betaalmiddel naast de Franse franc. Haar claim dat de ECU in het verleden al een internationaal betaalmiddel was werd in het TV-debat woensdagavond onderuit gehaald door Macron.

Voortmodderen
De gevestigde orde zal opgelucht adem halen als hun lieveling Macron zondag gekozen wordt tot president, maar daarmee gaan de grote problemen van de EU en Frankrijk niet weg. Niet op het vlak van massa-immigratie, oprukken van de islam en radicalisering. Ook niet wat betreft de stagnerende eurozone economie, al wordt die momenteel tijdelijk opgepept door de geldpers van Mario Draghi. Een paardenmiddel waarvan de ongewenste bijwerkingen (zeepbellen en nieuwe schuldendrama’s) pas later zullen blijken.

De kans dat Macron straks als president zonder parlementaire meerderheid in Frankrijk krachtig kan hervormen, lijkt mij uiterst klein. Evenmin is er draagvlak in Duitsland of Nederland voor de door Macron gewenste federale eurozone staat en dito transferunie.

Kortom, we zijn straks weer terug bij af: voortmodderen met euro en EU en toenemende frustratie bij de eigen bevolking. Dat geldt zeker voor het minder bedeelde deel die de lasten moeten dragen van massa-immigratie, steeds hogere lasten, afkalvende inkomens voor de middenklasse en de lagere inkomensgroepen en andere negatieve gevolgen van ondoordacht EU-imperialisme.

Wanneer komt Links tot bezinning?

Wanneer komt Links tot bezinning?

In 2014 schreef de Britse ontwikkelingseconoom Paul Collier een interessante column in The Guardian: Now is the time to slow down immigrationIn deze column betoogde Collier, die ik vaker heb aangehaald in mijn blogs vanwege zijn uitstekende oplossing voor de migratiecrisis rondom de Middellandse Zee, dat er tal van redenen zijn om de immigratie in West-Europa de komende jaren sterk te beperken, juist vanuit links perspectief.

Het gaat dan om traditioneel “linkse” verworvenheden als emancipatie, sociale cohesie en de verzorgingsstaat, verworvenheden die sterk onder druk staan door ongecontroleerde immigratie op basis van allerlei vaag geformuleerde mensenrechten (recht op asiel, recht op familiehereniging, etc.)

Collier trok in die column voor The Guardian een interessante historische parallel: hij vergeleek de opening van het vrije Westen richting China in de jaren zeventig ten tijde van president Nixon, met de mogelijkheid voor links om nu te kiezen voor migratiebeperking.

Collier schreef daar toen over:

Ukip is on to the perfect issue: majority opposition to continued rapid immigration can be linked to the need to recover policy freedom from the European commission. The attempt to counter it with the message that continued immigration and EU membership are economically necessary is ineffective because it is seen by many ordinary people as a self-serving elite narrative that conceals contempt for their concerns.

Breaking out of this is essential and feasible, but the left must take the lead. Two generations ago the US opened to China because Richard Nixon saw that only the right could free Americans from the myth of the “yellow peril”. In Britain now, only the left can free us from the myth of the open door.

Inmiddels zijn we drie jaar verder, heeft het Verenigd Koninkrijk ervoor gekozen uit de EU te stappen precies om de redenen die Collier in dit citaat aangeeft, is er nog steeds een migratiecrisis gaande van ongekende omvang al is de stroom iets geremd door de dubieuze deal van de EU met Turkije, en is politiek links nog steeds niet in staat om de toch heldere analyse te volgen van Paul Collier, een man die notabene zelf politiek aan de linkerkant staat.

In zijn column gisteren omschreef Roderick Veelo van RTL het goed:

In eigen land ligt May onder vuur van het progressieve deel der natie. De Liberal Democrats, de Green Party, een paar leden van Labour en een krant als The Guardian zien het liefst een nieuw referendum en anders de meest softe brexit mogelijk. Een waarbij de vrije toegang tot de Europese markt in tact blijft, een met open grenzen. Als alternatief voor “het racisme, de xenofobie en de ineenstorting die May beoogt.”

Het is de veel voorkomende reflex van een progressieve minderheid, die liever etiquetten plakt, dan ingaat op de reden waarom de Britten bij de uitgang staan. Die staan daar voor een belangrijk deel omdat zij het gebrek aan controle over de eigen voordeur zat waren. Elk jaar 300 duizend immigranten verwerkt ook de Britse samenleving niet zonder problemen. Had de EU die controle beter op orde dan was er van een brexit nooit sprake geweest.

