Amsterdam toe aan burgemeester die niet regentesk links is

Amsterdam toe aan burgemeester die niet regentesk links is

Afbeelding: stadskaart uit 1538, Cornelis Anthonisz.

Nu burgemeester Eberhard van der Laan zijn trieste afscheidsbrief schreef, een brief die werd afgesloten met het pijnlijke maar ook ontroerende  vaarwel, ontkomen we niet aan de vraag wie de nieuwe burgemeester van onze hoofdstad wordt.

Hoewel ik er al enige tijd niet meer woon, denk ik als geboren en getogen Amsterdammer van de 10e generatie volgens de mannelijke lijn (denk niet dat veel leden van de huidige Amsterdamse gemeenteraad mij dat na kunnen zeggen) er toch een mening over te mogen hebben.

Eberhard van der Laan
Voor ik daarover begin eerst een woord voor Eberhard van der Laan. Een paar jaar geleden spraken we elkaar, dat wil zeggen ik vanuit een zaaltje, hij van achter de tafel. Dat was op een bijeenkomst van de PvdA waar de stedenband Amsterdam – Paramaribo werd geëvalueerd, nadat Bouterse tot president was gekozen. We waren het niet helemaal eens die avond, maar het was een prettige discussie. Ik vond Van der Laan een sympathieke bestuurder en een aardige man.

Zwarte Piet
Over zijn beleid heb ik wel eens harde woorden geschreven, zoals over het verbannen van Zwarte Piet bij de Amsterdamse intocht door Van der Laan wat reden was voor de toenmalige organisatoren van de intocht  en “hoofdpieten” Frans van Konijnenburg en Bram Graafland hun pietenpet aan de wilgen te hangen. In 2014 schreven zij in de Volkskrant:  Zwarte Piet zijn was een droom, nu stoppen we ermee 

Deradicaliseringsclubje van Fatima Elatik
Sindsdien kent de hoofdstedelijke intocht dalende toeschouwersaantallen, maar dat houdt men liever onder de pet aan de Amstel. Dat was overigens niet mijn enige kritiekpunt op Van der Laan. Recent  was er de affaire van het zogenaamde deradicaliseringsbeleid van Amsterdam, wat een islamitisch PvdA-onderonsje bleek te zijn onder de vleugels van de onvermijdelijke Fatima Elatik, waarbij notabene op voorspraak van de Zwarte Piet-verbiedende burgemeester IS-ronselaars ingezet werden als hulpverlener.

Menselijkheid
Toch is het goed bij alle kritiek om in een tragisch geval als dit – Eberhard van der Laan heeft nog jonge kinderen – het politieke en het menselijke te scheiden. Dus wens ik Eberhard van der Laan en zijn gezin heel veel sterkte in deze zware tijden. In zo’n geval zijn we allemaal op de eerste plaats mens en mag het politieke debat best voor een poosje naar de achtergrond verdwijnen.

70 jaar PvdA-burgemeesters
Amsterdam kent een heel lange traditie van PvdA-burgemeesters, die kort na de oorlog werd ingezet met Arnold-Jan d’Ailly (ambtsperiode 1946 – 1956) en na hem Gijs van Hall. Dit was een ander type PvdA-bestuurder dan we later zagen door de invloed van Nieuw Links. D’Ailly en Van Hall waren nog mannen die voor de Nederlandse bevolking opkwamen en geen last hadden van het weg-met-ons virus. Daarnaast waren ze overigens ook onderdeel van het establishment.

Burgemeester Arnold-Jan d’Ailly maakte samen met mijn grootvader de Amsterdamse Sinterklaasintocht groot, door te zorgen voor de aanwezigheid van koningin Juliana en de prinsesjes in de jaargangen 1952 t/m 1954. Juist in die jaren stegen de toeschouwersaantallen van de Sinterklaasintocht van 250.000 tot 750.000 en zelfs 800.000 in 1955. Je zou kunnen zeggen dat de PvdA in Amsterdam de Sinterklaasintocht groot heeft gemaakt en ook weer heeft afgebroken.

opa burgemeester 1
Sint Nicolaas met burgemeester d’Ailly in 1954

Bolwerk van doorgeslagen linksigheid
Na oud-verzetsman Gijs van Hall (ook PvdA) die niet goed omging met de provo-rellen en in 1967 zijn biezen moest pakken, kregen we de burgemeesters Samkalden, Polak, Van Thijn, Patijn,  Cohen en tenslotte Van der Laan.  Zonder uitzondering bobo’s van de steeds linkser wordende PvdA.

We kunnen stellen dat de Amsterdamse politiek in de afgelopen decennia een bolwerk van linksigheid is geworden. Heel anders dan het volkse Rotterdam, waar ik nu alweer 13 jaar woon en  waar een partij als Leefbaar Rotterdam een grote rol speelt met immigratierealistische standpunten in de geest van Pim Fortuyn.

SONY DSC
PvdA-mijter

In Amsterdam daarentegen, lijken ze van dolgeworden linksigheid werkelijk niet meer te weten waar ze het zoeken moeten. Los van symbolische aangelegenheden zoals het Sinterklaas afhandig maken van een behoorlijke mijter – er zou wel eens een moslim aanstoot kunnen nemen aan het kruis erop  – of het inzetten van gifgroene of gespikkelde PvdA-Pieten,  zijn er veel meer zaken waaruit blijkt dat Amsterdam politiek zwaar naar links en politiek-correct is uitgeslagen.

