De interne markt, het ultieme machtsmiddel van de EU

De interne markt, het ultieme machtsmiddel van de EU

“Nederland heeft een groot deel van haar welvaart de danken aan de interne markt van de EU” is een argument dat je vaak hoort van voorstanders van de EU. Hoewel daar wel wat voor te zeggen is, heeft de interne markt door de manier waarop die nu georganiseerd is ook zo z’n nadelen. Bovendien wordt de interne markt steeds meer misbruikt door de EU om onwillige staten hun wil op te leggen en is daarmee verworden tot het ultieme machtsmiddel van Brusselse bureaucraten.

Twee jaar geleden was ik bij de kick-off meeting van het Forum voor Democratie,  toen nog een denktank. De Britse eurosceptische europarlementariër (Conservative Party) Dan Hannan besprak daar een aantal mythes van de EU, waaronder de mythe van de  interne markt als vrijhandelszone. Volgens Hannan is de EU geen vrijhandelszone maar een douane-unie en is dat een essentieel onderscheid.

Myth: the EU is the world’s largest free trade area

Actually, it isn’t a free trade area at all, it’s a customs union. This may sound like a technical distinction, but it’s of critical importance. A free trade area is a common market, within which goods, services, capital and sometimes labour can circulate without hindrance. Examples are NAFTA in North America, EFTA in Europe and ASEAN in South East Asia. A customs union, by contrast, surrounds itself with a common external tariff, and conducts all trade talks on behalf of its member nations.

Why does this matter so much? Because every continent on the planet is now experiencing economic growth except Europe. Individual EU states can’t sign bilateral free-trade agreements with, say, China or India; they have to wait for Brussels to do so on their behalf. For a country as naturally inclined to open commerce as Britain, this is a real disadvantage, since we are in effect dragged into a protectionist common position by French film-makers, Italian textile manufacturers and what have you.

Dan Hannan

Machtsmiddel
Het sprookje van de EU als project dat vrede en welvaart brengt is zo langzamerhand flink ondergraven na de eurocrisis en de verarming van Zuid-Europa als gevolg van de ondoordachte eenheidseuro. Er zijn gewapende conflicten ontstaan mede als gevolg van de uitbreidingsdrang van de EU, bijvoorbeeld in Oekraïne. De kritiek op de EU is al jaren groeiende en een belangrijke lidstaat, het Verenigd Koninkrijk, heeft besloten zijn biezen te pakken.

De EU schiet daarom in een defensieve reflex en schroomt niet de interne markt in te zetten als machts- en dwangmiddel. Landen buiten de EU (Zwitserland, Noorwegen en straks ook het VK) worden gedwongen contributie te betalen, de regels van de EU te volgen en mee te werken aan migratieregelingen. Voor Juncker c.s. is dit is dé manier om landen die nog wel lid van de EU zijn “in het gareel” te krijgen.

In dat kader en ook vanwege de voor Theresa May rampzalig verlopen parlementsverkiezingen wordt er nu gesproken over een zogenaamde soft Brexit. Een deal waarbij er feitelijk weinig zal veranderen en het VK een soort informeel lid blijft van de EU, maar dan zonder inspraak. Een rampzalige ontwikkeling voor Nederland dat in het VK altijd een belangrijke bondgenoot had tegen de centralistische tendensen van Frankrijk en (in mindere mate) Duitsland.

Euro en interne markt: dubbel in de tang
Landen die behalve lid van de EU ook lid van de eurozone zijn zoals Nederland worden dubbel in de tang genomen. Voor handel met de overige lidstaten van de EU zijn ze afhankelijk van de interne markt (waarvoor Brussel de regels opstelt). Daarnaast zijn ze door de toenemende financiële verwevenheid van de lidstaten sinds de introductie van de euro in 2002 gebonden aan de eurozone, in die zin dat zij er niet meer uit kunnen stappen zonder een financiële crisis te riskeren.

Nexit of EU openbreken van binnenuit?
Dit leidt automatisch tot de vraag of partijen als de PVV en FvD bij ons of in Frankrijk Front National, er verstandig aan doen al hun kaarten te zetten op Nexit (Frexit) of dat zij beter vanuit de EU eraan kunnen werken de dubbele omklemming (interne markt én euro) te verminderen.