Ingewikkelde politieke constellatie in Europa

De ontwikkelingen die hier beschreven worden met betrekking tot het Verenigd Koninkrijk, gelden in meerdere of mindere mate in alle landen van West-Europa. We zien een geleidelijke afkalving van linkse partijen en de opkomst van rechts (dat openlijk naar immigratiebeperking streeft) maar omdat rechts uiteengevallen is tussen traditioneel rechts (conservatieve partijen) en “populistisch” rechts dat op haar beurt weer een deel van de (sociaal-economische) linkse agenda heeft overgenomen, ontstaat er een buitengewoon ingewikkeld plaatje.

Zeker zolang traditioneel rechts en “populistisch” rechts elkaar uitsluiten bij regeringsvorming (we zien het nu in Nederland), is traditioneel rechts aangewezen op steun van linkse partijen om te kunnen regeren. Deze linkse partijen en hun aanhangers in de media, wetenschap etc., hebben echter voor het grootste deel nog niet de fundamentele analyse gemaakt zoals Collier dat in 2014 al deed.  Dit ondanks toenemende terreur (honderden onschuldige doden alleen al in Frankrijk), druk op de verzorgingsstaat, toenemende onveiligheid en tal van andere verschijnselen die direct én indirect te maken hebben met ongecontroleerde (massa)-immigratie.

Zolang deze uitsluiting doorgaat is er sprake van een politieke verlamming van de West-Europese democratieën, een verschijnsel dat ons allen (links, rechts en “populisten”) denk ik grote zorgen moet baren.  Zolang regeringen aangewezen zijn op parlementaire steun van minimaal één of meer linkse partijen (mede door het uitsluiten van “populisten”) zal het niet lukken een doorbraak te bereiken op het immigratiedossier, tenzij er eerst bij links een fundamentele heroriëntatie plaats vindt.

Moedige uitzonderingen

Wel zijn er aan de linkerkant enkele politici of commentatoren die heldere taal durven te spreken over deze problemen voortkomende uit het falende immigratiebeleid. Ik denk dan aan politici als Jacques Monasch bij ons of in Duitsland aan Sahra Wagenknecht (die Linke) of aan politieke commentatoren met een “linkse” affiniteit, zoals Wierd Duk of Bart Schut.

Helaas, telkens als deze linkse realisten zoals ik ze voor het gemak maar even noem, een realistisch geluid laten horen over migratie of islamisering worden zij belaagd door een losgeslagen, bloeddorstige horde politiek-correcten in de media en elders. Anders  kan ik het niet noemen. Deze horde bestaat vooral uit niet reflecterende “etikettenplakkers”, om met Roderick Veelo te spreken. Zolang deze demoniseringstactiek van policor links blijft, zal de fundamentele discussie op links over immigratie niet of nauwelijks gevoerd kunnen worden.

Collier noemt dit de intellectuele luiheid van links. Anderen zien immigratie complotten, teruggaande tot het Coudenhoven-Kalergi plan  of allerlei Bilderberg en NWO (New World Order) samenzweringen.

Ik ben niet zo van de complotten dus voorlopig spreekt de these van Paul Collier mij het meeste aan: het is gewoon luiheid van links. Links verdomt het na te denken over massa-immigratie en een ieder die ze daarmee confronteert – vooral als die confronteerder zelf uit het eigen linkse kamp komt – moet kennelijk een kopje kleiner gemaakt worden. Waardoor ik helaas geen antwoord kan geven op de vraag waarmee ik begon: wanneer komt Links tot bezinning?

Interview met blogger Jan Gajentaan

Interview met blogger Jan Gajentaan

Speciaal voor deze paaseditie interviewden wij de blogger Jan Gajentaan.
Oftewel, een interview met mezelf!

Jan, zo langzamerhand geniet je enige bekendheid als schrijver van voornamelijk politieke blogs. Waar komt die belangstelling vandaan?

janosAls kind had ik al enige politieke belangstelling. Toen ik een jaar of zeventien was ging ik wel eens naar politieke bijeenkomsten, maar serieus werd het nooit. Vanaf mijn 18e tot mijn 24e had ik een wat linkse maar ook anarchistische fase. Dat was zo rond de jaren tachtig, de tijd van de krakersrellen waar ik niet actief aan deelnam, maar wel zo’n beetje rondkuierde.

