hondje

 

Een fragment uit het boek van mijn grootvader, “Volgende patiënt!”,  gepubliceerd in 1940 door de Amsterdamse uitgever Andries Blitz, met omslagtekening van Jo Spier.

De geschiedenis van de vondeling, die gespalkt bij zijn baas terug kwam. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de dierenartsassistente.

***

 

De vondeling keek met treurige ogen naar me, toen ik hem in mijn armen had. Met Dr. Gajentaan had ik hem van zijn tijdelijke tehuis gehaald.

“t Is een schat!” zei de vrouw des huizes. “Als ik al geen twee honden had zou ik hem vast en zeker opnemen. Maar er zijn tenslotte grenzen. Ziet u wel, dat hij een belastingpenning om heeft? M’n man zal vandaag proberen om zijn baas op te snorren en mocht dat niet lukken, dan gaat hij naar het asiel tot we een goed huis voor hem hebben gevonden. Die penning is namelijk al verlopen. Er bestaat dus een kans dat het een zwerver is, hoewel hij er tamelijk onderhouden uitziet. We gaan dus wat Sherlock Holmessen…”

Dat was nu die echte dierenbeschermster, waarvan ik u al vertelde. De goedheid lag op haar gezicht. Zo’n dame is vast even lief voor honden als voor kinderen. ‘k Wou dat ik zo’n moeder had…

Onderweg naar huis vertroetelde ik de straatterriër zo’n beetje en dat liet hij zich zalig aanleunen. Het linker voorbeen was even boven de pols gebroken. Als je eraan kwam kreunde de hond pijnlijk.

opa-2Net als een kind liet hij zich op de behandeltafel leggen en hij protesteerde niet eens, toen hij het bandje om de snuit kreeg. Dat doen we ook om het janken een beetje tegen te gaan. Want je moet zo’n dier natuurlijk even pijn doen.

Het gebroken been moest ik strekken. Mevrouw Gajentaan hield de hond vast. Die heeft een ervaring! Ik voel me altijd een onhandig meiske, als zij meehelpt…

“Trekken maar!”, gelastte de dokter. “Harder trekken! Wees maar niet bang, dat je hem pijn doet. Rechtstandig kan dat been wel wat hebben. Zie je wel, hij kreunt niet eens!”
Ik trok uit alle macht en onderhand knipte Dr. Gajentaan de haren onder en boven de breuk wat weg.

Op het gasvlammetje stond de zinklijm te warmen. Zinklijm (of waterglas, dat er ook wel voor gebruikt wordt) is een heerlijk goedje om benen mee te spalken, – behalve als je het flink aan je handen krijgt, want dan voelt men zich min of meer stucadoor. Deze stof biedt het onmiskenbare voordeel, dat het verband nooit kan afzakken of verschuiven, daar het aan de huid als het ware zit “vastgegoten”.

Je kunt er prachtige lichte “gips”-verbanden mee aanleggen. Eerst de repen verbandlinnen er stuk voor stuk inbetten en die dan rond het been winden, zodat ze onder en boven de breukplek uitkomen. Alle repen kleven dadelijk vast.

Is het been een paar keer omwonden, dan gaan er twee kartonnen spalken op, die in de vorm van een sigaar geknipt zijn, zodat ze min of meer dezelfde lijn als het been vertonen. Ook hier gaan verbandrepen omheen. Het been is dan één stijve, witte zuil, waar onderuit de voet steekt.

“Die voet gaan we ook nog omwinden”, zei Dr. Gajentaan. “Je hebt altijd kans, dat de bloedcirculatie niet volkomen normaal is en dat de voet iets gaat opzwellen. Welnu, dat voorkomen we door de voet wat stijf te verbinden. Na een paar dagen kan dat er al weer af. Zo jongen, je bent klaar!”

Blonk er iets dankbaars uit de ogen van de vondeling? Ik verbeeldde het me echt! Hij mocht zo lang in de wachtkamer op een kleedje bivakkeren tussen twee stoelen in. En daar zat hij nu. Het gespalkte been recht vooruit. Net of hij er verschrikkelijk trots op was.

“In hoeveel tijd kan zo’n hond nu weer lopen?” vroeg ik.
“Over een dag of drie probeert hij het al. ’t Gaat met een hond heel wat sneller dan met een mens. Wij zijn er zeker een week of zes mooi mee en een hond merkt er na een week of drie nauwelijks meer iets van”.

Als ik ten bate van de nieuwsgierige lezers even op de geschiedenis vooruit mag lopen: de dierenbeschermster heeft de baas van de vondeling opgedoken. De man was al erg ongerust over zijn hond en bleek heel dankbaar voor de zorg, die aan de vluchteling was besteed. Uit erkentelijkheid werd hij lid van de Bond voor Daadwerkelijke Dierenbescherming. En zo heeft dat gebroken been gewerkt als een pakkende propaganda-brochure.

Echt leuk…!
***

schermafdruk-2016-12-17-17-18-36

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s