Daarbij kunnen ze samenwerken met gelijkgezinde lidstaten zoals bijvoorbeeld Oostenrijk en veel Oost-Europese landen, waaronder Polen en Hongarije als belangrijke spelers, allemaal landen die de Merkel-Macron-Brussel dictatuur en dito migratie-experimenten zo langzamerhand zat zijn. Het kan een strategie zijn om juist wél in de EU te blijven, maar nauw samen te werken met deze landen.

Strategie, doel en middelen
Nexit of de EU openbreken van binnenuit, het is een vraagstuk van strategie, doel en middelen waarop ik nog wel eens zal terugkomen. Laat het doel helder zijn: een Europa van samenwerkende lidstaten eventueel uitlopend op een losse confederatie, maar geen vanuit Brussel centraal geleide eenheidsstaat.

Zoals ik vorige week bij OpinieZ  heb betoogd is zo’n decentrale EU alleen mogelijk als er monetaire flexibiliteit is  en als migratie terug geplaatst wordt naar het nationale niveau.  Je zou daaraan toe kunnen voegen het veranderen van de interne markt in een vrijhandelszone in plaats van een douane-unie.

De regels van de interne markt kunnen dan versoepeld worden en landen kunnen bijvoorbeeld de mogelijkheid krijgen zelf of in kleiner verband zelf weer handelsakkoorden af te sluiten.

Federale EU voorkomen
Als we een federale EU – de natte droom van Guy Verhofstadt en Alexander Pechtold – willen voorkomen dan is op de eerste plaats een helder inzicht nodig in de machtsmiddelen van de EU. De “interne markt” is daarbij een heel belangrijke.

Helaas, met een coalitie in de maak waarbij de VVD van Mark Rutte en D66 van de eurofiel Alexander Pechtold samen met het eveneens eurofiele CDA het “motorblok” vormen hoeven we vrees ik geen al te kritische houding te verwachten. Daarbij lopen we een extra groot risico omdat Mark Rutte in zijn derde regeertermijn net als Ruud Lubbers ten tijde van het Verdrag van Maastricht, nadrukkelijk zal lonken naar de Brusselse banencarrousel.

 

 

Suriname en Desi Bouterse: belangrijk moment van de waarheid

Suriname en Desi Bouterse: belangrijk moment van de waarheid

Gisteren ging er een schok door de Surinaamse samenleving en ook door de Surinaamse gemeenschap in Nederland. Auditeur-militair van de Krijgsraad Roy Elgin sprak in de zaak van de Decembermoorden na een requisitoir van ruim een uur een strafeis uit van 20 jaar gevangenisstraf aan het adres van de hoofdverdachte, Desi Bouterse.

Dit gebeurde in een strafzaak die al bijna 10 jaar loopt en enkele jaren stilstond na de afkondiging van een Amnestiewet door het Surinaamse parlement in 2012. Mijn respect voor Roy Elgin is immens. Hij heeft grote persoonlijke moed getoond met zijn strafeis en wond er bepaald geen doekjes om in zijn requisitoir.

Volgens Elgin is er geen enkel bewijs dat de slachtoffers van de moorden van 8/9 december 1982 bezig waren met het beramen van een tegencoup. Zij waren politieke tegenstanders van de militaire top, met name van de groep van 16 coupplegers. De slachtoffers werden gemarteld en vermoord na kalm beraad en rustig overleg  waarbij de daders zich gedroegen als heersers van leven en dood aldus Elgin.

Desi Bouterse was de hoofddader. De auditeur-militair acht het bewezen dat Bouterse aanwezig was op het moment van de moorden, nadat hij zelf de veroordelingen had uitgesproken. Of Bouterse zelf ook geschoten heeft, achtte Elgin niet bewezen. Als belangrijkste beul die de slachtoffers martelde en executeerde werd aangewezen wijlen Paul Bhagwandas.

Moment van de waarheid
Ik geloof dat dit requisitoir een belangrijk moment van de waarheid is voor Suriname. Alleen al het feit dat het gehouden is zal een troost zijn voor de nabestaanden, die al decennia tevergeefs wachten op gerechtigheid.

Natuurlijk is het de vraag of Bouterse daadwerkelijk veroordeeld zal worden door de Krijgsraad.  Al lijkt de kans op een veroordeling mij groot, ook dan is het nog de vraag of Bouterse de straf ooit zal uitzitten. Als president beschikt hij grondwettelijk over de mogelijkheid gratie te verlenen. Het Surinaamse parlement waarin Bouterse’s partij NDP de absolute meerderheid heeft zal hem daarbij waarschijnlijk niet dwarszitten.