Begin jaren tachtig werd het beeld stabieler, ik was sociaal-liberaal en heb tot 2012 altijd de linkervleugel van de VVD of de rechtervleugel van D66 gestemd.

 

Waardoor begon het beeld bij jou te kantelen?

Toenemende onvrede over het falende immigratie- en integratiebeleid, de sluipende islamisering en vooral het ondoordacht afstaan van bevoegdheden aan de EU. Maar met die onvrede sta ik niet alleen. Een kleine twee miljoen Nederlanders denkt er hetzelfde over.

Op wie heb je gestemd in maart 2017?

Ik heb bewust PVV gestemd omdat ik een krachtig signaal wilde afgeven dat we niet de goede kant op gaan in Nederland en in Europa. Vooral wat betreft het falende immigratie- en integratiebeleid. Toch sta ik er op sommige punten wat genuanceerder in dan de PVV. Ik ben geen voorstander van een algeheel moskeeverbod in Nederland zoals de PVV wil, dat vind ik een veel te generieke maatregel.

We moeten eerst maar eens duidelijk maken welke aspecten van de islam niet verenigbaar zijn met onze westerse democratische rechtsorde, want dat hebben we veertig jaar nagelaten. Vervolgens ben ik wel voor een aantal beperkende maatregelen waar het de politieke uitingen van de islam betreft. En dus ook voor een immigratiestop.

Verder, wat de EU en de euro betreft, ben ik voor een confederale samenwerking. Het gaullistische model dus, L’ Europe des patries, al heeft De Gaulle dat nooit zo gezegd, maar hij bedoelde dat wel. Ik denk dat je dit “Europe des patries” beter kunt bewerkstelligen in de EU dan daarbuiten.

Dat vereist krachtige hervormingen, een aantal taken moeten terug naar de natiestaten, wat we wel samen doen zoals EU-buitengrenzen bewaken moet gemeenschappelijk en veel beter gedaan worden dan nu het geval is. Het immigratiebeleid zelf, dus wie je wel of niet toelaat, vind ik daarentegen een zaak van de democratische natiestaten. Die gekke Timmermans en Juncker moeten zich helemaal niet daarmee bemoeien.

Verder is het van groot belang dat er meer monetaire flexibiliteit komt in de eurozone, zonder daarmee de gemeenschappelijke munt op te geven. Maar een muntunie van 19 verschillende landen zonder monetaire flexibiliteit is waanzin. Iets dat alleen politici en ambtenaren kunnen bedenken die zichzelf losgezongen hebben van de realiteit.

Hoe zie je dan je eigen politieke toekomst?

Ik vind het lastig. Ik heb raakvlakken met zowel PVV, VNL en FvD. Voor de PVV ben ik misschien iets te gematigd, wat betreft VNL te veel een sociaal-liberaal in plaats van een klassiek-liberaal en dan heb je nog FvD (Forum voor Democratie). Die kwam bij mij in de kieswijzer op de eerste plaats, maar ik weet niet of het een stabiele partij zal blijken.

De PVV spreekt mij op dit moment eigenlijk meer aan dan FvD of VNL omdat de partij een brede volkse basis heeft. Zonder dat heb je geen kritische massa. Maar ja, dat moskeeverbod. Dat zie ik mezelf echt niet verdedigen in de gemeentepolitiek of elders! Dus op dat punt haak ik af. Hoewel ik het zelf wel jammer vind.

Heel lang heb ik gehoopt dat de PVV een iets gematigder koers zou kiezen en dan zou ik misschien actief zijn geworden in die partij. Maar ik zie het nog niet gebeuren. Jammer, want de potentie is groter dan de twintig zetels die nu zijn gehaald. Met de lijn Fortuyn (immigratie drastisch beperken, betere integratie, EU hervormen maar geen Nexit) zou je in Nederland veertig zetels kunnen halen of meer, is mijn overtuiging. Wilders is teveel op de flank gaan zitten.

Je bent al 57 jaar. Waarom ben je niet eerder actief geworden in de politiek?

Heel lang heb ik me bezig gehouden met de Surinaamse politiek. Via mijn toenmalige partner die Surinaamse was, overigens net als mijn huidige partner, raakte ik bevriend met Leo Brunswijk (broer van Ronnie, red.) die eind jaren tachtig Vliegtuigoperatie studeerde aan de HTS in Nederland.