Het bespottelijke “deradicaliseringsbeleid” had ik al genoemd. Maar wat te denken van de stalinistische GroenLinks fractievoorzitter in de Amsterdamse gemeenteraad Rutger Groot Wassink, die behalve Zwarte Piet en steenkool ook alle auto’s in het centrum wil verbieden?  Of een gemeenteambtenaar  die oplegt dat burgers alleen maar genderneutraal aangesproken mogen worden?   Of een D66 locoburgemeester (nu vervangend burgemeester) en een wethouder van D66 die samen  roepen dat Amsterdam maar een zelfstandige republiek moet worden als er ooit een premier Wilders zou komen?

De voorbeelden van doorgeslagen linkse gekkigheid in 020 zijn legio. Het PvdA-baantjeskartel; de link tussen erfpacht, woningwetbouw en projectontwikkelaars; het subsidierijke multicul-beleid dat decennia lang heeft bestaan in Amsterdam en nog steeds voorkomt had ik nog niet eens genoemd. Zelfs de VVD die in Amsterdam mee regeert is aangestoken door het linkse PvdA-virus. Wat te denken van VVD-wethouder  Eric van den Burg die onlangs riep  “hoe meer asielzoekers, hoe beter” tijdens een paneldiscussie?

Burgemeester Bosma
Volgens professor David Pinto, zelf van Marokkaanse en Joodse afkomst, heeft deze links-islamitische gekkigheid in Amsterdam het leven voor hem en zijn familie bepaald niet veiliger gemaakt. Hij zou dan ook erg blij zijn met Martin Bosma van de PVV als burgemeester. Via Twitter reageerde ik enthousiast: als Bosma als koene verdediger van de Sinterklaastraditie de Amsterdamse burgemeestersketting mag aantrekken wil ik best de mijter opzetten. Maar dan wel de goede mijter natuurlijk, niet het PvdA-onding waarmee ze Jeroen Krabbé getooid hebben!

Schermafdruk 2017-09-22 13.28.52

De kans dat Martin Bosma het wordt is niet groot natuurlijk, ook al omdat de PVV niet in de Amsterdamse gemeenteraad zit. Maar laat de nieuwe burgemeester in ieder geval niet de zoveelste PvdA-bobo worden of nóg erger, de politiek-correcte wauwelaar Femke Halsema. Gelukkig is GeenStijl al de petitie begonnen Houd Halsema uit de Stopera. Dan maar liever een onafhankelijke kandidaat. Ik dacht zelf al even aan Theodor Holman of Ebru Umar die dan maar moet terugverhuizen. Dan valt er tenminste weer wat te lachen in Amsterdam. Desnoods nemen ze een VVD’er met ballen! Al moet je die tegenwoordig wel zoeken met een vergrootglas.

Burgemeester laten kiezen
Nóg mooier zou zijn als de Amsterdamse bevolking zelf mag stemmen op een burgemeester. Al vrees ik dat het dan toch weer een linkse kandidaat wordt; het zou misschien wel een manier zijn of af te komen van regentesk links in onze hoofdstad. Na zeventig jaar is de tijd rijp voor een nieuw geluid!

Advertenties

De Gave van ’t Geven

De Gave van ’t Geven

Bron: De Telegraaf, november 1951. Een interview met mijn grootvader die sinds 1950 de rol van Sinterklaas vertolkte bij de Amsterdamse (toen nog nationale) intocht. Mijn opa die dierenarts was met een eigen praktijk, had in de ochtend een bijbaan als bacterioloog bij de gemeente. Ik vermoed dat het interview daar plaatsvond.

Van onze speciale verslaggever

opakleinWIJ troffen Sinterklaas omgeven door attributen en schedels van wijlen schimmels. Hij zat achter een lijvig schrijfbureau met een allercharmantste secretaresse. “Hoe vond u uw intocht, Sint?” Hij keek me aan, lang en doordringend.

“Héél diep in mijn hart: een beetje griezelig, jongeman”, sprak hij. “Een half miljoen mensen waren op de been. Dat is zeker een 250.000 meer dan vorige jaren. Volgens het Bureau van de Statistiek zijn er géén 250.000 geboorten per jaar in de hoofdstad. Dus zijn er meer mensen in mij gaan geloven.”

“Dat betekent”, vervolgde de Spaanse kindervriend, “dat het niet best gaat in Nederland. Het is, alsof de mensen het geloof in zichzelf verloren hebben. Het geloof, dat deze mensen in mij stellen berust op een misverstand. Zij verwachten van mij wonderen. Zij verwachten 2 miljoen gulden  voor de havens en een oplossing van de woningnood. Grote mensen zijn net kleine kinderen. Zij verwachten wonderen. Het doet er niet toe hoe de wonderdoener heet. Zo is het de hele geschiedenis door geweest. Het begon al met Iskander (Alexander de Grote) en met Stalin is het nog niet geëindigd”.

Iets anders
MAAR ik ben wat anders” aldus de bisschop van Myra, “ik wil een voorbeeld zijn. Een voorbeeld en een symbool van het goede in de mens, dat in de mens zélf is. De mensenliefde, de liefde tot de naaste. Ik verpersoonlijk de edelste drang van de mens: Goed te doen. Ik leer nu al eeuwenlang de gave van het geven. Het begint met het kind. Het kleine kind, dat een nog braakliggend terrein is voor goede invloeden. Ik heb een boek, waarin alle kinderdeugden en ondeugden staan opgetekend. Ik pas mijn geschenken aan bij de deugden en ik tracht al gevend de ondeugden te corrigeren”.