Hoe het ook verder zal verlopen, de symbolische waarde van het requisitoir mag niet onderschat worden. Het is een belangrijke stap op een lange weg van waarheidsvinding en gerechtigheid. Ook is de rol van Bouterse als president van Suriname in de buitenlandse politiek, waarschijnlijk hiermee uitgespeeld.

Van Februaricoup tot Decembermoorden
Ik ben van mening dat een triomfantelijke reactie vanuit Nederland op deze ontwikkeling in de strafzaak niet op zijn plaats is. Weliswaar is er, voor zover ik weet, geen sprake van directe betrokkenheid van Nederland bij de Decembermoorden. Uit boeken en artikelen die ik daarover heb gelezen blijkt dat het eind 1982 eerder Cuba en de Amerikaanse CIA waren die een dubieuze rol speelden.

De groep van 16 coupplegers bestond destijds uit twee kampen. Je had de groep Bouterse die linksaf was geslagen en hun instructies kregen van de Cubanen, die sterk aanwezig waren in Suriname na de staatsgreep met een grote ambassade. Roy Horb, tweede man van de militairen, had daarentegen contact met de CIA.

Ik heb wel eens gelezen dat beide groepen een dodenlijst hadden opgesteld, die op enig moment tijdens allerlei spanningen en strubbelingen zijn samengevoegd tot één dodenlijst. Of dit verhaal klopt weet ik niet. Het zou wel een (uiterst cynische) verklaring zijn voor het bijzondere gegeven dat de vijftien slachtoffers van de Decembermoorden zowel van de linkerkant, als van de rechterkant van het politieke spectrum kwamen.

De verantwoordelijkheid van Nederland ligt eerder in de tijdlijn van de geschiedenis. Namelijk bij de Februaricoup of Sergeantencoup van 25 februari 1980 waarbij kolonel Hans Valk, destijds Hoofd van onze Militaire Missie in Suriname, een dikke vinger in de pap had.

In een uitzending van Andere Tijden in 2009, Bouterse aan de Macht, werd veel bewijs aangevoerd voor die betrokkenheid. Belangrijk daarbij was de verklaring in die uitzending van de inmiddels overleden Nederlandse ambassadeur in Suriname ten tijde van de coup, Max. Vegelin van Claerbergen.

Volgens Vegelin van Claerbergen wilde hij al maanden vóór de Sergeantencoup af van Hans Valk die in zijn ogen veel te ver ging in zijn bemoeienissen met de groep van 16 sergeanten die in 1980 de coup zouden plegen en eind 1982 verantwoordelijk waren voor de Decembermoorden.

Er zijn zelfs aanwijzingen dat deze groep van 16 sergeanten is samengesteld op advies van Valk. Zie dit artikel (pdf) uit Vrij Nederland van begin jaren tachtig. Valk werd in de maanden voorafgaand aan de Februaricoup ondanks het verzoek van de ambassadeur niet overgeplaatst, vermoedelijk omdat iemand in Nederland hem de hand boven het hoofd hield.

Demmink
Was degene die Valk beschermde  Joris Demmink, van 1978 tot en met 1980 de Suriname-coördinator op het Ministerie van Defensie en ook de man die het latere onderzoeksrapport over de Februaricoup van majoor Koen Koenders liet verdwijnen? We weten het niet want het dossier van de Nederlandse staat daarover wordt tot 2060 achter slot en grendel gehouden

Vreemd genoeg werden kort ná de Februaricoup zowel Hans Valk als Joris Demmink ineens wel overgeplaatst. Volgens de kenner van de Surinaamse politiek en geschiedenis André Haakmat was  de overplaatsing van Hans Valk in juni 1980 het begin van de geestelijke ontsporing van Bouterse. Haakmat beschreef dit al in de jaren tachtig in zijn boek De revolutie uitgegleden.

Geen excuus
Natuurlijk vormt de mogelijke betrokkenheid van Nederland bij de Februaricoup op geen enkele wijze een rechtvaardiging of een excuus voor de daders van de latere Decembermoorden. Niet in juridische zin en ook niet in morele zin. Die verantwoordelijkheid is voor de daders en voor hen alleen. Maar als we het hebben over waarheidsvinding, naast gerechtigheid een belangrijk doel van ieder strafproces, denk ik dat Nederland geen lessen heeft te geven aan Suriname.

