Antisemitisme toen en nu. Wat doen we eraan?

Antisemitisme toen en nu. Wat doen we eraan?

Vorige week schreef ik voor OpinieZ: het antisemitisme keert terug, een onverdraaglijke gedachteHierop voortbordurend wil ik in deze longread proberen concreet uit te werken hoe de Nederlandse overheid, los van de zaken die nu al gebeuren op het vlak van antisemitismebestrijding – veelal symptoombestrijding – tot een effectief plan van aanpak komt. Ook zal ik ingaan op de geschiedenis van antisemitisme en vervolging in Nederland tijdens WO2.

Antisemitisme in Nederland
Antisemitisme is er natuurlijk altijd geweest in Nederland, zowel in latente vorm als in meer openlijke, virulente vorm. Daar staat tegenover dat in Nederland en vooral in Amsterdam eeuwenlang een Joodse minderheid heeft geleefd die niet te duchten had van pogroms en dergelijke. Ook is bekend dat de Joodse minderheid in Nederland beter geïntegreerd was dan in andere West-Europese landen. Een integratie en vaak ook assimilatie die zich op een gruwelijke manier tegen hen heeft gekeerd in de Tweede Wereldoorlog omdat Joodse mensen daardoor makkelijk op te sporen en op te pakken waren, mede omdat zij geen verzetscultuur hadden. Dat was immers niet nodig in Nederland.

Hoog percentage slachtoffers WO2 in Nederland
Veel is gezegd over het hoge percentage slachtoffers in WO2 onder de Nederlandse bevolking. Ongeveer 75% van de Joodse bevolking in Nederland overleefde de oorlog niet. Veel meer dan in België (40%) of in Frankrijk (25%) terwijl Frankrijk bekend staat als een land dat onder maarschalk Pétain collaboreerde. Hoe kon dit gebeuren? De laatste tijd merk ik dat in discussies op internet of elders veelal de volgende twee verklaringen worden aangehaald:

  1. Nederlanders zijn een bijzonder racistisch en antisemitisch volk met een lange koloniale geschiedenis, dus het is logisch dat het percentage Joodse slachtoffers hier hoger was dan in andere landen (deze verklaring hoor ik vaak uit de hoek van Social Justice Warriors e.d.)
  2. Koningin Wilhelmina is de hoofdschuldige. Zij had een hekel aan het Joodse volk, weigerde vluchtelingen in haar “achtertuin” en met haar besluit om na de Duitse inval in mei 1940 uit te wijken naar Engeland maakte zij de Nederlandse Holocaust mogelijk. Haar vertrek was namelijk – volgens deze redenatie – de reden dat Nederland onder een Duits burgerlijk bestuur viel en niet een militair bestuur, daardoor vielen er zoveel slachtoffers.

Studie van Griffioen en Zeller
De realiteit was naar mijn mening complexer. Beide verklaringen als hoofdverklaring zijn onderuit gehaald door de omvangrijke en vergelijkende studie Jodenvervolging in Nederland, België en Frankrijk 1940 – 1945  uit 2008 van de historici Pim Griffioen en Ron Zeller.  Volgens Griffioen en Zeller was juist het aanvankelijke verzet van de Nederlandse bevolking tegen de Jodenvervolging, uitmondend in de Februaristaking van februari 1941, de reden dat de Nazi’s ervoor kozen om in Nederland een bijzondere wijze van deportatie toe te passen. Deze aanpak was gebaseerd op administratieve misleiding en een volmacht voor de Duitse Sicherheitsdienst.

Koningin Wilhelmina
Wat betreft punt 2., het uitwijken van koningin Wilhelmina en de Nederlandse regering naar Londen, moet mij van het hart dat hier soms nogal eenzijdig naar wordt gekeken, zeker sinds de publicatie van het boek van wijlen Nanda van der Zee over de rol van Wilhelmina, Om erger te voorkomen. In dit debat wordt vaak vergeten dat Nederland destijds een koloniaal imperium was waarbij Nederlands-Indië (verloren gegaan in 1942 na de invasie van Japan) en vooral het bauxietrijke Suriname cruciaal waren voor de geallieerden om de oorlog te winnen.

Als de Koninklijke Familie en de regering in Nederland waren gebleven, had de meedogenloze Hitler zich deze overzeese gebieden makkelijk kunnen toeëigenen en had daarmee strategisch voordeel genoten. Of het dan beter was afgelopen voor de Joodse bevolking in Nederland is een vraag waarop, hoe wrang dat ook is, geen eenduidig antwoord kan worden gegeven, omdat het een als/dan scenario is.

Vorstin en regering in ballingschap te passief
Dit gezegd zijnde, wil ik daarmee de Nederlandse regering in ballingschap en koningin Wilhelmina niet vrijpleiten. Hun rol was te passief, zeker in het tweede deel van de oorlog, toen meer bekend was over de desastreuze gevolgen van de Jodenvervolging in Nederland. Dat dit bekend was blijkt uit de woorden van koningin Wilhelmina zelf, uitgesproken op Radio Oranje op 17 oktober 1942:

‘Ik deel van harte uw verontwaardiging en smart over het lot onzer Joodse landgenooten. En met mijn geheele volk voel ik de onmenschelijke behandeling, ja het stelselmatig uitroeien van deze landgenooten, die eeuwig met ons samen woonden in ons gezegend vaderland, als ons persoonlijk aangedaan.’

Waar bleef de oproep tot sabotage van het deportatie-apparaat?
De vraag is vooral waarom koningin Wilhelmina dit onderwerp niet vaker te berde bracht, niet opriep tot verzet of hulp aan de Joodse bevolking en waarom zij en de regering (het lijkt mij een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid) niet tot een coherente strategie kwamen om dit “stelselmatig uitroeien van Joodse landgenoten” zoals Wilhelmina het zelf noemde, zo veel mogelijk te verhinderen.