Boeman
“MAAR wat hebben de mensen van mij gemaakt:  een boeman…. een stok achter de deur om de kinderen, die zij zelf niet de baas kunnen 14 dagen per jaar zoet te houden. Zo is het niet voor mij. Ik wil een klein meisje dat niet van rekenen houdt een telraampje geven, opdat dit met liefde gegeven stukje speelgoed de afkeer in een plezierig spelletje kan veranderen”.

Het hart van suikergoed
“IK leer, dat geven geen kwestie is van geld. Ik doceer dat geven een zaak is van het hart en van de geestesgesteldheid van de gever. Een cadeau, hetzij groot, hetzij klein, moet weloverwogen zijn. Oók aan volwassenen. Net als het telraampje voor dat kind. Uit de gift moet de liefde en de zorg spreken, waarmee het gemaakt, gekocht, verpakt en vooral uitgekozen is. Het moet getuigen van liefde tot de medemens. Dat is het symbool van het hart van suikergoed, dat klakkeloos gekocht wordt, zonder bij de symboliek na te denken. Dit is de les die ik iedereen, en niet alleen de half miljoen langs mijn route, wil geven. Dit is de grootste gift die ik te bieden heb, en iedereen, groot of klein, arm of rijk aan wil bieden….”

Nooit genoeg concurrentie
“LAAT iedereen zó voor Sinterklaas spelen. Ik kan dan geen concurrentie genoeg hebben. Laat iedereen geven zijn liefde met de andere gaven, die dan “op de persoon gekozen” moeten zijn, zoals ik de 600 arme kinderen in de AMVJ ieder persoonlijk en toch alle samen toesprak…. Zet dat in uw krant. Dat is de gift voor de huisvrouw: want dit moet immers bij haar beginnen”.

Een beetje stil zijn we weggegaan.

opa intocht

Bron: Delpher

EU-eenheidsdenken ongezond voor democratie

EU-eenheidsdenken ongezond voor democratie

Er is iets vreemds in de hand in de EU. Zijn we steeds meer in de ban van de pensée unique oftewel eenheidsdenken? Terwijl in landen die geen EU-lid zijn zoals Noorwegen of Zwitserland of  in ieder geval geen euroland (Denemarken) nog correcties mogelijk zijn op het beleid  door verkiezingen of referendum, lijkt dat in de EU niet meer mogelijk. Brussels centralisme viert hoogtij. Dissidente geluiden of partijen op nationaal niveau worden uitgesloten zoals bij ons de tweede partij van het land, de PVV.

In Noorwegen kan het wél
In niet EU-land Noorwegen zien we opvallend genoeg het tegenovergestelde. Daar werd een coalitie bestaande uit conservatieve partijen en “rechts-populisten” afgelopen week gewoon herkozen omdat de kiezer kennelijk tevreden is erover en graag een restrictief immigratiebeleid ziet, bij alle bedreigingen die momenteel spelen.

Gedoogcoalitie met PVV hield geen stand
In EU- en euroland Nederland mislukte een dergelijke coalitie (VVD-CDA-PVV) tussen 2010 en 2012. De gevestigde partijen VVD en CDA hadden steeds minder zin om Wilders’ immigratiekritische boodschap aan Brussel over te brengen. Omgekeerd raakte Wilders gefrustreerd omdat het door EU-regelgeving (asielrecht en recht op familiehereniging) niet mogelijk bleek de immigratie onder controle te brengen.

De truuk van Ben Knapen
Uiteindelijk was het allerlei gesteggel van ex-NRC Handelsblad coryfee Ben Knapen als CDA minister van Ontwikkelingssamenwerking dat de VVD-CDA-PVV (gedoog)coalitie deed struikelen, al was het Geert Wilders zelf die de stekker eruit trok. Vroeg of laat zou dat toch gebeuren. In een EU/euro land zoals Nederland zijn de belangen voor de zittende elite eenvoudigweg te groot en dus wordt het immigratie- en EU-kritische geluid simpelweg kaltgestellt.

Dit in tegenstelling tot landen als Noorwegen of Denemarken (wel EU maar geen euro) waar dergelijke coalities  wél redelijk stabiel kunnen functioneren. Bij ons heeft de politieke- en media-elite er kennelijk geen enkele moeite mee een derde van het electoraat buitenspel te zetten.

Cordon sanitaire
In andere eurozone landen zoals Frankrijk of België zien we een vergelijkbaar beeld. Het cordon sanitaire rondom partijen als Front National of Vlaams Belang functioneert perfect. Andere partijen die het EU-kritische geluid deels laten horen zoals de Vlaamse N-VA worden behendig ingekapseld zodra ze deelnemen aan de macht, met minimale concessies hier en daar. Gevolg hiervan lijkt te zijn dat de “populistische” partijen uit frustratie op hun beurt ook weer dreigen te radicaliseren. Ze vinden geen uitweg meer in het bestaande systeem.

Ongezonde trekjes
Volgens mij begint dit politieke systeem op basis van EU-eenheidsdenken ongezonde trekjes te vertonen.  De gevestigde partijen groeien naar elkaar toe. In hun verbale retoriek onderscheiden ze zich nog wel (bekend zijn de stoere praatjes van Mark Rutte vlak voor de verkiezingen) maar eenmaal aan de macht en onder orders van Brussel  zijn VVD’ers, CDA’ers, D66’ers, of PvdA’ers nauwelijks meer van elkaar te onderscheiden. Hooguit door hun ijver in de baantjesjacht zijn deze kartelpolitici nog onderling te rangschikken, een enkele uitzondering daargelaten zoals de nog altijd principiële CDA’er Pieter Omtzigt. Die dan ook niet in aanmerking komt als minister of staatssecretaris…

Keizer Macron…
Is het niet ook een teken aan de wand dat in Frankrijk het hele bestaande partijensysteem ten onder is gegaan in een ongekende implosie en de meerderheid in het parlement nu in handen is van de beweging van Emmanuel Macron, van wie de jonge en onervaren parlementariërs zelf nauwelijks weten waarvoor hij precies staat?