 

 

 

Marine Le Pen moet zichzelf opnieuw uitvinden

Marine Le Pen moet zichzelf opnieuw uitvinden

Al een tijdje volg ik de Franse politica Marine Le Pen met interesse. Zij is in mijn ogen één van de best tweetende politici: altijd iets interessants te melden, vaak met een kwinkslag. Begin dit jaar leek Marine voor een omwenteling te zorgen, maar uiteindelijk bleef die uit en haar score bij de Franse presidentsverkiezingen was teleurstellend: ze verloor met 34% van de stemmen om 66% van Macron.

Catastrofale tweede ronde presidentsverkiezingen
Dat kwam vooral door een catastrofaal verlopen laatste campagneweek en een mislukt optreden in haar laatste grote TV-debat met Macron. Marine ging in de aanval maar kwam met teveel suggestieve beschuldigingen die Macron makkelijk kon weerleggen. Daarentegen bleek Macron gewoon veel sterker op de economische dossiers, zowel qua theoretische kennis als feitenkennis.

Frexit
Als gevolg hiervan is de kritiek op Marine Le Pen en haar politieke lijn die de laatste jaren vooral werd ingegeven door de linkse “souverainiste” Florian Philippot flink aangezwollen, zowel binnen de partij Front National als daarbuiten.

Met name het rigide anti euro / Frexit standpunt van het duo Marine Le Pen – Florian Philippot moest het ontgelden. De Franse burgerij ziet dat voor het overgrote deel op dit moment gewoon niet zitten. Daarom stemden veel conservatieve Fillon-stemmers uiteindelijk op Macron en niet op Marine Le Pen.

Marine Le Pen slaagde er niet in het politieke midden voor zich te winnen, wat toch altijd haar doel is geweest met haar politiek van dédiabolisation sinds zij de leiding van de partij heeft overgenomen van haar vader in 2011.

Zemmour
Met name de bekende rechtse commentator Eric Zemmour maakte gehakt van dit optreden van Marine Le Pen tegenover Macron. Volgens Zemmour lag de overwinning voor het oprapen als zij de thema’s immigratie, veiligheid en identiteit hard had gespeeld en de euro voorlopig had gelaten voor wat hij is.

Interne discussie FN
Ook intern kwam deze discussie op gang maar speelde in feite al langer, sinds eind 2015 toen Front National de tweede ronde van de Regionale Verkiezingen overal verloor. Er is in de partij een rechts-identitaire stroming die wordt gesteund door de vader van Marine (in mijn ogen een kwalijke figuur waar je je verre van moet houden), een stroming die economisch wat rechtser en liberaler is dan Marine Le Pen en haar meeste adviseurs.

Nichtje Marion
Marine’s nichtje Marion Le Pen die onlangs haar afscheid van de politiek heeft aangekondigd, was het boegbeeld van die meer rechtse stroming. Ook zijn er mensen actief in de Franse politiek (burgemeesters, parlementariërs) die dicht tegen FN aan staan maar geen lid zijn, maar bijvoorbeeld wel van de wat vrijere associatie die Marine heeft opgezet als maatschappelijke denktank: Bleu Marine. Ook veel van deze mensen voelen weinig voor een Frexit.

Spanningen
De interne spanningen in de partij werden de laatste weken steeds groter. Met name Florian Philippot werd het doelwit van het rechtse kamp. Nadat Philipppot in het geheim een eigen associatie was begonnen (Les Patriotes) leek Marine Le Pen afstand van hem te nemen: ze noemde de associatie oubollig.

Nieuwe FN fractie in Frans parlement
Bij de parlementsverkiezingen van deze maand  is Front National met acht parlementariërs (deels geassocieerde dus geen FN-leden) in het Franse parlement gekomen, waaronder ook Marine zelf. Dit werd door Marine Le Pen dan toch gevierd als een kleine overwinning, want in het oude parlement zaten maar twee FN parlementariërs, als gevolg van het districtenstelsel en het cordon sanitaire.

Florian Philippot

Florian-Philippot-et-Marine-Le-Pen-dans-la-cour-de-l-Elysee-le-16-mai-2014_exact1024x768_l
Florian Philippot en Marine Le Pen

Florian Philippot werd niet gekozen in het Franse parlement, zijn broer Damien Philippot ook niet. Van de acht FN-parlementariërs heeft er maar één een sterke link met Philippot. Mijn verwachting is dan ook dat de rol van Philippot en zijn “kamp” voorlopig is uitgespeeld. Mogelijk zal hij de partij zelfs verlaten.