Ten dele is dit wel gebeurd, denk aan de overvallen op bevolkingsregisters door het Verzet, maar toch veel te weinig. De treinen bleven rijden. In dit opzicht kunnen we naar mijn mening wel degelijk spreken van een ernstig falen van koningin én regering, ook al was koningin Wilhelmina volgens de meeste historici die ik heb gelezen geen antisemiet.

Wegkijkers en antisemieten
Hier kunnen we aan toevoegen, de walgelijke houding van delen van de Nederlandse politie die zich maar al te graag inzetten voor de jacht op Joodse Nederlanders en ook de houding van verraders en verklikkers, waarbij antisemitisme zeker een rol heeft gespeeld. Tevens een houding van wegkijken bij grote delen van de bestuurselite, soms overgaand in een kwalijke houding van de Nazi’s overijverig behulpzaam zijn, zoals in het geval van de Amsterdamse gemeenteambtenaar en PR-kanon Piet Mijksenaar, waarover ik heb geschreven op OpinieZ. 

Dan is er nog het uiterst kwalijke, kleinzielige, gierige optreden van zowel Nederlandse bevolking en overheden jegens Joodse Nederlanders die wél terugkeerden van de Holocaust, maar in veel gevallen hun eigendommen niet terugkregen. Juist deze belabberde houding van ná de oorlog heeft, terecht, veel kwaad bloed gezet onder de overlevenden van de Holocaust en hun familie. Hetzelfde zien we bij veel Indische Nederlanders, die ook bepaald geen warm onthaal kregen na de oorlog.

Frankrijk draaide bij, Nederland niet
Verder valt op dat terwijl in het collaborerende Frankrijk vanaf 1942 of 1943 onder de bestuurselite wel  degelijk verzet ontstond tegen de Duitse deportaties, deze houding bij de Nederlandse bestuurselite tot aan het eind van de oorlog lijkt te ontbreken. De moeilijk te beantwoorden vraag is of dit te wijten was aan al dan niet latent antisemitisme bij de Nederlandse elite, of dat de Nazi’s simpelweg succesvol zijn geweest met hun deportatietactiek in Nederland die dus gebaseerd was op manipulatie en misleiding en het opzetten van een aparte structuur onder supervisie van Duitsers.

Mijn conclusie ten aanzien van WO2
Mijn persoonlijke (subjectieve) conclusie is dat het Nederlandse volk niet antisemitischer was dan andere West-Europese volkeren. Eerder lijkt het tegendeel het geval te zijn geweest, aangezien de Joodse bevolking hier beter was geïntegreerd dan in andere landen en er eeuwenlang een harmonieuze verhouding was tussen het Joodse bevolkingsdeel en het Huis van Oranje. Ook in de dagboeken van Anne Frank of Etty Hillesum lees ik niet dat er sprake zou zijn van massaal antisemitisme onder de Nederlandse bevolking. Eerder een totale verbijstering over de gang van zaken.

Nederland is tekort geschoten
Dit neemt niet weg dat zowel koningin Wilhelmina als de Nederlandse regering in ballingschap, maar ook de Nederlandse bestuurselite, ernstig tekort zijn geschoten en niet in staat waren tot een effectieve tegenwerking van de massale deportaties. Vooral is kwalijk het wegkijken door de elite van het probleem van het groeiende antisemitisme. Al in de jaren dertig begon dit wegkijken, toen velen dachten dat het mogelijk was om het op een akkoordje te gooien met Hitler en krachtige maatregelen tegen de Nazi’s vermeden werden toen het nog kon.

Lessen van het verleden voor het heden
Zoals de Griekse filosoof Heraclitus (Herakleitos) al vijf eeuwen vóór Christus schreef: “we kunnen niet tweemaal in dezelfde rivier stappen, want er stroomt telkens ander water”. Met andere woorden, historische vergelijkingen gaan altijd mank. Toch zijn er wel een aantal – beangstigende – parallellen tussen de periode van WO2 en het heden. Als belangrijkste zou ik willen noemen, ten eerste  de wegkijkhouding van de elite en ten tweede de contaminatie van antisemitisme, beter gezegd de versterking van aanwezig (soms latent) antisemitisme door invloeden van buitenaf.

Arabisch antisemitisme
Terwijl in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw het antisemitisme van de nazi’s invloed had op Nederland, waardoor het al aanwezige (latente) antisemitisme ongetwijfeld versterkt werd, zien we nu dat Arabisch antisemitisme dat binnenkomt met migranten een soortgelijke rol speelt. Het is niet voor niets dat Joodse scholen en instellingen overal zwaar bewaakt moeten worden, terwijl dit twintig jaar geleden veel minder het geval was. Toch wil onze politieke- bestuurs- en media-elite dit probleem niet benoemen en maakt zich exclusief en vrij hysterisch druk om de opkomst van “het populisme”.

Beleidsomslag
Vorige week schreef ik in mijn stuk al afsluitend het volgende over het bestrijden van het antisemitisme: “Daarvoor is nu een beleidsomslag nodig. Een ander immigratiebeleid. Desnoods afgedwongen met nationale grenzen. Betere educatie over de Holocaust. En last but not least een zero-tolerance beleid ten opzichte van alle vormen van antisemitisme”.

Handen en voeten geven
Hoe kunnen we deze beleidsomslag nu meer handen en voeten geven? Ik las een prima stuk van Alan Posener op de site van het liberale Duitse blad Die Welt. In Duitsland worstelt men na de massale instroom van asielmigranten uit het Midden-Oosten sinds 2015 met dezelfde problemen: een sterke toename van Arabisch antisemitisme en contaminatie daarvan naar Duitse extreem-rechtse milieus, waar de antisemieten die er uiteraard al waren nu de kans zien om uit hun holen te kruipen. Posener stelt drie concrete maatregelen voor:

1. laat het parlement een antisemitisme-bestrijder aanstellen (in de Nederlandse context zou je kunnen denken aan iemand met soortgelijke bevoegdheden als de Nationaal Coördinator Terreurbestrijding en Veiligheid, met wie hij of zij ook nauwgezet moet samenwerken. Daarmee geeft de overheid aan het probleem serieus te nemen).