Met Macron lijkt het postmodernisme definitief de rangen van de politiek te hebben veroverd. Macrons politieke filosofie is een oppervlakkig mengelmoesje van alles en nog wat waardoor voor- en tegenstanders worden verleid. Niemand weet waar hij precies voor staat.  Intussen gedraagt Macron zich als de nieuwe Napoléon of misschien moet ik zeggen Zonnekoning, gezien zijn voorliefde voor Versailles?

macron versailles

Keizerin Merkel…
In Duitsland is het niet veel beter. Daar is de relatief kleurloze Angela Merkel de keizerin die geen politieke tegenstand meer hoeft te vrezen, geholpen door het ongekende stimuleringsbeleid van de ECB waar vooral Duitsland van profiteert. Onze oosterburen leven al jaren in hoogconjunctuur ondanks de blunders van Merkel (Energiewende en Willkommenspolitik). Ook daar zien we dat de enige partij die inhoudelijk verweer biedt, namelijk AfD, radicaliseert en wat mij betreft zichzelf heeft gediskwalificeerd door lieden als de rechtsnationalist Björn Höcke toe te laten of de Wehrmacht-verheerlijkende Alexander Gauland zich keer op keer te laten vergalopperen in de media zonder adequate sancties te treffen.

Directe democratie als tegengif?
Wellicht is meer directe democratie een tegengif op het om zich heen grijpende EU-eenheidsdenken, zoals nu bepleit wordt door PVV en FvD en door mannen als Bart Nijman en Jan Dijkgraaf, die met GeenPeil de kiesdrempel niet wisten te halen. Ik heb echter het sombere idee dat de malaise dieper gaat en dat het referendum geen adequaat middel is om het democratisch gat in het dak te repareren.

Disfunctioneel
Door schaalvergroting en EU-federalisering met de euro als stiekeme gangmaker, zo ook bedoeld door mastermind Jacques Delors, is onze nationale democratie disfunctioneel geworden. Geen nationale verkiezing of referendum kan dat verhullen. En democratie op Europees niveau die het verlies van de nationale democratie zou kunnen compenseren lijkt mij een illusie. Er is immers geen demos, geen gemeenschappelijke taal of cultuur, zelfs niet eens een eensluidend partijenstelsel in Europa!

Machteloos
De kiezer voelt zich intussen steeds machtelozer worden. De radicalisering neemt toe van drie kanten: islamisten, linkse antifa fascisten, maar ook extreem-rechtse griezels komen weer uit hun holen gekropen. Ik zie het allemaal met verbijstering aan. Hoe hebben we het in vredesnaam  zo ver laten komen?

 

Pleidooi voor een open debat over de EU

Pleidooi voor een open debat over de EU

Picture: Charles de Gaulle welcoming Winston Churchill to Paris, 11th November 1944

Dat het lastig is een open debat te voeren over de EU bleek deze week weer eens. Als reactie op een in mijn ogen vrij wazig betoog  van Thijs Niemantsverdriet: geen EU betekent oorlog reageerde Thierry Baudet met een stekelige,  nogal kort-door-de –bocht tweet: Thijs, de EU is opgericht om (Koude) oorlog te voeren.

Vervolgens ging de goegemeente los op Baudet. Arend-Jan Boekestijn  vond dat Thierry totale onzin verkondigde, “beneden alle waardigheid”. Rob de Wijk, geschiedkundige en expert internationale betrekkingen,  vond zelfs dat Baudet maar zijn academische titel moet inleveren.

Ik reageerde daar zaterdag op met deze tweet (plus discussielintje eronder).

Onderzoek prof. Aldrich naar Amerikaanse bemoeienis in Europa
In mijn tweet verwijs ik naar het onderzoek van prof. Aldrich van de Warwick University naar de beginjaren van het Europese eenheidsproject pal na WO2. Aldrich onderzocht de belangrijke rol die de Amerikaanse diensten (eerst de OSS en later de CIA) daarin speelden. De Amerikanen bepaalden immers de internationale agenda in die jaren, zeker voor West-Europa.

Uit de studie blijkt dat bestrijden van het communisme een belangrijke motivatie was voor het stimuleren (op heimelijke wijze) van Europese eenheid door de Verenigde Staten na WO2. Daarnaast uiteraard ook het voorkomen van een nieuwe oorlog tussen Duitsland en Frankrijk. Je zou dus kunnen stellen dat Baudet en Niemantsverdriet allebei een punt hebben, maar niet dat Baudet totale onzin beweerde. Bovendien reageerde Baudet met een tweet op een artikel. In 140 tekens kun je geen geschiedenisboek stoppen!

Een sterk Europees blok tegenover de Sovjet-Unie
Dit streven kort na WO2 naar een Verenigd Europa was vanuit Amerikaanse ogen gezien begrijpelijk. Zij waren de Europese oorlogen waarin ze zich steeds moesten mengen zat en ze wilden een sterk blok tegen de agressief opererende Sovjet-Unie. Waarschijnlijk projecteerden zij, zoals we dat vaak zien bij Amerikanen, hun eigen VS op ons Europa, zich onvoldoende rekenschap gevend van de grote verschillen in taal, cultuur en geschiedenis op het Europese continent.

