Het is radicalisering alom tegenwoordig. Islamisten radicaliseren. Tegenstanders van de EU radicaliseren. Islamcritici radicaliseren. EU-federalisten van het type wild zwaaiende Verhofstadt radicaliseren. Omdat ik weiger helemaal voor het ene of het andere kamp te kiezen, kreeg ik vanochtend op Twitter het verwijt dat ik radicaliseer in tactische stellingnames. Het zij zo.

Ik hoop dat we in 2018 ook nog een beetje kunnen lachen. Maar dat terzijde.

Het afgelopen jaar heb ik weer van mij doen spreken via mijn blogs op OpinieZ en ook op mijn eigen blog. Zelfs mijn cameradebuut gemaakt bij Café Weltschmerz in een tweegesprek met Sid Lukkassen over de afbraak van de natie.

De boodschap die ik breng was volgens mij wel duidelijk: Nederland moet zich inzetten voor een decentrale EU, waarin een aantal essentiële bevoegdheden terug worden gehaald naar de natiestaat en migratie beperkt moet worden. Landen gaan dan zelf over hun migratiebeleid, de immer uitdijende EU moet eerst maar laten zien dat ze effectief de buitengrenzen kan beschermen. Niemand neemt het gewauwel van Juncker en Timmermans serieus, zolang de EU een open huis is.

Ik realiseer me dat ik met mijn stellingnames in de politiek tussen de wal en het schip val. Want PVV en FvD (zie tweet hieronder van Thierry Baudet) hebben de EU officieel onhervormbaar verklaard en preken de Nexit. De gevestigde partijen leggen soms wel eurokritische accenten, maar hebben in de praktijk niet de ruggengraat om die woorden waar te maken.

Ieder heeft recht op zijn eigen waarheid. Ik denk dat Thierry oprecht en authentiek is met zijn anti-EU boodschap. Dat neemt niet weg dat ik mijn eigen visie heb, die deels Realpolitik is. Ik zie Thierry en Geert samen namelijk niet ineens 76 zetels halen, waardoor Nederland uit de EU kan stappen.

De “populistische stem” is al vijftien jaar stabiel in Nederland. In 2002 haalde de LPF van de toen net vermoordde Pim Fortuyn 26 zetels bij de parlementsverkiezingen. Dat is nu ook ongeveer het zetelaantal van FvD en PVV samen. Ver weg van een meerderheid.

We hebben in Nederland een paar procent economische groei, het is zeker niet optimaal, maar in ieder geval beter dan in het Verenigd Koninkrijk waar de economische groei na het Brexit referendum nog maar de helft is van die van ons. De Britten hebben daarnaast last van dalende koopkracht door inflatie. Natuurlijk, die groei bij ons is er door een riskante ECB-strategie, maar boeit dat de gewone burger? Ik zie de #Nexit er gewoon niet van komen, de komende jaren.

Onhervormbaar?
Kan de EU dan echt niet hervormd worden? Het begint een vermoeiende geloofsstrijd te worden. Ik kijk er nuchter tegenaan en zie nu een groep van 12, 13 EU-kritische landen in de EU waaronder de Visegrad landen, maar ook Oostenrijk en Denemarken. Landen die zich willen inzetten voor een decentrale EU. In dát kamp zou ik Nederland graag zien strijden, al weet ik dat het in een coalitie met Mark Rutte en Alexander Pechtold niet zal gebeuren. In ieder geval lijkt mij dit een realistischer scenario dan Nexit Träumerei.

Wie weet valt het Kabinet Rutte III in 2018 of 2019, waarna Mark Rutte de Nederlandse politiek zal inruilen voor een baan bij de EU en de moegestreden Geert Wilders overstapt naar een denktank in Amerika. Dat zou wellicht de weg vrijmaken voor een coalitie zoals we die nu ook zien in Oostenrijk of Denemarken. Men moet dan wel van beide kanten water in de wijn doen!

Komt tijd, komt raad. Misschien ben ik gewoon te eigenwijs voor de politiek. Ik heb mij dan ook voorgenomen u in 2018 te blijven bestoken met mijn blogs. Als een eenmanslegertje.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s