2. stop terreurfinanciering Palestijnen (in het geval van Nederland is dat een schone taak voor ons BuZa duo Halbe Zijlstra en Sigrid Kaag, die dan meteen haar neutraliteit kan bewijzen. Zie verder de belangwekkende artikelen hierover van OpinieZ collega’s Uri van As zoals deze of Ernst Lissauer met onder meer dit artikel )

3. erken Jeruzalem als hoofdstad van Israël (in Nederland al voorgesteld door ChristenUnie en SGP, met steun van ik meen PVV en FvD. Hiermee erken je de feitelijke situatie in Israël en stop je het voeden van illusies. Beter is om Team Trump te steunen bij de nieuwe aanpak van de Palestina-problematiek, met de steun van een aantal Arabische landen).

Migratie
Een belangrijk punt dat door Posener niet genoemd wordt, is het punt van immigratie. Alle hier voorgestelde maatregelen zullen volstrekt zinloos zijn als we doorgaan met het massaal binnenhalen van antisemieten via asiel- of familieherenigings “rechten”, waarop ook Midden-Oosten deskundige en antisemitisme-expert Manfred Gerstenfeld  wijst.

Opvang in de regio
Er zal dus een breuk moeten komen met het huidige (EU én nationaal) immigratiebeleid en dan heb ik het zowel over asielbeleid als familieherenigingsbeleid. Ik ben niet per definitie tegen migratie uit islamitische landen, maar alleen op basis van extreem strenge selectiecriteria (“extreme vetting”) en met een bovengrens qua aantallen. Mensen met antisemitische opvattingen moeten we hier gewoon niet meer toelaten. Asielopvang moet derhalve in de regio zelf georganiseerd worden, aangezien eenmaal toegelaten asielzoekers in de praktijk vaak niet uitgezet kunnen worden en dus een veiligheidsrisico vormen.

Is het al te laat?
Als West-Europa dit inzicht eerder had getoond was veel ellende voorkomen. We moeten het beleid met grote spoed alsnog veranderen en ons niet laten verlammen door de notie dat het al te laat is. Dat is alleen maar een extra reden voor de politiek om in beweging te komen. Dit in combinatie met een zero-tolerance cultuur wat betreft antisemitisme met als aandachtspunt, dat veel antisemitisme schuilgaat onder antizionisme waardoor de bestrijding ervan complexer wordt. Uiteraard mogen mensen kritiek hebben op de staat Israël, maar vaak gaat dit gepaard met antisemitische sentimenten en geschiedsvervalsing. Daar moeten we attent op zijn en duidelijk grenzen bepalen.

Neem maatregelen
Alleen met een dergelijk pakket van maatregelen kan grotere ellende voorkomen worden, zoals uitbreiding en versterking van het antisemitisme, in het ergste geval leidend tot aanslagen tegen Joodse instellingen of burgers, zoals we er al verschillende gezien hebben in West-Europa. Ook de extreem agressieve rampartij onlangs bij een Israelisch restaurant in Amsterdam moeten we benoemen voor wat het is: een uiting van antisemitisme. Benoemen én optreden moet het devies zijn.

Advertenties

D66 heeft de pik op Thierry – en dat is volstrekt logisch

D66 heeft de pik op Thierry – en dat is volstrekt logisch

Dat was weer lachen, gieren brullen gisteren in ons parlement. De spreekbeurt van Thierry Baudet over de EU en de verschillende interrupties waren interessant en – mag ook wel eens gezegd worden – van een behoorlijk inhoudelijk niveau. Het venijn zat in de staart toen Kees Verhoeven alias KeesVee zich niet meer kon inhouden en al zijn venijn eruit gooide richting Thierry Baudet.

kees-verhoeven-oekraine-scr
Oekraïne-Kees ging te keer

Waarom was Oekraïne-Kees nou zo pissig? Voor mij als D66-kenner (sic) is dat niet zo verbazingwekkend.

Anderhalfjaar geleden al, nog ver voordat Thierry Baudet de politiek in ging, schreef ik al op mijn blog dat Thierry wel eens de nieuwe HAFMO zou kunnen worden en met behulp van het internet als partner in crime er vandoor zou gaan met de kroonjuwelen van D66.

Max2De vaste lezer van mijn blogs weet dat ik mijn analyses graag doorspek met familieverhalen. Ook in dit geval is de verleiding weer groot. Om te beginnen is het opmerkelijk dat de aanleiding voor de oprichting van D66 – het uit de VVD gooien van het recalcitrante Amsterdamse gemeenteraadslid Hans Gruijters – van doen had met het huwelijk van Beatrix en Claus.

Gruijters was niet op de receptie verschenen van dat huwelijk met de woorden “ik heb wel iets beters te doen”. Dat kostte hem dus de kop. Waarna Gruijters benaderd werd door een paar enthousiastelingen met het idee voor een nieuwe politieke partij. D66 was geboren.

Datzelfde huwelijk van Beatrix en Claus was eerder al, in 1965, aanleiding voor mijn opa als Voorzitter van het Amsterdamse Oranje-Comité zijn Oranjepet voorgoed aan de wilgen te hangen met de woorden ”ik ben niet enthousiast en zonder enthousiasme is er geen feest”. Claus was in zijn ogen geen geschikte huwelijkspartner, want onder de wapenen geweest ten tijde van Hitler.

Schermafdruk 2016-07-04 14.00.04Daarmee houden de toevalligheden nog niet op want mijn oom Henk, de enige broer van mijn vader en in 1966 een jonge jurist, was één van de 36 D66 appèl ondertekenaars die zich richtten tot iedere Nederlander “die ongerust is over de ernstige devaluatie van onze democratie”.