De analyse dat WO2 werd veroorzaakt door nationalisme (volgens mij de veronderstelling achter het stukje van Niemantsverdriet) is twijfelachtig. Was het niet eerder het imperialisme van Hitler en Stalin dat tot deze verwoestende oorlog heeft geleid, dwars tegen de conservatieve nationalistische krachten in?

“Vrede dankzij de EU” is een mythe
Het is een ingewikkeld historisch debat. Ik wil voorstellen het te voeren op basis van argumenten en niet op grond van uitsluiten of kretologie. Laten we om te beginnen het streven naar Europese eenheid dat dus ingegeven werd door de Amerikanen, zien voor wat het was: ja, een poging nieuwe oorlog tussen Duitsland en Frankrijk te voorkomen, maar ook een poging het gevaar van het communisme in te dammen. Een begrijpelijke poging, maar laten we niet doen alsof het een pacifistisch project was. Om de EU te zien als organisatie die verantwoordelijk is voor Europese vrede is al helemaal belachelijk. Die vrede was er door de impliciete dreiging met het Amerikaanse atoomwapen en de ontwapening van Duitsland. Sinds de oprichting van de EU in 1992 zijn er juist méér militaire conflicten geweest dan daarvoor. Denk aan voormalig Joegoslavie en Oekraïne.

Stromingen in Europees denken
Verder is van belang te onderkennen dat er vanaf het begin verschillende stromingen zijn geweest in het Europese denken. Niet iedereen was zo overtuigd van het Europese federalisme als Schuman en Monnet. Churchill zette zich een korte periode (1945 -1947) in voor dit Europese eenheidsdenken, maar hij en zijn schoonzoon werden daarvoor betaald door de V.S.. Wie tussen de regels van Churchill’s toespraken heen leest in die periode, ziet al snel dat Churchill de Europese eenheid vooral bedoelde voor het continent: die staten moesten hun soevereiniteit maar opofferen, niet het Verenigd Koninkrijk!

De visie van De Gaulle op Europa
Het is dan ook niet verbazingwekkend dat die andere grote tegenspeler van Hitler, de Franse generaal (later president) Charles de Gaulle, een heel andere visie had op Europese samenwerking. De Gaulle streefde een confederale opzet na met gemeenschappelijke instituties die een facultatief karakter hadden. Natiestaten moesten soeverein blijven. Verder wilde De Gaulle zoals bekend dat Europa een neutrale positie innam tussen Rusland (destijds Sovjet-Unie) en de Verenigde Staten. Om die reden is Frankrijk uit de NATO gestapt in 1966.

Op een persconferentie in 1962 zette De Gaulle zijn visie op Europa uiteen. Ik heb daar ooit dit blog over geschreven.  De visie van De Gaulle op Europa was dus een heel andere dan de meer federale visie van Schuman en Monnet. Zoals Thierry Baudet ook aanhaalde in zijn artikel Juist Europese eenwording leidt tot oorlog  in 2012 was founding father van de EU Robert Schuman staatssecretaris van het collaborerende Vichy, terwijl Monnet in het begin van WO2 in Londen zat en de radio-uitzendingen van De Gaulle poogde te verhinderen. Schuman heeft later overigens wel in een concentratiekamp gezeten, waarvan akte.

Drie visies op Europa
Wat ik vooral wil zeggen is dat er altijd verschillende visies op Europa hebben bestaan. In grote lijnen kunnen we onderscheiden de federale visie (Schuman en Monnet, hun hedendaagse opvolgers zijn Guy Verhofstadt en Alexander Pechtold), de confederale visie van Europese samenwerking tussen soevereine natiestaten (De Gaulle, ik vermoed ook koningin Wilhelmina, hun hedendaagse opvolgers zijn de Visegrad landen maar ik denk ook Oostenrijk) en tenslotte is er een visie op Europa waarin de landen los staan van elkaar en geen enkele staatkundige band aangaan. Hooguit is er dan economische samenwerking. Deze laatste lijkt de visie te zijn van zowel Thierry Baudet als Geert Wilders, die beide pleiten voor Nexit.

EU is hybride maar beweegt richting federale EU
De huidige EU is een hybride stelsel gebaseerd op al die ideeën. Van een federale unie kunnen we nog niet spreken zolang de regeringsleiders het laatste woord hebben maar door de eenheidseuro is een belangrijke stap gezet in federale richting. Veel duidt erop dat Angela Merkel als zij eenmaal herkozen is tot bondskanselier samen met de Franse president Macron stappen zal zetten richting een federale unie, in ieder geval voor de eurozone. De eurolanden gaan dan vergaand integreren met een gemeenschappelijke minister van Financiën. Ook komt er als het aan Merkel, Macron en de Europese Commissie ligt een gemeenschappelijk asielbeleid én een  gemeenschappelijk defensiebeleid.

Wat ik ervan vind
Hoewel het dus stapsgewijs gaat, worden we steeds meer richting een federaal Europa getrokken. Zelf ben ik in tegenstelling tot Baudet en Wilders geen Nexiteer maar ik deel hun afkeer van een federale EU en vooral de heimelijke, ondemocratische wijze waarop dat wordt doorgevoerd. Wat mijn Europees denken betreft heb ik mezelf altijd als gaullist gezien. Een confederale opzet dus waarin staten nauw samenwerken, maar grotendeels soeverein blijven.

