Op 16 januari 1968 hield de Amerikaanse groep The Supremes een concert in Amsterdam. Op 4 maart 1968 werd dit concert uitgezonden door de AVRO. Het Concertgebouw was afgeladen en gaf de dames die toen op de top van hun muzikale kunnen stonden, een enthousiast onthaal. Diana Ross had er duidelijk zin in en schitterde op de van haar bekende speelse, licht spottende en muzikaal sublieme manier.

Op 16 januari 2018 is dit legendarische concert precies 50 jaar geleden. Zou het niet mooi zijn als de AVRO (inmiddels AVROTROS) die neem ik aan de rechten bezit van dit concert, op die avond een grote Supremes happening organiseerd met tal van artiesten die de befaamde, heerljk swingende Supremes nummers brengen?

Denk bijvoorbeeld aan het swingende, vrolijke In and out of love, dat die avond in 1968 voor het eerst ten gehore werd gebracht door The Supremes.

De in 1959 (mijn geboortejaar) opgerichte Supremes, hoewel pas sinds 1961 onder die naam zingend, traden in 1968 op in de samenstelling Diana Ross, Mary Wilson (beide oprichtsters) en Cindy Birdsong. Mede oprichtster Florence Ballard had de groep inmiddels verlaten. De muziek business kan hard zijn. Maar wat zongen ze die avond de sterren van de hemel! De drie Supremes die op 4 maart 1968 optraden in Amsterdam zijn allen nog in leven. Ze zijn in de zeventig inmiddels.

Zou het geen mooi idee te zijn om ze gewoon uit te nodigen voor zo’n happening? Tot een Supremes-reünie is het nooit gekomen door allerlei zakelijke conflicten, maar misschien is dit een mooie gelegenheid de drie dames te huldigen. Liefst op hetzelfde podium als waarop ze vijftig jaar geleden schitterden. Zoals met deze prachtige uitvoering van Somewhere, een nummer van Leonard Bernstein (Westside Story).

Naar deze prachtige muziek luisteren roept nostalgische herinneringen op aan de jaren zestig en zeventig, voor degenen die het meegemaakt hebben. Natuurlijk, achteraf heb ik er gemengde gevoelens bij: het was ook de periode dat het cultureel-marxisme zijn intrede deed aan de West-Europese universiteiten middels Herbert Marcuse. Maar wat bij mij toch overheerst is een gevoel van vrijheid – blijheid, dat veel schitterende muziek opleverde.

Het was ook een periode waarin door idealisme en popcultuur mensen vanuit verschillende etnische groepen tot elkaar kwamen, in plaats van zich navelstaarderig opsloten in de eigen groep zoals nu. Er ontstond een fraaie symbiose van verschillende muziekstijlen. De muziek van The Supremes is daar een mooi voorbeeld van, met een mengvorm van stijlen zoals soul en pop. De Supremes scoorden in de jaren zestig 12 nummer één hits is de U.S.A. en waren de enige groep die kon wedijveren met The Beatles, qua populariteit.

Tot slot, voor de echte liefhebbers: het integrale Amsterdamse Diana Ross & The Supremes concert van 16 januari 1968 kun je hier bewonderen:

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s