Via Leo kwam ik in contact met Ronnie. De Binnenlandse Oorlog was toen officieel nog gaande, maar men was gelukkig al bezig met een Vredesakkoord. Het idee van Leo Brunswijk was om er een politieke bevrijdingsbeweging van te maken. Wij hadden toen veel contact met wijlen Drs. Eddy Dap, een man men groot aanzien in de Nederlands-Surinaamse marrongemeenschap. Eddy was historicus maar zeer betrokken als adviseur bij de Surinaamse politiek. Van hem heb ik heel veel geleerd over Suriname en de Surinaamse politiek.

Wat was dan de bedoeling?

Brunswijk had omstreeks 1990 de leiding overgenomen van de ABOP (Algemene Bevrijdings en Ontwikkelings Partij). Een kleine partij gericht op het binnenland van Suriname. Vanuit Nederland gaven we nadere ideologische invulling. Eddy Dap was een sociaal-liberaal (in Nederland was hij voor D66), ik was misschien iets rechtser maar ik kon het heel goed met hem vinden. We schreven samen aan het partijprogramma in 1995 en ik ging ook naar Suriname om mee te helpen met de verkiezingscampagne.

Het waren spannende tijden. Later kwam er een Wetenschappelijk Bureau van ABOP in Suriname zelf en toen kregen wij in Nederland meer de rol van klankbord. Nu doe ik niet zoveel meer daaraan, maar soms vragen ze mij om een stukje uit te werken of zo, dan doe ik het met veel plezier. ABOP is na meer dan twintig jaar toch een beetje mijn baby geworden. De partij heeft nu vijf zetels in het parlement van de 51 in totaal. Een middelgrote partij dus, qua omvang te vergelijken met D66 of CDA in Nederland.

abop gajentaan
Jan Gajentaan, ABOP meeting , 2010

Maar Brunswijk kwam in opspraak en is zelfs in Nederland veroordeeld?

Ja, wij hadden toen het idee dat we hem op het goede pad konden houden, misschien waren we naief. In de familie context waarin ik hem meestal zag was Brunswijk altijd heel rustig en ook sociaal. Als er iets was met mensen ging hij ze helpen, maar goed, op een gegeven moment denk je ook wel, er klopt iets niet.

Ik heb hem toen wel geholpen een advocaat te zoeken toen we via de media vernamen dat er een onderzoek naar hem liep. De strafzaak tegen Brunswijk in Nederland is een hele vreemde, want later is iemand in Suriname aangehouden voor dezelfde zaak. Op grond daarvan moest er eigenlijk een herziening komen bij de Hoge Raad, maar na een paar jaar procederen met hoge kosten was Brunswijk er moe van en ik ook, eerlijk gezegd. We hebben het toen laten liggen.

Wanneer ben je voor het laatst in Suriname geweest?

Brunswijk en Gajentaan
Op de foto met Ronnie Brunswijk

Dat was in maart 2011. Ik ben toen nog op de foto gegaan met Ronnie Brunswijk en mijn jongste zoons, achter het gebouw van het Surinaamse parlement.

Later die week ben ik naar Moengo gegaan voor zijn verjaardag. Daar was toen een feest. Ineens verscheen Bouterse ook daar.

En toen?

Ik vond het wel fascinerend. Bouterse kwam binnenlopen in een hal en hield een geimproviseerde toespraak. Sommige mensen raakten in trance. Dan zie je van dichtbij dat de man een bepaald charisma heeft, dat mensen daar vatbaar voor zijn. Wat ook gevaarlijk is natuurlijk.

Later gingen we buiten eten onder een tent. Iemand stelde me voor aan Bouterse. In die tijd schreef ik veel columns voor Surinaamse media, omdat ik meer de Surinaamse politiek volgde dan de Nederlandse. Hoewel wij in Nederland in eerste instantie wel positief waren over een samenwerking met de NDP, zag ik dat Bouterse veel macht naar zijn eigen kabinet haalde en ook dat hij het model van Venezuela volgde. Een links dictatoriaal model. Daar had ik net een paar kritische stukken over gepubliceerd, toen ik hem ontmoette.

Bouterse had die stukken kennelijk gelezen want hij keek mij aan en zei: “ Zo, dus dat is die man uit Holland die mij zo veel hoofdpijn geeft”. Hij zei het wel half grappend, moet ik eraan toevoegen.

Wat vond je daarvan?

Ik vond het een hoogtepunt van mijn loopbaan als columnist, hahaha. Bouterse had mijn stukken gelezen en had er hoofdpijn van gekregen! Maar ik dacht ook, ik moet levend dit feest zien te verlaten. Indachtig het lot van eerdere Bouterse-critici. Dus ik zei maar iets beleefds terug.