Zoals ik in veel blogs uiteen heb gezet zijn daarvoor twee belangrijke voorwaarden van kracht: 1. landen moeten over hun eigen migratiebeleid gaan. De EU moet zich beperken tot buitengrens beschermen maar niet migratie of asielquota opleggen. 2. ik ben niet tegen een gemeenschappelijke munt zoals de euro maar die moet monetair flexibel worden om tegemoet te komen aan de verschillen tussen de lidstaten (concept TMS of vergelijkbaar).

Visegrad landen en Oostenrijk
Ik meen dat er wel degelijk steun is in de huidige EU voor die decentrale visie. Zeker als het om immigratie gaat, maken o.a. de Visegrad landen en Oostenrijk zich daarvoor sterk. Het Verenigd Koninkrijk zou zich denk ik in zo’n decentrale opzet van de EU ook kunnen vinden en mogelijk weer lid worden na een nieuw referendum. Het zou best eens zo kunnen zijn dat een meerderheid van de 27/28 EU-lidstaten zo’n decentrale opzet prefereren. Dan staan Merkel, Macron en de Europese Commissie straks met lege handen!

Open debat
Ik pleit daarom voor een open debat over de EU op basis van de drie bovenstaande hoofdstromingen. Met historische achtergronden moeten we voorzichtig omgaan. De voorstelling van zaken die nu van bovenaf wordt opgelegd dat “de EU heeft gezorgd voor vrede” en dat natiestaten de bron zijn van oorlogen, is aantoonbaar vals. Juist overdreven EU-federalisme of imperialisme is  op dit moment veroorzaker van conflicten. Aan de andere kant is extreem nationalisme natuurlijk ook een bedreiging van de vrede. Tussen die uitersten zullen we een weg moeten vinden. Migratie, de muntunie en defensie zijn belangrijke thema’s.

Een democratisch en open debat over de EU met daaraan gekoppeld thema’s als migratie, de muntunie en defensie is hard nodig. Op sommige vlakken zal er volgens mij in de EU intensiever samengewerkt moeten worden. Andere beleidsgebieden zoals migratie kunnen beter aan de natiestaten worden overgelaten. Dat open debat bereiken we niet door de ander uit te sluiten op basis van halve waarheden, smalende commentaren of framing. Beter is elkaar uitdagen op inhoud!

 

 

Islam hervormen? Ik ben sceptisch

Islam hervormen? Ik ben sceptisch

Graag mag ik luisteren naar de bijdragen van Ayaan Hirsi Ali in het islamdebat. Ik bewonder deze koene strijdster voor vrijheid en emancipatie. Al jaren houdt Ayaan de boven ons gestelde westerse wegkijk-elite een spiegel voor die er niet om liegt. En keer op keer blijkt zij gelijk te krijgen. Toch ben ik niet zo overtuigd van de oplossing van Ayaan: een door het Westen, verlichte moslims en ex-moslims samen ingezette hervorming van de islam. Volgens Ayaan zouden moslims dan o.a. moeten afzien van de Sharia en alle geweld uit de Koran en andere bronnen afwijzen.

Hervorming islam
Sinds enkele jaren pleit Ayaan Hirsi Ali voor deze hervorming van islam met haar Mekka, Medina en Manhattan theorie. Op zich is dat al een enigszins vreemde exercitie, aangezien Ayaan al jaren aangeeft niet gelovig te zijn. Ik denk niet dat Luther en Calvijn erg ver waren gekomen als kerkhervormers als ze vooraf hadden aangegeven het geloof min of meer een sprookjeskwestie te vinden.

Afwijzing Ayaan Hirsi Ali in eigen kringen
Daar komt nog iets bij: veel vroeger gekoloniseerde volkeren wijzen instinctief gedachten van het Westen over hun cultuur of religie af. Het lijkt wel dat als die gedachten door één van hun ‘eigen mensen’ worden gelanceerd, de agressie alleen maar groter wordt. Ayaan Hirsi Ali werd en wordt zowel in haar Nederlandse als in haar Amerikaanse tijd gesteund door maar een klein groepje mensen. Bij de meeste moslims roept zij alleen maar agressie of weerzin op. Dat geldt niet alleen voor de fanatieke ‘Medina’ moslims, maar ook voor de grote groep stille ‘Mekka’ moslims. Tenminste, dat is mijn indruk.

Wim van Rooy
Over de mogelijkheid de islam te hervormen is veel gezegd en geschreven. Wim van Rooy die de islam 15 jaar bestudeerd heeft is uiterst pessimistisch daarover. De religieuze argumenten daarvoor staan beschreven in mijn recensie van Wim’s boek Waarover men niet spreekt. Met name in het derde deel van mijn recensie. De hele wijze waarop de islam in elkaar steekt maakt een dergelijke hervorming, hoezeer wij het ook zouden wensen en hopen, vrijwel onmogelijk. Dit blijkt ook uit de geschiedenis want eerdere pogingen de islam te hervormen zijn mislukt.

Implosie
Ik denk dan ook eerder dat er op enig moment een implosie zal komen in de islamitische wereld zelf, als de achterstand ten opzichte van het vrije Westen maar groter en groter wordt. Te vergelijken met de implosie van het communisme na de val van de Muur, of de implosie van het nazisme na de val van Berlijn en de dood van Hitler.

Grenzen stellen
Wat dan wel te doen? Ik denk dat het vrije Westen uit moet gaan van eigen kracht en op de eerste plaats de eigen cultuur weer moet leren waarderen, koesteren en uitdragen na decennia van door het cultureel-marxisme ingepeperde zelfhaat. Verder is het van belang dat we weer leren grenzen te stellen, zowel letterlijk als figuurlijk. Voor de grenzeloze generatie van de jaren 60 en 70 en hun nazaten, de hipsters van nu, is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan er zelf over meepraten. Maar doen we dat niet, dan dreigen we alles te verliezen.