Mijn oom is inmiddels 80 jaar, gepensioneerd diplomaat, still going strong en nog steeds overtuigd D66’er en congresganger. Ik mag hem graag maar op familiebijeenkomsten kan ik toch niet nalaten hem te plagen met de teloorgang van de democratische idealen van D66, die doorgaans opgeofferd worden aan de pan-europese idealen van Pechtold c.s.

d661Volgens mijn oom was de inspiratie voor D66 destijds opgedaan op basis van het vitale Amerikaanse model van directe democratie met een districtenstelsel en een gekozen president. Inderdaad vinden we dat model min of meer terug in de oorspronkelijke voorstellen van D66, met een gekozen premier. Mijn oom had na zijn rechtenstudie twee jaar Politieke Wetenschappen gestudeerd aan de Universiteit van Princeton bij New York. Ook een man als Gruijters was verzot op de Amerikaanse democratie.

De sterke oriëntatie van D66 op de EU is later gekomen onder invloed van mannen als Brinkhorst en Pechtold, meent mijn oom. Wat hij daar zelf van vindt laat hij wijselijk in het midden. Ik vermoed dat hij nog wel een beetje nostalgie heeft naar het oude D66.

Forum voor Democratie
We maken een grote stap in de tijd. 1 juni 2015: lancering in Amsterdam van het Forum voor Democratie, toen nog als denktank. Ook daar was weer een Gajentaan aanwezig, en wel ondergetekende. Ik heb er nog verslag van gedaan voor de Dagelijkse Standaard. Wij Gajentaans zijn nu eenmaal graag in de buurt als er iets spannends gebeurt… Voor de goede orde, ik ben op dit moment zelf niet politiek actief.

Inmiddels is het Forum voor Democratie een politieke partij. Hoewel ik moet toegeven dat ik in het begin sceptisch was toen Thierry zich als derde van de drie tenoren van het Oekraïne referendum – Jan Roos, Jan Dijkgraaf en Thierry Baudet – in de strijd meldde, kan niemand ontkennen dat Thierry het gewoon heel knap heeft gedaan. Hij voerde een sociaal-conservatieve grassroots campagne ondersteund door de social media. Beter dan Roos of Dijkgraaf, begreep Baudet waar het electorale gat in de markt zit. Momenteel rukt de partij sterk op in de peilingen, met volgens Maurice de Hond zelfs de potentie om de grootste partij van Nederland te worden.

D66 is pissig
Waarom is nu juist D66 zo pissig daarover? Het antwoord is eenvoudig en historisch verklaarbaar. In de jaren zestig waren onze instituties over het algemeen nog “rechts”, dat wil zeggen burgerlijk en behoudend. We hadden strenge burgervaders, de politie te paard was er niet om grappen te maken en Zwarte Piet had nog een roe. Het is logisch dat de roep om meer directe democratie toen kwam van de progressieve jeugd.

Inmiddels zijn de kaarten geheel anders geschud. Als gevolg van de lange mars door de instituties van de generatie van 1968 en hun nakomelingen zijn de instituties (overheid, bestuur, onderwijs, media) nu overwegend progressief georiënteerd. De nieuwe generatie, vanuit het gezonde principe van de esprit de contradiction, neigt veelal tot conservatieve waarden. Natiestaat in plaats van EU superstaat. Gezin in plaats van vrije liefde. Liefde voor de eigen cultuur, in plaats van de wereld is van iedereen.

Directe democratie
Het is daarom verklaarbaar dat juist Thierry Baudet en de zijnen hun heil zoeken in het toepassen van directe democratie, daar waar een halve eeuw geleden de aanval op de toen nog burgerlijke instituties werd ingezet door de progressieve Van Mierlo c.s..

Heel interessant worden de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam in 2018. Zal FvD met Annabel Nanninga als lijsttrekker erin slagen de hegemonie van links en D66 in Amsterdam te doorbreken? Of je D66 ook links moet noemen vind ik lastig, omdat de partij economisch rechts naar rechts neigt maar sociaal-cultureel juist naar links.

Het Forum voor Democratie is zonder meer een bedreiging voor D66. Want zonder de aantrekkingskracht van de kroonjuwelen van meer directe democratie, blijft er weinig over van D66. De partij beseft dat en heeft daarom bij Rutte III de gekozen burgemeester weer op de agenda gezet nadat notabene de PVV daar in 2011 over was begonnen.

Doekje voor het bloeden
Velen zullen de gekozen burgemeester na het afschaffen van het raadgevend correctief referendum door D66-minister Ollongren, zien als een doekje voor het bloeden. Het sociaal-liberalisme als ideologie is er door D66 eind jaren negentig bijgesleept, maar nooit goed uitgewerkt. Wat overblijft is een partij die blindelings pro-EU is.

Voor veel kiezers is dat geen boeiende propositie, zeker niet zolang fossielen als Juncker, Timmermans of  de islamocommuniste Federica Mogherini de dienst uitmaken in Brussel. Het is daarom volstrekt logisch dat D66 als de dood is voor Thierry Baudet.

 

 

 

Is Angela Merkel de bazin van Europa?

Is Angela Merkel de bazin van Europa?

Vorige week bij de EU-Afrika Vluchtelingentop was het weer eens zo ver. Blijkens een verslag in Die Welt werd het geheel beslist in één van Merkels onderonsjes. Zo tussen de derde vergaderronde en het diner in mochten de Franse president Macron, de premiers van Spanje en Italië, Federica Mogherini van de EU, Guterres van de VN en een paar Afrikaanse hotemetoten Merkels nieuwste vluchtelingendeal rondmaken.