Hoe ging dat dan verder?

Ik ging op verzoek naast ze zitten, maar Brunswijk en Bouterse raakten onderling in een geanimeerd gesprek en er sprongen een paar kinderen van Ronnie tussendoor. Nogal chaotisch dus. Toen ben ik er maar zachtjes tussenuit geknepen en een meter of tien verderop gaan zitten, bij minister Alice Amafo en wijlen de heer Domini, de oprichter van ABOP. Van hen heb ik toen nog deze foto gemaakt.

CIMG0052
Minister Alice Amafo en de heer Domini, oprichter ABOP

Later die nacht reed ik terug van Moengo naar Paramaribo met Leo Brunswijk, toen kwamen we een wagen tegen die langs de weg stond met een lekke band, met daarin de lijfwachten van Bouterse. Leo hielp ze de band te vervangen. Ik vond dat mooi, want die jongens vochten vijftien jaar eerder met elkaar op leven en dood in de jungle. Nu hielpen ze elkaar. Vrede is altijd beter dan oorlog.

Hoe kijk je nu terug op je Surinaamse periode?

Het waren spannende tijden maar ik heb er veel van geleerd. Suriname is een low trust society, maar door de geweldige Surinaamse humor en de tolerantie voortkomende uit de historische verbroederingspolitiek van Pengel en Lachmon blijft het land draaiende. Echter, op dit moment is er een financiële en economische crisis gaande in het land die zijn weerga niet kent. Dan heb je nog de zaak van de Decembermoorden die voor grote spanningen zorgt.

Ik volg het nog steeds heel nauwgezet omdat ik hou van Suriname en de Surinamers, maar ik bemoei me er niet meer mee. Misschien toch wijzer geworden met het klimmen der jaren… bovendien is de stemming in Suriname veranderd, ze vinden het niet leuk om advies te krijgen vanuit Nederland. Een jaar of twintig geleden lag dat anders. Ik kan het wel begrijpen. Het land moet zijn eigen weg vinden.

Ik hoop dat er uiteindelijk toch weer een meer vriendschappelijke relatie ontstaat tussen Suriname en Nederland. Een soort gemenebest relatie, daar zou ik erg voor zijn. Brunswijk ook trouwens. Ondanks zijn perikelen met de Nederlandse justitie is Ronnie nog altijd vrij pro-Nederland. Misschien kan ik in de toekomst op dit punt iets betekenen, door mijn goede contacten met politiek Suriname.

En Bouterse dan?

Moeilijk. Ik denk dat het land uiteindelijk het beste af is met een politieke oplossing wat betreft de zaak van de Decembermoorden. Die oplossing zou kunnen zijn dat het proces over de Decembermoorden wel afgerond wordt en Bouterse bij een eventuele veroordeling aftreedt, maar vervolgens onder bepaalde strikte voorwaarden zoals een bekentenis en spijtbetuiging, gratie krijgt van het parlement.

Ik geloof dat dit het beste zou zijn voor het land. Zodat de Surinamers dit drama eindelijk kunnen afsluiten en verder kunnen. Maar ik begrijp ook dat de nabestaanden het anders zien. Die zullen in de meeste gevallen willen dat de straffen als die door de Krijgsraad uitgesproken worden, ook opgelegd worden. Vanuit hun perspectief kan ik dat ook heel goed begrijpen. Aan de andere kant, wil men het vanuit de NDP hard spelen, heb ik de indruk en zij zullen alles doen om het proces stop te zetten. De nieuwe minister van Justitie en Politie in Suriname, Van der San, is een keiharde Bouterse-adept uit de revo-tijd. Een zorgelijke ontwikkeling.

Kortom, Suriname staan nog een aantal moeilijke maanden en jaren te wachten. Mijn grootste vrees is dat het land Venezuela achterna gaat. Beter zou zijn, een gematigde sociaal-liberale koers, in combinatie met een versterking van de eigen, nationale identiteit die natuurlijk tot wasdom moet komen. Ik meen dat de VHP, een partij met hindoestaanse roots en nu de grootste partij in Suriname, een belangrijke rol kan spelen bij het uitstippelen van zo een gematigde koers. Naar ik hoop, ABOP ook. Maar zoals ik al aangaf, ik volg het van een afstandje nu.

Zie je jezelf nog actief worden in de Nederlandse politiek?