Vertegenwoordigers van de rechts-identitaire stroming (het oude FN)  en de rechts-liberale stroming (vooral geassocieerde leden zoals Robert Ménard en zijn vrouw en Gilbert Collard) vinden we wél onder de acht parlementariërs. Daaronder ook Louis Aliot, de levenspartner van Marine Le Pen.

Wat  nu?
Er zal de komende weken en maanden binnen Front National een grondige evaluatie komen van de nederlaag van Marine Le Pen bij de Franse presidentsverkiezingen. Mogelijk zal er een nieuwe naam worden gekozen voor de beweging en zal de naam Front National verdwijnen. Programmatisch zal er het één en ander moeten gebeuren en natuurlijk staat ook het euro (Frexit) standpunt van de partij weer ter discussie.

Euro-seminar in juli
Over dat laatste organiseert de partij een seminar in juli en hieruit zal waarschijnlijk enigszins duidelijk worden welke richting de partij uitgaat die toch de grootste is qua aanhang in Frankrijk, ook onder jongeren. We moeten niet vergeten dat Front National bij een evenredig kiesstelsel zoals het onze zeker iets van 150 zetels had gehaald van de 577. Macron had dan nooit de absolute meerderheid kunnen halen.

Is Marine Le Pen te links?
Degenen die mijn Marine Le Pen-blogs gelezen hebben de afgelopen jaren weten dat ik stiekem wel een beetje een fan ben van de blonde Franse politica, die regelmatig de EU ervan langs gaf in het EU-parlement te Brussel dat zij nu zal moeten verlaten. Maar een kritiekloze bewonderaar ben ik toch ook niet. Economisch vind ik Marine Le Pen, die door de MSM steevast extreem-rechts wordt genoemd, juist veel te links. Dat is ook het oordeel van Zemmour.

Als je Marine Le Pen hoort spreken over economische onderwerpen dan lijkt dat meer op een tomaatrode SP’er die het woord voert, dan op een VVD’er of op een PVV’er, om maar even in de Nederlandse verhoudingen te blijven.

Die economisch linkse, protectionistische, anti-globalistische houding lijkt Marine eigen. Ik geloof niet dat dit alleen de invloed van Philippot is, want je kunt het ook andersom zien: Marine Le Pen koos Philippot uit als topstrateeg van de partij, omdat hij goed paste bij haar tamelijk linkse wereldbeeld.

Antisemitische trekjes FN-oude stijl
Het FN programma zal dus  minder links moeten worden om rechtse stemmers te winnen. Hier ligt een schone zaak voor de economisch wat meer rechts denkende FN’ers, waaronder ook manlief Louis Aliot. Aliot is overigens deels van joodse afkomst en heeft ook veel gedaan om de partij te bevrijden van antisemitsche invloeden uit het verleden, al zijn er genoeg redenen om daar zéér kritisch op te blijven. Marine zelf verdenk ik overigens niet van antisemitische sentimenten. Wel een deel van het (oude) partijkader. Zo luidt ook ongeveer het oordeel van Franse joodse organisaties, zie commentaar van Crif / Rogier Cukierman

Economisch naar het midden?
Het meest verstandig lijkt mij dat Marine Le Pen economisch van links meer schuift naar het midden. Wat betreft euro/Frexit kan zij aan meerdere monetaire oplossingsmodellen werken en die dan voorleggen aan partijkader en uiteindelijk aan het Franse volk. Met thema’s als immigratiebeperking of een voorlopige immigratiestop en remigratiebeleid, beter veiligheidsbeleid waaronder grenscontrole, behoud van de Franse nationale identiteit en bestrijding radicale islam, kan zij scoren zonder de stem kwijt te raken van de behoudende burgerij.

Het zal een lastige evenwichtsoefening worden. We blijven het volgen!

 

 

 

 

 

 

2037: opa vertelt

2037: opa vertelt

Het was juni 2037. Hoewel 77 jaar oud was ik nog redelijk fit, bedacht ik toen ik de woonkamer binnenliep na een ochtendje joggen. Een oude gewoonte uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Terwijl ik de cafeïnevrije koffie (echte koffie was verboden door Brussel) inschonk, verzamelden de kleinkinderen die bij ons logeerden zich om de tafel.

“Opa, vertel eens wat meer over de democratische natiestaat waar je vannacht van droomde”, zei Federica van 14, geboren in de tijd dat voornamen automatisch door de EU werden toegewezen. “we hoorden je vannacht iets mompelen over het Wilhelmus, toen je droomde”.