Waarop is dit gedrag van Merkel in vredesnaam gebaseerd? Op haar eigen waanidee dat de rest van Europa zich maar te voegen heeft naar Duitsland? De deal die uiteindelijk werd besloten zal, net zoals vele EU deals, uiteindelijk misschien grotendeels uit gebakken lucht bestaan. Maar in dit stuk gaat het mij om het principe. Waar is deze ultieme hoogmoed van het Merkelmens op gebaseerd?

Angela Merkel (of Kasner zoals ze eigenlijk heet) die met haar migratiewaanzin het Europese continent met miljoenen ongescreende migranten heeft opgezadeld, die veelal uit veilige landen kwamen. Angela Merkel die met haar Wir-Schaffen-Das een enorme migratie pull-factor werd (half Afrika en Midden-Oosten zijn op weg naar het door Merkel beloofde Walhalla). Angela Merkel die mede de oorzaak was dat het Verenigd Koninkrijk zich nu uit de EU wil terugtrekken. Want zoals de bekende Britse migratieprofessor Paul Collier vorige week nog stelde: zonder Wir-schaffen-das was er geen Brexit geweest.

Kortom, Angela Merkel heeft in haar eentje niet te becijferen schade veroorzaakt, ook voor Nederland dat helemaal niets te winnen heeft bij een centralistische, door Duitsland en Frankrijk geleide EU zonder de Britten. Ook bij de EU-Afrika Vluchtelingentop gingen Merkel en haar speciale gezant Jan Hecker zich weer te buiten aan de meest dolle beloftes, zonder dat hier een EU-mandaat aan ten grondslag lag. Zo wil Merkel niet alleen een Marshall-plan voor Afrika (te betalen door Europese belastingbetalers) maar ook een luchtbrug voor legale migratie naar Europa, blijkens hetzelfde artikel in Die Welt:

Schermafdruk 2017-12-03 18.02.13

Het weer terugkeren naar Afrika van die “Kontingente” zal vermoedelijk een vrome wens blijven. Maar goed, waarop is dit bazige gedrag van Merkel nu gebaseerd? Ik heb de organisatiestructuur van de EU er nog eens  op nageslagen. Een doolhof van buitengewone proporties, maar dat terzijde. Terwijl de immer uitdijende Europese Commissie van Juncker en Timmermans het ambtelijk en uitvoerend orgaan is van de EU, is de Europese Raad van regeringsleiders van de 28 landen het hoogste politieke orgaan, lezen we op Wikipedia:

De Europese Raad stelt de politieke richting van de Europese Unie vast en is als zodanig een grote stimulator van Europese integratie. De Europese Raad heeft bijvoorbeeld met de Verklaring van Laken beslist dat er een Europese Conventie moest komen die een Europese Grondwet zou opstellen. Ook heeft hij het initiatief genomen voor beleidsstrategieën als de Strategie van Lissabon. De Europese Raad kan tevens besluiten om een Intergouvernementele Conferentie (IGC) te houden, die bevoegd is de Unieverdragen te wijzigen of nieuwe verdragen te sluiten. Daarnaast heeft hij een bijzondere verantwoordelijkheid voor het externe optreden van de Unie (art. 22 Unieverdrag) en voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (art. 26 Unieverdrag).

Maar in de Europese Raad zitten toch 28 (zolang de Britten niet zijn vertrokken) landen? Waaronder heel wat migratie-kritische landen, te denken valt aan de vier Visegrad landen, Oostenrijk, Denemarken, Nederland (volgens het coalitieakkoord) en nog tal van andere landen die de migratiewaanzin van Merkel zat zijn en gewoon de grens willen bewaken, zoals ieder normaal mens kan bedenken en ook de altijd scherpe Elsevier columnist Afshin Ellian van de week nog eens onder de aandacht bracht. 

Kortom, er is geen enkel Europees verdrag of conventie waaruit blijkt dat Angela Merkel zich kan, mag of moet gedragen als de bazin van Europa, al dan niet met ondersteuning van haar kompaan Macron die hier kennelijk iets mee denkt te winnen. Het is gewoon een slechte gewoonte Merkel van alles en nog wat te laten besluiten in onderonsjes. Kennelijk hebben Europese regeringsleiders de afgelopen jaren zitten slapen, onder indruk van het economische succes van Duitsland dat profiteert van de eenheidseuro.

Welnu, beste EU-regeringsleiders, het is tijd om wakker te worden! Dus laat ik het antwoord op de hierboven gestelde vraag maar luid en duidelijk stellen:

ANGELA MERKEL IS NIET DE BAZIN VAN EUROPA

De intocht van 17 november 1962

De intocht van 17 november 1962

De intocht van 17 november 1962 in Amsterdam was voor mijn opa de dertiende als Sint en voor mij, voor zover ik het me kan herinneren, de eerste. Het was een vrij koude zaterdag in een bewolkt Amsterdam, maar zoals altijd maakte de drukke en gezellige Sinterklaasintocht veel goed. In die jaren zorgden Sint en zijn bonte gezelschap van Zwarte Pieten, herauten, hellebaardiers en Spaanse edelen (toen nog zonder roetveegjes) voor een gezellige boel in de hoofdstad.

Voor mij en mijn zusje was het een extra bijzondere dag, omdat we de Sint (niet wetende dat het onze opa was) een handje mochten geven bij aankomst. Het staat me nog bij dat ik dagen had geploeterd op een mooie tekening voor de Sint. Mijn zusje gaf hem bloemen en Mies Bouwman stond erbij met een vertederde blik.

12247187_1035380453181295_3677550660498664729_nKort na de aankomst stond Sint ook nog twee paters te woord, die een gift voor een gehandicapten stichting wilden laten bezorgen door een postduif. Je ziet mijn opa erbij glunderen, want hij was als dierenarts een groot dierenvriend en in het bijzonder een liefhebber van vogels.

In het huis van mijn grootouders stond in die tijd een grote volière en ik herinner me nog dat opa na het eten altijd opstond met de woorden: “zo, en nu ga ik mijn gevleugelde vriendjes verzorgen”. Ook de gehandicaptenzorg zal hem aangesproken hebben, want het ICA probeerde in die jaren altijd een sociaal onderwerp te koppelen aan de intocht.