Ik weet het niet. Misschien ben ik omstreden door mijn rolletje in het verleden als vriend en adviseur van Brunswijk. Al te druk maak ik me daar niet over, want ik weet dat ik nooit iets verkeerd heb gedaan.  Ik ben mijn hele leven al gepassioneerd door de politiek maar het punt is, bij een partij moet je een lijn volgen die door anderen uitgestippeld is. Net zoals dat in grote bedrijven het geval is.

Ik zou wel iets willen doen in de politiek, zeker gezien de grote uitdagingen waarvoor Nederland staat maar misschien ben ik er gewoon te eigenwijs voor om me te conformeren aan een politieke partij. Tegelijkertijd zeg ik, de uitdagingen zijn groot. Voor onze kinderen willen we toch een betere wereld achterlaten. Als je ziet hoeveel er kapot gaat in Nederland en in Europa door verkeerd en dom beleid… dan kun je eigenlijk niet langs de kant blijven staan. Ik ben er nog niet uit!

 

 

 

 

Politieke patstelling

Politieke patstelling

Ik weet niet hoe het de lezer is vergaan sinds de verkiezingen 15 maart. Bij schrijver dezes is sprake van een gevoel van, hoe zal ik het omschrijven, onmacht is misschien het beste woord.

Dat wat men het populistische blok noemt is stabiel gebleken en bedraagt eigenlijk al sinds de periode Fortuyn zo’n 15% van het electoraat, zeg maar tussen de 20 en de 25 zetels. Tellen we de zetels behaald op 15 maart van PVV (20) en FvD (2) op dan komen we op 22 zetels; in 2012 had de PVV er wat minder maar in 2010 waren er 24 zetels voor de PVV. Vergeleken met 2010 een kleine achteruitgang dus, zeker geen doorbraak die een ander beleid mogelijk maakt.

Dit heeft tot gevolg dat het beleid van ongecontroleerde massa-immigratie (middels ruime toepassing van asielrecht en recht op familiehereniging, zonder individuele toetsing aan inpasbaarheid aan arbeidsmarkt en de westerse maatschappij) gewoon doorgezet zal worden, net als de voor Nederland op termijn funeste eenheidseuro die onherroepelijk zal leiden tot een welvaartsverlagende transferunie.

Het enige dat zal veranderen is dat de linksliberale eeneiige tweeling VVD66  de komende vier jaar zal regeren met GroenLinks in plaats van de PvdA, met ergens daar tussenin nog het CDA op de oude vertrouwde, kleurloze middenpositie. En mocht de “Jessias” al te veel eisen stellen: ach, dan wordt na een zomertje onderhandelen op zonovergoten terrassen GroenLinks gevoeglijk weer ingeruild voor de PvdA. Lodi heeft al laten weten dat hij in dat geval de deur naar het pluche zeker niet dicht zal doen.

Kortom: ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was.

Intussen wordt de kritische burger steeds meer geconfronteerd met de gevolgen van het faalbeleid vooral door het toegenomen risico op aanslagen die het indirecte gevolg zijn van  het hierboven omschreven, volledig falende immigratie- en integratiebeleid. Iets dat we ook al dertig jaar weten (van Bolkestein via Fortuyn en Scheffer tot Wilders, etc.) maar wat nog steeds niet tot een echte beleidsomslag heeft geleid.

Kennelijk moet het eerst nog erger worden, twitterde ik van de week cynisch. Zo’n truckaanslag kan afgedaan worden met een beroep van de MSM op de bekende verwarde mannen. Met de religie van de vrede heeft het natuurlijk niets te maken.

Van de week was er zelfs een auteur die de oorzaak van de terreur zag in het te veel aan hun lot overlaten van gefrustreerde afgewezen asielzoekers. Die moeten we niet terugsturen of tegenhouden bij de grens, maar warm opvangen aldus deze leukerd. Het masochisme van de linksliberale elite is kennelijk onbegrensd.

Het gevoel van onmacht –zoals ik al schreef hierboven – dat dit faalbeleid bij mij en ik denk bij velen  oproept werd gisteren fraai verwoord in deze epische column van La Nanninga. Misschien zal die beleidsomslag pas komen als er een echt grote aanslag lukt en ook dat lijkt – helaas – een kwestie van tijd te zijn.

Het doet vagelijk denken aan de appeasement houding van de Europese elites in het interbellum tegenover Hitler c.s., pas toen de brute dictator Polen binnenviel in september 1939 werd men wakker. Veel en veel te laat, het kostte uiteindelijk miljoenen levens.