“Lieve kinderen” zei ik, “het is maar beter dat jullie dat niet weten”.

“Toe opa, vertel!”

“Ach, kinderen. Ja, het is waar. Heel vroeger hadden wij een volkslied, een eigen leger, Nederlands geld, een vlag en nog veel meer leuke dingen”.

“Hoe zijn we dat dan kwijt geraakt, opa?” vroeg Donald (13).

“Tja, lieverds, dat is een lang verhaal. In de 20e eeuw waren er twee verwoestende oorlogen in Europa. De Amerikanen moesten ons steeds komen redden en waren daar een beetje moe van. Dus besloten ze dat Europa één staat moest worden. Maar dat moest langzaam doorgevoerd worden. Een grote stap werd gezet in 1992 met het Verdrag van Maastricht toen het Nederlandse geld afgeschaft werd in ruil voor Europees geld. Tien jaar later werd dat ook doorgevoerd”.

“Hoe ging het toen verder?” vroeg de eigenwijze Fransje.

laatste roker“Kinderen, jullie moeten het niet verder vertellen hoor, want dan krijg ik problemen met de autoriteiten. Vorige week is onze buurman omdat hij stiekem een sigaretje rookte in de tuin, gearresteerd door steenkolen-Engels sprekende agenten; iets dat de schrijver W.F. Hermans lang geleden al voorspelde in zijn boek De laatste roker. We moeten dus voorzichtig zijn.”

“Maar we willen het wel weten hoor opa!” zei Federica guitig.

“Nou ja, die Europese munt was dus niet zo’n succes. In het Zuiden kwam er een enorme crisis en bij ons bleef weinig over van de koopkracht en de pensioenen. Verder liep de massa-immigratie uit de hand door allerlei EU-regels en kregen we te maken met islamitische terreur. Sorry, vergeet dat woord meteen: nihilistische terreur bedoel ik”.

“Dus?” vroeg Donald.

“De mensen werden ontevreden en in 2017 leek het erop dat er een patriottische lente zou komen, dat wil zeggen, dat de natiestaten iets van het verloren terein zouden terug veroveren. Maar dat liep helemaal anders af. Misschien ook door de invloed van de media. Alle belangrijke verkiezingen dat jaar werden gewonnen door politici die voorstander waren van een Europese superstaat.”

“En toen? Gingen jullie toen in verzet?”

“Kinderen, jullie vragen te veel! Kom, we gaan wandelen. En vergeet meteen wat ik verteld heb, begrepen?!”

Globalisme over hoogtepunt heen

Globalisme over hoogtepunt heen

Deze week stond er een interessant artikel van Gillian Tett in de Financial Times, Executives take a quiet turn away from globalism. Mijn aandacht werd erop gevestigd door een tweet van Ewald Engelen.

In het artikel betoogt Tett dat het optreden van Trump met zijn America First gedachtegoed past in een al bestaande trend in maatschappij én bedrijfsleven.

In het bedrijfsleven wordt het concept van globalisatie inmiddels aangepast of aangevuld  door concepten als localisatie of regionalisatie. Tett noemt een aantal interessante voorbeelden van multinationals die hun beleid hebben aangepast, zoals 3M of General Electric.

Trendbreuk
Los van verontrustende zaken als toenemende terreur en gewapende conflicten die ertoe leiden dat mensen (en ook bedrijven) minder de neiging hebben verre oorden op te zoeken, zijn er ook economische redenen voor deze trendbreuk. Zo zijn de loonkosten in China gestegen en in veel westerse landen als gevolg van de crisis gedaald. Daar komt bij dat Amerika een energievoordeel heeft door fracking.

In het artikel van Gillian Tett wordt Jeff Immelt, de CEO van General Electric geciteerd:

“The days of outsourcing are declining. Chasing the lowest labour costs is yesterday’s model.”

Na lezing van het artikel dacht ik na over de ontwikkelingen in de laatste decennia. Wat begon in de jaren tachtig als de neoliberale maar ook neoconservatieve revolutie van Thatcher en Reagan en hun nadruk op de terugkeer van burgerlijke waarden, liep ongemerkt in de jaren negentig over in het Clinton & Bush tijdperk van vrijwel ongeremde globalisatie.