Immigratiebeperking en religieuze controle
Concreet: beperk de immigratie uit islamitische landen. Regel asielopvang in eigen regio. Stel een maximum vast van aantal moskeeën die in Nederland getolereerd worden. Verbied islamitisch onderwijs, zolang de islam de westerse waarden niet geïnternaliseerd heeft. Verbied buitenlandse financiering van moskeeën en stuur haatpredikers zonder pardon het land uit. Controleer moskeeën op de inhoud van wat er gezegd wordt en sluit ze zodra dat buiten de afgesproken kaders gaat, in plaats van een beetje slap te lopen iftarren als politie. De politie moet zich trouwens helemaal niet mengen in religieuze gebeurtenissen en strikt neutraal blijven.

Onsympathiek
Het komt allemaal misschien niet sympathiek over maar het lijkt me dat een dergelijke aanpak meer zoden aan de dijk zet dan de goedbedoelde poging van Ayaan Hirsi Ali om een klein groepje verlichte (ex)moslims de islam te laten hervormen, met steun van westerse autoriteiten. Dat roept mogelijk nog méér agressie op en om het maar eens bikkelhard te zeggen: de familie van Theo van Gogh kan erover mee praten. Dat sommige leden van Theo’s familie gemengde gevoelens hebben over Hirsi Ali kan ik dan ook begrijpen, al blijft Ayaan voor mij de koningin van de analyse.

Vrijheid – blijheid is voorbij
De dagen van vrijheid – blijheid waarmee wij zijn opgegroeid als na-oorlogse generaties zijn voorbij. Het zal lang duren voor ze weer terug zijn. Voor ons is dat het geval door de toenemende terreurdreiging in West-Europa. Hopelijk is er straks ook minder vrijheid voor islamisten, in ieder geval voor de radicalere types. Het wordt ze nu véél te gemakkelijk gemaakt hun verderfelijke ideologie te verspreiden.

Onderscheid
Toch is het van belang onderscheid te maken. Ook al is er één islam, er zijn vele verschillende moslims. Als de islam niet in staat is onderscheid te maken, betekent dat niet dat wij het dan ook niet meer moeten doen.  Ik zou zeggen, integendeel. Ons vermogen individueel onderscheid te maken is onze grootste kracht.

 

 

 

16 januari 2018: mooie dag voor een Supremes happening in Amsterdam

16 januari 2018: mooie dag voor een Supremes happening in Amsterdam

Op 16 januari 1968 hield de Amerikaanse groep The Supremes een concert in Amsterdam. Op 4 maart 1968 werd dit concert uitgezonden door de AVRO. Het Concertgebouw was afgeladen en gaf de dames die toen op de top van hun muzikale kunnen stonden, een enthousiast onthaal. Diana Ross had er duidelijk zin in en schitterde op de van haar bekende speelse, licht spottende en muzikaal sublieme manier.

Op 16 januari 2018 is dit legendarische concert precies 50 jaar geleden. Zou het niet mooi zijn als de AVRO (inmiddels AVROTROS) die neem ik aan de rechten bezit van dit concert, op die avond een grote Supremes happening organiseerd met tal van artiesten die de befaamde, heerljk swingende Supremes nummers brengen?

Denk bijvoorbeeld aan het swingende, vrolijke In and out of love, dat die avond in 1968 voor het eerst ten gehore werd gebracht door The Supremes.

De in 1959 (mijn geboortejaar) opgerichte Supremes, hoewel pas sinds 1961 onder die naam zingend, traden in 1968 op in de samenstelling Diana Ross, Mary Wilson (beide oprichtsters) en Cindy Birdsong. Mede oprichtster Florence Ballard had de groep inmiddels verlaten. De muziek business kan hard zijn. Maar wat zongen ze die avond de sterren van de hemel! De drie Supremes die op 4 maart 1968 optraden in Amsterdam zijn allen nog in leven. Ze zijn in de zeventig inmiddels.

Zou het geen mooi idee te zijn om ze gewoon uit te nodigen voor zo’n happening? Tot een Supremes-reünie is het nooit gekomen door allerlei zakelijke conflicten, maar misschien is dit een mooie gelegenheid de drie dames te huldigen. Liefst op hetzelfde podium als waarop ze vijftig jaar geleden schitterden. Zoals met deze prachtige uitvoering van Somewhere, een nummer van Leonard Bernstein (Westside Story).

Naar deze prachtige muziek luisteren roept nostalgische herinneringen op aan de jaren zestig en zeventig, voor degenen die het meegemaakt hebben. Natuurlijk, achteraf heb ik er gemengde gevoelens bij: het was ook de periode dat het cultureel-marxisme zijn intrede deed aan de West-Europese universiteiten middels Herbert Marcuse. Maar wat bij mij toch overheerst is een gevoel van vrijheid – blijheid, dat veel schitterende muziek opleverde.

Het was ook een periode waarin door idealisme en popcultuur mensen vanuit verschillende etnische groepen tot elkaar kwamen, in plaats van zich navelstaarderig opsloten in de eigen groep zoals nu. Er ontstond een fraaie symbiose van verschillende muziekstijlen. De muziek van The Supremes is daar een mooi voorbeeld van, met een mengvorm van stijlen zoals soul en pop. De Supremes scoorden in de jaren zestig 12 nummer één hits is de U.S.A. en waren de enige groep die kon wedijveren met The Beatles, qua populariteit.