Een wild paard
Zo vertrok de Sint dan op zijn paard richting het Damrak voor de grote intocht, die in die jaren nog grote toeschouwersaantallen haalde tot wel 800.000 (het record van 1955). Het ging dat jaar echter niet van een leien dakje met het paard. Waar mijn opa zijn sintcarrière in 1950 begonnen was met het oude circuspaard Majestuoso en na diens heengaan het paard Julia bereid had gevonden de honneurs waar te nemen, sloeg in oktober 1962 het noodlot toe.

ddd_011204458_mpeg21_p003_image

Julia had plotseling het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. Dat stelde de organisatie voor problemen, want de hectische en drukke intocht kon eigenlijk alleen goed gelopen worden met een mak maar geoefend paard. Mijn grootvader ging nog wel eens met zo’n paard van te voren door de drukke straten van Amsterdam rijden om de stressbestendigheid van het edele dier te testen. Daarvoor was in 1962 weinig tijd meer.

Uiteindelijk viel de keus op Emir, een mooi maar ongeduldig paard, dat steeds schichtiger werd naarmate de rijen publiek dichter werden.

 

 

Bijna van het paard geworpen

12278985_1035381879847819_987445756622864994_nZo ging het dan na dertien vlekkeloos verlopen intochten bijna mis, want in de buurt van de Dam steigerde Emir plotseling en het had weinig gescheeld, of opa was uit het zadel geworpen. Op de één of andere manier wist hij nog net in het zadel te blijven.

Wellicht speelde dit een rol bij zijn besluit begin 1963, om na 13 geslaagde intochten het bijltje erbij neer te gooien en als zijn opvolger architect Gerard de Klerk aan te wijzen. De Klerk die in 2003 is overleden, hield het voor Sint spelen maar liefst 26 jaar vol en is daarmee nog steeds recordhouder in Amsterdam.

Mijn grootvader trad in het begin op als zijn coach.

Om incidenten met het paard te voorkomen liep De Klerk in het begin met twee paardenbegeleiders in plaats van één, want het ICA was toch wel geschrokken van het bijna-incident van 1962.

Paard vier
De Klerk nam extra begeleider mee om incident met paard te voorkomen

Zo werd de mythe van de “Witte Pieten” in het leven geroepen, want leden van de anti-Zwarte Piet beweging halen deze foto wel eens aan met het verhaal dat er vroeger al witte Pieten meeliepen. Maar de begeleider van het paard was altijd al ongeschminkt, dit was doorgaans iemand van de manege die het paard goed kende en om het dier niet in verwarring te brengen liet men deze persoon ongeschminkt. De enige reden dat De Klerk er twee had, was dat hij in tegenstelling tot mijn grootvader geen geoefend ruiter was en het dus in 1962 bijna fout was gegaan.

Maar goed, hiermee dwaal ik af naar de nogal sneue discussies van nu waardoor er weinig meer van de oorspronkelijke magie en charme van de intocht is overgebleven, in ieder geval in Amsterdam. Ook in Rotterdam gaat het organiserende comité, bestaande uit studenten, nu over tot het verbannen van de oorspronkelijke Pieten. Waardoor Aboutaleb zijn handen kan wassen in onschuld, want hij had zogenaamd niets met het besluit te maken. Van Amsterdam weten we dankzij een opinieartikel van ex-hoofdpieten Bram Graafland en Frans van Konijnenburg dat ze achter de schermen gedwongen werden door wijlen burgemeester Van der Laan om Zwarte Piet van zijn kleur te ontdoen.

Ach ja, al dat policor geneuzel en dwingelandij waar we tegenwoordig zo moe van worden, wat het hele feest steeds meer dreigt te verpesten. In 1962, de eerste intocht die ik mij kan herinneren en de laatste als Sinterklaas voor mijn opa, hadden we daar gelukkig nog geen weet van. Het was simpelweg genieten voor de duizenden langs de route. Zie het Polygoonjournaal van dat jaar.

 

 

 

 

 

 

 

Niet wij zijn extreem-rechts, jullie zijn extreem-links!

Niet wij zijn extreem-rechts, jullie zijn extreem-links!

Beste NPO-presentatoren, NRC-redactie, leden van het partijkartel, bobo’s van werkgevers en werknemers en andere vertegenwoordigers van het dominante globalistische cultuurrelativerende eenheidsdenken. Ik heb een verzoek: stop een keer met het frame dat wij (de eurosceptici, de populisten, of welk etiket daar ook op geplakt wordt) extreem-rechts zijn en jullie het verstandige midden belichamen.

Ja, ik behoor tot die pakweg een kwart van de Nederlandse bevolking die vindt dat het mooi genoeg is geweest met het open grenzen beleid, het jan en alleman maar toelaten, het slopen van de eigen cultuur en de o zo foute tolerantie ten opzichte van de agressieve islam, die onze verworvenheden zoals emancipatie van mannen en vrouwen en de vrijheid van meningsuiting bedreigt.

Frankfurter Schule
Ik weet wel ongeveer waar jullie gedachtegoed vandaan komt. Naast het vooral economisch georiënteerde marxisme van de 19e eeuw ontstond in 1923 de Frankfurter Schule met fundamentele kritiek op de westerse cultuur. In de woelige jaren zestig werd door filosofen als Herbert Marcuse dit neomarxistische denken weer populair gemaakt.

Citaat uit een artikel hierover:

Gelijkheidsdenken, solidariteit, nivellering, globalisering en maakbaarheid van de samenleving werden het credo, evenals cultuurrelativisme, dat alle culturen als gelijkwaardig beschouwt. De provobeweging met in haar kielzog de kraakbeweging, de milieubeweging, de vredesbeweging, de vrouwenbeweging en de dierenbevrijdingsbeweging met hun acties waren een uitvloeisel van het nieuwe denken.