Open grenzen
Open grenzen, geen scheiding tussen banken en verzekeraars (de Glass-Seagal Act werd opgeheven door Clinton) en liberalisering alom: we moesten geloven dat dit meer welvaart zou brengen en vrede voor de hele wereld. De financiële crisis van 2007/2008 die begon in de VS en snel oversloeg naar de EU maar ook de toename van terreur en van gewapende conflicten niet ver van onze grenzen (Oekraïne, Syrië, Libië etc.) heeft die illusie ruw weggerukt.

Nuance
Overigens brengt Tett in haar artikel ook terecht een nuance aan: de trendbreuk van minder globalisatie en focus op eigen markten en productie in eigen land, betekent natuurlijk niet de wereld terug gaat naar een soort autarkisch model. Wereldhandel en specialisatie van landen in een bepaald type productie  zullen blijven en dat is maar goed ook, aangezien onze welvaart daarmee nauw samenhangt.

Nieuw evenwicht
Ik denk dan ook dat het vooral een kwestie is van een nieuw evenwicht zoeken. Niet alleen economisch, waar landen meer dan in de afgelopen jaren zullen inzetten op het bevorderen van hun eigen productie en R&D capaciteit, maar ook als het gaat om immigratie- en asielbeleid.

Het is jammer dat door het overdreven eenheidsdenken (la pensée unique) van onze bestuurselite en MSM het nog altijd moeilijk is om hierover een zinvol debat te voeren.

Quick ID-scan bij de grens
Zo zou je ervoor kunnen pleiten een efficiënte, snelle ID-check langs nationale grenzen in te voeren, zeker zolang de EU niet bij machte is de buitengrenzen te beschermen. Als je nu zoiets oppert in het politieke debat staan de Luyendijks, de Livestro’s en in Brussel de Junckers en de Timmermansen gelijk klaar om het idee neer te sabelen want dat is volgens hen het einde van de interne markt, van de democratie, van onze welvaart en noem de hele riedel maar op.

Terwijl je een dergelijk onderwerp ook gewoon kunt benaderen als een pragmatische discussie met voor- en nadelen, maar wel over een uiterst belangrijk onderwerp: onze veiligheid.

Eenheidsdenken
Het gaat mij er in dit voorbeeld niet zozeer om grenscontrole heilig te verklaren. Dit kan hooguit een klein onderdeeltje zijn in een pakket van maatregelen om de terreurdreiging tegemoet te treden en heeft zeker ook nadelen. Het gaat mij er meer om aan te tonen dat het nog steeds vrijwel onmogelijk is een normaal debat te voeren over dergelijke onderwerpen, vooral door het gejeremieer en het eenheidsdenken van de linksliberale elite.

Waar in het bedrijfsleven al een trendbreuk zichtbaar is blijkens het artikel van Gillian Tett, lopen de politiek en de media hopeloos achter.

 

Vakantievriend Mark

Vakantievriend Mark

We gingen op vakantie met vriend Mark. Onze groep verheugde zich er al tijden op en het meeste van alles verheugden we ons op Mark, want hij was de vrolijkste en meest goedlachse van ons allemaal. Met Mark erbij moest het wel een topvakantie worden!

In colonne reden we naar het Eifelgebied waar de EU-camping zich bevond, aan een leuk strandje bij een meer. Mark kende de campingbeheerster Angela al jaren en zou alles met haar regelen. Dus daar vertrouwden we maar op.

Iemand wist te vertellen dat Angela jarenlang een nuffige Franse echtgenoot had, ene François, een hoge ambtenaar die ze ergens op een nudistenstrand had opgeduikeld.

REUTERS PICTURE HIGHLIGHT
Angela verwelkomt Mark

Bij aankomst – het regende een beetje, maar dat mocht de pret niet drukken – werd Mark bijkans uit de auto getrokken door Angela. De twee hadden een warme band, dat was ons wel duidelijk. Maar ook vernamen we meteen bij aankomst dat Angela François had ingeruild voor een jongere Franse lover. Mark stond er een beetje beteuterd bij te kijken, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het bleek dat Mark niet heel erg veel voor ons geregeld had, want Angela kon ons niet vertellen waar we heen moesten met onze kampeerspullen.