We kunnen te keer gaan tegen de linksliberale elite of tegen Mark Rutte, maar feit is dat zo’n 85% van de Nederlandse kiezers dit beleid sanctioneert, keer op keer, door op de gevestigde partijen te stemmen. En zich met liefde in de maling laat nemen door een weekje stoerdoenerij van Rutte tegenover Erdogan – o, toeval, vlak voor de verkiezingen. Waarna het weer business as usual is.

De kiezer laat zich dus te makkelijk in de maling nemen, maar ook de PVV als grootste partij die het ongenoegen kanaliseert valt wel het één en ander te verwijten. Na een aantal keer de mist in te zijn gegaan bij verkiezingen, moest men toch weten dat die in het midden worden gewonnen.

Waarom niet gekomen met – in plaats van een kort-door-de-bocht A4’tje – een goed uitgewerkt partijprogramma met concrete, haalbare voorstellen om de immigratie te beperken? Dit is in het belang van allen, ja ook van de aanwezige “allochtonen” waarvan een behoorlijk deel toch PVV heeft gestemd.

Wilders lijkt een beetje op een one trick poney. Altijd de islam. Wat mij betreft mag Wilders nog honderd Fitna’s maken maar eerlijk gezegd weet ik nu wel dat de islam geen religie van de vrede is en interesseert het me daarom matig. Liever wil ik weten, wat we er concreet aan gaan doen.

Het beetje geloof dat ik nog had dat wij als burgers middels de politiek iets aan de situatie kunnen verbeteren, is bij mij op dit moment ver te zoeken. De neiging is groot me maar te concentreren op mijn werk en mijn gezin, in afwachting van de grote klap die toch wel gaat komen waarna we zullen zien dat het allemaal ineens wél anders kan, mark my words.

Liever had ik gezien dat die beleidsomslag op het vlak van immigratie en integratie zou komen door een politiek wilsbesluit, gesteund door een meerderheid van de bevolking. Misschien ben ik vandaag te somber en zie ik het morgen positiever in, maar ik zie het er voorlopig niet van komen.

 

Reactie op column Roderick Veelo: godsdienstvrijheid zet mensen gevangen

Reactie op column Roderick Veelo: godsdienstvrijheid zet mensen gevangen

Vanochtend las ik de column van Roderick Veelo, Godsdienstvrijheid zet mensen gevangen. Hoewel ik de columns van Roderick over het algemeen zeer weet te waarderen – hij is een heldere realist in het policor bolwerk dat RTL is geworden – dit keer toch een kritische kanttekening.

Als we het over godsdienst hebben en de invloed daarvan op mensen, zowel in positieve als in negatieve zin, kan ik het als agnost wel eens zijn met Roderick. Maar los van een enkele gereformeerde school ergens op de Veluwe die homosexuele onderwijzers de deur wijst, zijn er volgens mij op dit moment geen grote problemen met de christelijke, joodse of hindoe godsdiensten in Nederland.

Die problemen zijn er wel met de islam of de radicale islam, waarbij ik maar even in het midden laat in hoeverre je dat onderscheid kunt maken. Volgens Wim van Rooy die de zaak grondig bestudeerd heeft is de dichotomie (gematigde) islam – radicale islam (islamisme) een westerse uitvinding, bedoeld om de akelige waarheid niet onder ogen te hoeven zien.

Niet alle religies zijn hetzelfde
Bij vrijwel alle acute problemen die nu spelen, van virulente homohaat in de straten tot sharia rechtbanken in onze steden, van opkomend antisemitisme  tot terreur  van geradicaliseerde moslims, is het volgens mij toch de islam die de hoofdrol opeist, al zal er altijd wel een Leo Lucassen zijn die dit ontkent met behulp van allerlei gegoochel met cijfers.

Waarom kunnen we het probleem niet gewoon benoemen en  toegeven dat die ene godsdienst misschien een andere aanpak vergt (als je onze westerse, democratische, vrije samenleving wilt behouden) dan andere godsdiensten? Het antwoord daarop is simpel: dan zou je onderscheid moeten maken. En dat willen we niet.