Ik zou zeggen, AVROTROS, maak er een schitterende happening van en vergeet niet de drie dames een uitnodiging te sturen! Voor wie dit ook een goed idee vindt: teken even deze petitie! Dan sturen we die bij voldoende deelname naar naar AVROTROS.

Tot slot, voor de echte liefhebbers: het integrale Amsterdamse Diana Ross & The Supremes concert van 16 januari 1968 kun je hier bewonderen:

 

Migranten

Migranten

Migratie. Migranten. Identiteit. Radicalisering.

We tetteren er heel wat over af, elke dag op Twitter en elders. En ja, ik laat me ook niet onbetuigd. Ik behoor tot het kamp van wat ik zelf zie als de immigratierealisten. De groep die vindt dat er na veertig jaar massa-immigratie een pas op de plaats moet worden gemaakt. Eerst maar eens de problemen oplossen. De achterstanden. De agressie. De radicalisering. De criminaliteit.

Natuurlijk, je moet het altijd individueel bekijken en dat doe ik ook, genoeg fantastische migranten, maar als we het hebben over migratiebeleid moet je nu eenmaal keuzes maken en dan zit ik op de lijn van wijlen professor Pim: je kunt niet dweilen met de kraan open.

Dus moeten we een pas op de plaats maken en eerst de problemen hier oplossen. Niet alleen in het belang van de autochtone, maar ook van de allochtone bevolkingsgroepen. Tot die tijd een zeer strikt immigratiebeleid, familiehereniging aan strenge eisen verbinden, niet alleen qua inkomen maar ook qua normen en waarden en inpasbaarheid van de nieuwkomer. Gooi er maar een ballotage-commissie tegen aan.

Kenniswerkers hebben we misschien nodig voor onze economie, maar alleen bij uitzondering toelaten en als het goed onderbouwd is.

Ik twitter wel eens over mijn eigen, inderdaad multiculturele gezin. Ik roep hier wel eens voor de grap dat ik het Coudenhove-Kalergi-plan hoogst persoonlijk heb doorgevoerd. Iemand twitterde naar aanleiding van een foto: zo, een migrantenfamilie?

Ik dacht er even over na en twitterde terug, naar waarheid: mijn kinderen zijn geboren in Nederland. Hun moeder is geboren in Suriname, toen het nog tot het Koninkrijk der Nederlanden behoorde. Ik gewoon in Amsterdam. Toen ik er over nadacht, realiseerde ik me dat zowel van mijn kant als die van mijn partner we allemaal geboren zijn in het Koninkrijk der Nederlanden (inclusief de overzeese gebiedsdelen dan), tot minstens tien generaties terug. Dus hoezo migranten? Nederlanders met een kleurtje.

Niet dat het mijn kinderen beter of anders zou maken dan migrantenkinderen. Ik vond het vooral leuk om te bedenken. Het gaat om het individu. En uiteindelijk zijn we allemaal migranten, als je maar ver genoeg terug gaat. De familie van mijn partner is een paar eeuwen terug uit Afrika weggehaald, naar Suriname gebracht als slaaf maar daar hadden ze niet zo’n zin in. Haar etnische groep, de marrons, bevrijdden zichzelf al zo’n honderd jaar vóór het afschaffen van de slavernij (1863) en leefden in het binnenland als vrije mensen. Rancune tegenover Nederland koesteren ze niet.

De Gajentaans, waar kwamen die vandaan? De oudste naamdrager die achterhaald kon worden overleed in 1648 in Utrecht: Matthijs Gajetaen. We weten het niet zeker, maar waarschijnlijk is de naam Gajentaan een verbastering van een Spaanse of Italiaanse naam: Gaëtan, Cajetan of Gaetani. Misschien een huursoldaat uit de tijd van Alva.

We zijn allemaal migranten.

Je hoeft geen migrantenhater te zijn om tot migratierealisme te komen. Want bij grote historische ontwikkelingen gaat het niet alleen om het individu, om die aardige man of vrouw bij jou in de straat of op het voetbalveld. Het gaat ook om culturele onderstromen. Etnische groepen klitten nu eenmaal bij elkaar en als ze als groep groter worden, dan worden ze agressiever in het bereiken van hun doelen. Een soort interne oorlog krijg je dan, gevoed door de clash van culturen. Botsende beschavingen, beschreven door Huntington begin jaren negentig. Als gevolg van de globalisatie is dat steeds meer niet een oorlog tussen landen, maar een interne oorlog binnen landen. De gevolgen zien we dagelijks.

Alex Sassen van Elsloo schreef er een jaar geleden een uitstekende column over, Globalisatie en terreur. Alex schreef toen ook dat hij geen pasklare antwoorden had, maar dat beleidsmakers die cultuurstrijd onder ogen moeten zien. En dat er dus een limiet moet komen op migratie. Voor het te laat is.

Waarom willen zoveel beleidsmakers en opiniemakers dat eenvoudige gegeven maar niet onder ogen zien? En komen ze, zoals de oude Lubbers deze week nog, elke keer weer met hun verwoestende migratieplannen, daarbij vaak smijtend met racisme en fascisme etiketten alsof het een lieve lust is? Waarom moeten we elke dag die strijd voeren en polariseren we elkaar gek? In wiens belang is dat?

Zeker niet in het belang van de oorspronkelijke Nederlandse bevolking, maar ook niet van die migranten die zich aangepast hebben en een welverdiende plaats hebben veroverd in onze maatschappij.

Politici en opiniemakers, stop toch met het promoten van die ontwrichtende massa-immigratie. Wanneer breekt de heldere zon van het gezonde verstand een keer door?