We bekeken de gids van de camping. Er waren  verschillende opties. Je had het gedeelte waar de gasten alle voorzieningen deelden, dat was het goedkoopste maar je had daar weinig privacy. Ook was er een hoger gelegen kampeerveld, dit was wat duurder maar daar had je een aparte was- en WC-gelegenheid voor iedere kampeerplaats. En tenslotte was er een nudistengedeelte, ooit opgezet in al zijn enthousiasme door François.

rutte vakantievriend 4
Angela en François in betere tijden

Mark zei dat hij het ging regelen met Angela. We waren natuurlijk goed van vertrouwen, maar er ontstond toch enige discussie in de groep. Op welk gedeelte van de camping zouden we terecht komen? Mark zei dat hij daar niet echt een visie op had. Een visie was in zijn beleving een olifant die het zicht belemmert, vertelde Mark.

Er ontstond nu enig gemor. Sommigen wilden naar het goedkoopste deel van de camping zodat ze meer geld overhielden voor andere leuke dingen. Anderen wilden best wat meer betalen voor een luxe plaats. We hadden ook lange Arie bij ons, die dolgraag zijn Adonisfiguur wilde vertonen op het nudistengedeelte.

“Wat is nu de bedoeling Mark. Hebben we opties? Kunnen we kiezen?”

Mark bleef maar lachen. “Ik ga het wel regelen”, zei hij. “Het komt goed hoor”. Vanaf dat moment begon hij mij op mijn zenuwen te werken. Dat zou de hele vakantie niet meer goed komen.

“Hoor eens Mark, we zijn volwassen mensen”, zei ik. “Ik wil weten wat de keuzes zijn, wat we ervoor moeten betalen en wat we ervoor terugkrijgen. Breng jij dat maar in kaart en laat ons daarna kiezen. De meeste stemmen gelden!”.

Mark zei niets. Hij bleef maar schaapachtig lachen.

 

 

Het nieuwe Trojaanse Paard

Het nieuwe Trojaanse Paard

Dit gesprek tussen Angela Merkel en Wolfgang Schäuble werd afgeluisterd door Russische hackers tijdens de laatste EU-top. Via geheime bronnen bij de Russische Geheime Dienst kunnen wij onze lezers deze transcriptie bieden.

“Zeg Wolfgang, es lauft noch niet helemaal lecker met die Euro, nicht? Geht ja so so”.

“Richtig, Angela. Die 80 miljard Euro frisches geld van unser SuperMario elke maand helpen wel ein bischen. We hebben nu bijna overal ein kleines bischen economische groei in de eurozone”.

“Jawohl Wolfie, stimmt, aber dat is niet genoeg voor ons plan: de EU Superstaat unter meine Führung!”.

“Ze hervormen ook niet dort in Süden.  Daarvoor moeten we eigenlijk overal strenge Deutsche opzichters plaatsen, maar dat willen ze daar niet. Verdammte Democratie!”.

“Genau so, Wolfgang. Aber we hebben nu de nieuwe, in Frankrijk. Macron. Die brengt een nieuw elan. Und er ist so klug und hüpsch! Viel hüpscher dann der dumme François”.

“Stimmt, Angela. Maar gaat de nieuwe echt hervormen? Daar heb ik een hard hoofd in. De vakbonden zijn sterk in Frankrijk…”

“Genau so. Met de euro alleen gaat het ons niet lukken, Wolfgang. Er zijn nog viel zu viel Europäer die terugverlangen naar de ouderwetse democratie van de Nationalstaat, al hebben wij natuurlijk wel al een deel van die mensen kunnen vervangen met onze Migrationswelle”

“Haha, stimmt. Also, was jetzt, Angela? Wir brauchen ein neues Trojanisches Pferd!”.

“Hör mal, du Wolfgang, ich hab ‘s:  we bouwen de komende twee jaar met Hilfe van Macron een Europese Armee. Ganz stark. Mit Deutsche Führung. We geven af op Trump en Poetin, want we hebben een vijandbeeld nodig om dit plan door te zetten. Macron heb ik al in mijn zak und der Mark aus die Niederlanden auch natürlich. Die haben in Holland jetzt schon keine Armee mehr, na alle bezuinigingen van Mark.  Pangpang in Den Haag. Dus op die twee kunnen we alvast rekenen!”

“Verdammt mal, Angela, du bist so klug! Und hoe gaat het dann weiter?”

“Als we eenmaal die Europese Armee hebben, Wolfgang, kunnen we de politieke integratie van de EU doorzetten. Ein neues Europa, unter Deutsche leiding! Herrlich! Und ich bin dann die Cheffin. Überall Deutsche Gründlichkeit!”.

“Ach so, Angela. Das hört sich wirklich gut an! Wunderbar!”