Hollands taboe
Al in 1986 schreef de socioloog Herman Vuijsje een boek getiteld Vermoorde onschuld. Etnisch verschil als Hollands taboe. Hierin betoogde Vuijsje dat etnische maar ook religieuze en culturele verschillen, waar die problematisch zijn, vrijwel onbespreekbaar waren geworden in de context van de naoorlogse Nederlandse samenleving. Want het benoemen van verschillen maakte je tot een fascist, een nazi, en wat dies meer zij. Zo konden problemen voortkomend uit massa-immigratie en slechte integratie maar groeien en groeien zonder dat er iets aan gedaan werd.

Van Bolkestein tot Wilders
Natuurlijk, daarna hebben we Frits Bolkestein gehad, Pim Fortuyn, Ayaan Hirsi Ali, Paul Scheffer en Geert Wilders, om maar enkele islam- en migratiekritische geesten te noemen. Wellicht is dat Hollands taboe toen doorbroken en velen, zeker mensen met een migrantachtergrond die zich positief inzetten in onze samenleving, hebben het gevoel dat we juist naar de andere kant zijn doorgeslagen: we tetteren ons suf over problemen die samenhangen met migratie, maar het vele positieve dat er ongetwijfeld ook is wordt nauwelijks benoemd. Met als gevolg dat gemeenschappen zich terugtrekken in het eigen bastion en de problemen dus verergeren in plaats van opgelost worden.

Welnu, die kritiek kan ik wel navoelen, maar toch heb ik het idee dat het taboe dat Vuijsje omschreef op een bepaalde manier is blijven bestaan, zeker onder beleidsmakers. Zij willen, kunnen of durven (de lezer vult maar in) geen onderscheid maken. Daarom hebben we naar mijn idee krampachtige discussies, waarbij sommigen het Bijzonder Onderwijs de facto willen afschaffen (bijvoorbeeld de politieke partij VNL) en anderen, zoals Roderick Veelo, de vrijheid van godsdienst in het algemeen kennelijk aan banden willen leggen. Terwijl er maar één religie is die niet of nauwelijks inpasbaar is in onze westerse samenleving, maar dat willen we kennelijk nog steeds niet benoemen…

Oplossingsrichting
Wat dan? zal de oplettende lezer vragen. Een totaalverbod op de islam in Nederland, zoals de PVV wil? Persoonlijk ben ik daar geen voorstander van. Ik denk dat het onhaalbaar is, onpraktisch en gevaarlijk zelfs, want de hele islam gaat dan ondergronds. Ik denk ook dat het onterecht en oneerlijk zou zijn, want er zullen vast moskeeën zijn waarin wél gematigd en in overeenstemming met westerse waarden wordt gepreekt, al moet ik toegeven dat dit ook maar een veronderstelling is van mijn kant: ik kom er namelijk nooit. Misschien kan het eens grondig onderzocht worden en dan weten we tenminste waarover we praten.

Beestje bij de naam noemen
Hoe het ook zij, ik denk dat we moeten beginnen het beestje bij de naam te noemen en dat is dat de islam een ander type religie is dan de meeste andere (zie ook het boek Waarover men niet spreekt van Wim van Rooy) en daarnaast ook een politieke (veroverings)ideologie en rechtssysteem, de sharia,  een rechtssysteem dat volledig in tegenspraak is met onze westerse democratische waarden zoals professor Paul Cliteur duidelijk maakte waarmee Cliteur wat mij betreft een helder licht is gebleken in de heersende neomarxistische NRC-duisternis.

Islamdebat
Dat islamdebat moet dus gevoerd worden en misschien komen we dan tot de conclusie dat de islam een speciale status moet krijgen, waarbij een beperkt aantal  (gematigde) moskeeën open kan blijven, de radicale gesloten worden en islamitisch onderwijs voorlopig niet aan de orde is, om maar eens een schot voor de boeg te geven.

Een enkele keer wordt dit debat wel gevoerd zoals onlangs in de Balie, maar radicaal-links (de huidige bondgenoot van de islamisten, for whatever reason) stond meteen klaar om het agressief neer te sabelen vanwege een wellicht onhandige uitspraak van één van de deelnemers aan de publieksdiscussie.

Waarna iedereen weer voor een tijdje wijselijk zijn of haar mond houdt en we dus vervallen in generalisaties: beperk de godsdienstvrijheid, schaf het Bijzonder Onderwijs af, etc.  Want onderscheid willen we niet maken. Of moeten we dat toch maar eens durven doen?

Afbeelding: Schilderij ‘Religie en Vrijheid’ van Hermannus Collenius uit 1712, in de schouw in de Statenzaal van het Provinciehuis van Groningen. Bedoeld als pleidooi voor de godsdienstvrijheid in Nederland.