Zie hier de bron van het politiek-correcte eenheidsdenken. Vreemd genoeg maakt het tegenwoordig niet veel meer uit of je nu een vertegenwoordiger van VVD, D66, CDA, PvdA, GroenLinks of SP voor je hebt: ze zijn op dezelfde universiteiten en hogescholen opgeleid en ze verkondigen vaak hetzelfde politiek-correcte gedachtegoed, met hooguit een gradatie naar links of naar rechts.

Politiek-correcte clichés
Zo zijn het steeds dezelfde clichés waarmee wat nog over is van de bestaande orde gesloopt wordt. “Echte vluchtelingen hebben recht op opvang”. De vraag waarom dat in vredesnaam hier moet, wordt nooit beantwoord. “Grenzen sluiten is geen oplossing”. Het was duizenden jaren wél de oplossing voor bescherming van het bestaande en nog steeds bewaken meer dan 90% van de landen hun grenzen. Alleen de EU is de gekke Henkie die ervan af ziet. Juist de EU krijgt nu van alle westerse landen de meeste islamitische terreuraanslagen voor zijn kiezen. Goh, wat een toeval!

Over een andere boeg
Ik behoor tot het kwart of meer van de bevolking dat het helemaal zat is en vindt dat we het nu eens over een andere boeg moeten gooien. Niet dat we onszelf willen opsluiten in een autarkisch reservaat, zoals jullie telkens sluw suggereren. Wij willen gewoon back to normal: bewaakte grenzen waar je niet door komt zonder ID en geldig visum; een beperkte en gecontroleerde immigratie op basis van strenge normen en geen inzet van de verzorgingsstaat als lokkertje voor migranten zonder toegevoegde waarde op de arbeidsmarkt. Migranten, die het sociaal systeem loodzwaar belasten en uiteindelijk in veel gevallen een gemakkelijke prooi worden van opruiende islamisten.

Doe ’s normaal
Dat is niet extreem-rechts, dat is gewoon normaal, dat is zoals Nederland was voordat de gekte van mei 1968 ons in zijn greep kreeg. Daarmee ontken ik overigens niet het bestaan van extreem-rechts, zoals de leden van de NVU. Natuurlijk moet je ervoor oppassen dat die niet op de mainstream wagon springen van PVV en FvD. Net zoals partijen als GroenLinks moeten oppassen voor het extreme gedachtegoed van de antifa’s, zeg maar de Duyvedakjes van deze tijd en dat zijn er volgens mij een stuk meer en ook een stuk agressiever.

Laat een ieder zijn eigen huis op orde houden. Maar houd een keer op met dat eeuwige framen, polariseren en demoniseren. Niet wij zijn extreem-rechts, jullie zijn extreem-links!

 

Stel, Nederland was weer een normaal land

Stel, Nederland was weer een normaal land

Stel, Nederland was weer een normaal land, waar de in grootte tweede partij na de verkiezingen gewoon aan tafel zou zitten om over deelname aan de coalitie te spreken. Dan was er waarschijnlijk een coalitie gevormd van liberaal-conservatieven en “populisten”, net zoals in Noorwegen of in EU-land Denemarken, waar dat prima schijnt te gaan.

Stel, wij werden niet geregeerd door een premier en leider van de grootste partij die meer hecht aan zijn Europese statuur dan aan het landsbelang, al weet hij dat met veel mooie woorden te verhullen. Dan was een kwart van de Nederlandse bevolking niet achteloos opzij geschoven direct na de verkiezingen, zoals dat schijnt te gaan bij degenen die zich democraten noemen en nu met hippe schoenen op het bordes staan.

Stel, Wilders was een iets gematigder koekje die de boel niet onnodig op scherp had gezet met “minder, minder” uitspraken of met een A4’tje dat de halve bevolking in de gordijnen joeg door koranverboden, moskee-sluitingen en wat dies meer zij. Eerst maar eens de radicale hutten sluiten, denkt de verstandige Nederlander. Het mes snijdt aan twee kanten: de elite sluit Wilders uit, maar Wilders heeft ook weinig ondernomen om dat te voorkomen. Op de één of andere manier zijn wij in een rare politieke dichotomie terecht gekomen, de helft van de politieke partijen kijkt weg van de echte problemen of weet geen oplossing, de andere helft is bij voorbaat uitgesloten van de macht.

Stel, er zou een coalitie komen die nu eens echt de zorgen van de Nederlanders zou adresseren zoals alsmaar oplopende lasten of ongecontroleerde massa-migratie, in plaats van een half jaar te keutelen over Levenseinde en legale wietteelt.

Stel, er was een coalitie gevormd van pak hem beet, VVD, PVV, CDA en de christelijke partijen en stel, die partijen hadden politieke leiders met ballen. Geen types die ja en amen zeggen tegen Angela Merkel, Emmanuel Macron of Jean-Claude Juncker. Dan zou Nederland, net als de Visegrad4 en binnenkort ook Oostenrijk, het lef hebben om te kiezen voor een eigen migratiebeleid, niet een beleid gedicteerd door Brusselse salonsocialisten of door Angela de Waanzinnige.

Stel, die moedige leiders zouden weer grenscontrole invoeren voor personen en écht durven inzetten op asielopvang in de eigen regio. Waarvoor Nederland ruimhartig zou bijdragen, maar ook duidelijk zou zijn erover: we zijn hier geen collectief opvangcentrum voor oorlogsvluchtelingen en/of gelukszoekers van over de hele wereld. Dan zaten we nu niet met een instroom van nog steeds 700 asielzoekers per week, zoals nu, zoals vorige week, en zoals volgende week ongetwijfeld ook weer. Familien Nachwuchs nog komende. Dan was er alleen een gecontroleerde migratie van huwelijks- of arbeidsmigranten, op basis van strenge criteria. De tijd van laat maar waaien is voorbij.

