Het was diep in de nacht van 4 september 2018. In een hoekje van de kanselarij zat Angela Merkel ineengedoken op haar stoel, de handen in het haar. Een koffer en drie aktetassen stonden voor haar. Gereed voor vertrek uit het machtscentrum. Voor altijd, mijmerde de vrouw die ooit de machtigste was van de wereld.

Het was precies drie jaar na haar roemruchte besluit in de nacht van 4 september 2015 om de Duitse grens open te stellen voor vluchtelingen uit Hongarije. Daarmee stelde de bondskanselier toen eigenhandig het Dublin-verdrag buiten werking. Haar “wir schaffen das” werd door de hele wereld beschouwd als een lokroep. Binnen een jaar werd Duitsland overstroomd door een miljoen asielzoekers. Velen zouden volgen. Het gevolg was een maatschappelijke onrust en politieke onevenwichtigheid, die het land sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer had gekend.

“Ach, terugkijken heeft geen zin”, mijmerde Merkel terwijl zij haar assistent vroeg de koffer alvast naar de wachtende Mercedes te brengen. Het spel was uit. Ze was in de rug aangevallen, door haar eigen partij. Wie had kunnen verwachten dat Walter Kohl – zoon van Helmut, haar mentor en vader in de Duitse politiek – ineens zou opdoemen op het CDU-partijcongres en de motie van wantrouwen zou indienen die een eind zou maken aan haar partijleiderschap van 18 jaar?

Het had geen zin meer. “Alles ist vorbei”, mompelde de vermoeid uitziende Merkel in haar stoel. De coalitie van CDU/CSU met SPD had al met al nog geen drie maanden geduurd en geleid tot een absoluut dieptepunt in de peilingen voor beide partijen. Nu was die coalitie al kaputt. Nieuwe verkiezingen stonden gepland voor oktober. Het CDU wilde die ingaan met een frisse lijsttrekker. Merkel was aan de kant gezet.

De telefoon rinkelde. Het was haar oude vriend Juncker uit Brussel. Jean-Claude Juncker die zich begin augustus had teruggetrokken als voorzitter van de Europese Commissie, nadat hij dronken van de roltrap van het Europees Parlement was gerold en daarbij een meervoudige beenbreuk had opgelopen. Volgende week zou er gestemd worden over zijn opvolger in de Europese Raad. Viktor Orbán, met steun van 16 hervormingsgezinde landen, gooide hoge ogen. Merkel wilde daar niet meer bij zijn.

“Hör mal Angela, wir wollen kämpfen” klonk het schreeuwerig door de telefoon. Behalve Juncker had ook Martin Schulz, die zich in Brussel bevond aan het ziekbed van Juncker, zich in het telefoongesprek gemengd. Beide heren verkeerden in kennelijke staat en riepen opgewonden in het gsm-toestel van Merkel dat zij zich moest verzetten. Terwijl het gekrakeel in huize Juncker doorging, drukte Angela Merkel vermoeid op de rode knop van haar telefoon om het gesprek te beëindigen. Ineens was het stil. Rust, eindelijk rust, dacht zij.

Angela Merkel pakte de belangrijkste aktetas zelf op en liep voor het laatst de trap af naar beneden. Daar stond Joachim Sauer, haar tweede echtgenoot. Merkel liep naar haar verbouwereerde man toe en gaf hem een zachte kus op het voorhoofd.

“Fijn dat jij mij als laatste in dit land toch trouw bent gebleven”, fluisterde de bijna ex-kanselier hees. “Voortaan heet ik geen Merkel meer. Ich bin jetzt Sauer”.

 

Advertenties

2 gedachtes over “De val van Angela Merkel

  1. Angela de waanzinnige zal vroeg of laat voor een tribunaal verschijnen. De manier om dat te voorkomen is dat ze tijdig de benen neemt naar haar vluchthuis in Paraguay. Dat is een Duitse traditie. Velen gingen haar voor.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s