Stel, de Nederlander zou zien dat er eindelijk iets verandert na vier decennia van open grenzen en kom maar binnen-beleid, ja ook vóór de EU hadden we dat al, de EU is niet het enige probleem, de kwaal van zwaar naar links doorgeslagen beleid en politiek-correcte hysterie zit dieper. Veel Nederlanders zouden graag  een poosje niet geconfronteerd worden met wéér een invasie van onaangepasten met hoofddoeken en satellietschotels. Want al zijn dat individueel vaak aardige mensen: ze passen veelal niet bij ons, bij onze vrijheid.

Stel, er zou een regering zijn die de Nederlandse cultuur serieus zou nemen en die het beleid van culturele instellingen en publieke omroep daarop zou afstemmen, in plaats van oikofobie in het kwadraat te bedrijven met ons belastinggeld. In Amsterdam is het al zo ver dat de gemeente het traditionele feest van Sinterklaas en Zwarte Piet in de oorspronkelijke vorm gewoon heeft verboden, geen Zwarte Piet meer te zien daar, de gemeente bekostigt liever Halloween optochten.

Stel, Nederland zou weer een beetje het Nederland zijn, zoals we dat vroeger kenden. Zou dat niet een heerlijk idee zijn?

Wen er maar aan: de euro is er nog wel even

Wen er maar aan: de euro is er nog wel even

Augustus 2014. Een zomerse dag. In het laatste gesprek met mijn vader, toen er met zijn gezondheid nog niet zoveel aan de hand leek, kwam het gesprek op de euro en de toekomst van de eenheidsmunt. 

We zaten in een tuin, ergens in Amsterdam-Zuid.  Ik zei dat de euro in deze vorm niet lang te gaan heeft; daarvoor zijn de deelnemende landen immers té verschillend. Nou, de euro is er nog wel even, zei mijn vader.

Laat ik het maar ruiterlijk toegeven: inmiddels  zijn we drie jaar verder en hoewel mijn vader er helaas niet meer is om het te beamen, staat de euro sterker dan ooit tevoren. 

Door Mario Draghi en zijn beleid van ultralage rente (slecht voor onze spaartegoeden en binnenlandse economie maar goed voor de export) en zijn Europese variant van Quantitative Easing  (Kwantitatieve versoepeling, kort gezegd geld bijdrukken vanuit een Centrale Bank door het opkopen van waardepapieren) is er in ieder geval voor nu een stabiele situatie.

Vijf jaar economische groei
Sinds vijf jaar is er economische groei in de eurozone. De werkloosheid van de eurozone is gedaald van ca. 12% in 2013 naar 9% nu.  Daarmee beweegt de eurozone werkloosheid richting de 7%, waar deze stond voor de crisis. De inflatie bedraagt 1,5%. Het opkoopprogramma van de ECB is inmiddels teruggebracht van 80 miljard naar 60 miljard euro per maand en de verwachting is dat dit de komende maanden verder afgebouwd wordt. Pas als door toenemende krapte op de arbeidsmarkt ook de lonen weer gaan stijgen, naar verwachting  loop 2018, zal ook de rente in kleine stapjes genormaliseerd worden.

Medicijn met bijwerkingen
Is Draghi’s medicijn voor Nederland zonder bijwerkingen? Zeker niet. Want het geld dat Draghi bijdrukt verdwijnt ergens in onze boeken. Het zijn vorderingen. Volgens de gerenommeerde Duitse econoom prof. Hans-Werner Sinn heeft De Nederlandse Bank (DNB) inmiddels een vordering uitstaan van 101 miljard euro op de ECB. De kans is groot dat we nooit meer wat van dat geld terugzien, aldus professor Sinn.

Schulden blijven groeien
Het doet denken aan de periode 2002 – 2007, na de introductie van de euro. Ook toen leek de muntunie een succes met economische groei en in de meeste landen dalende werkloosheid. Banken en vooral Zuid-Europese overheden leenden geld uit alsof de bomen tot aan de hemel groeiden. Veel van die – naar later bleek oninbare – schulden zijn tijdens de crisis gecollectiviseerd, dat wil zeggen afgewenteld op de belastingbetaler. Alsof we nooit wat leren zijn de schulden sinds de crisis niet afgebouwd, maar wereldwijd toegenomen met zo’n 40%.

Finesses
We weten dit, maar de finesses van het financiële systeem of het raffinement van de ECB-politiek ontgaat velen. Laat ik maar eerlijk zijn: mij ook. En net als velen ben ik blij dat de zaken na zeven magere jaren wat aantrekken, de burger weer een beetje vertrouwen heeft en dat ook moeilijk bemiddelbare groepen op de arbeidsmarkt zoals 45-plussers eindelijk weer kansen krijgen, al geldt dat nog lang niet voor allen. Hoe lang houden we nog groei? Niemand kan het zeggen.

Voorlopig geen Nexit
Zeker is wel dat zolang de economische groei aanhoudt, de animo voor een Nexit niet erg groot is. Want dan weten we zeker dat we wéér een crisis ingaan door de inmiddels ontstane vervlechting van het financiële systeem. Veel oudere werknemers die het nu al zwaar hebben zullen door een dergelijke crisis nooit meer aan de bak komen, terwijl ze momenteel nog hoop koesteren.

Ik reken mijzelf nog altijd tot de eurocritici en ben fan van het oplossingsmodel van André ten Dam, The Matheo Solution, waarbij de euro als betaalmiddel blijft maar wisselkoersen en rente op nationaal niveau aangepast kunnen worden. Maar ik ben ook realist. Tot aan de volgende crisis zie ik nergens in de eurozone politieke meerderheden ontstaan om de euro op te doeken. Hooguit zal een land in de periferie eruit stappen of eruit gezet worden als gevolg van politieke of economische instabiliteit. Wen er maar aan: de euro is er nog wel even.