hondjeGisteren publiceerde ik op mijn blog het verhaal over de genezing van de blindengeleidehond Jan. Een fragment uit het boek van mijn grootvader, “Volgende patiënt!”,  gepubliceerd in 1940 door de Amsterdamse uitgever Andries Blitz.

Vandaag een volgend fragment uit hetzelfde hoofdstuk:
de geschiedenis van Jacques, de goudvis.

In het boek is overigens sprake van een Dr. Steenbergen als alter ego van mijn grootvader, maar voor deze korte fragmenten heb ik dat aangepast naar zijn eigen naam. Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van de dierenartsassistente.

***

Nooit zal ik vergeten wat er gebeurde op dezelfde dag  dat wij geleidehond Jan met zijn gebroken been bij ons kregen. Het was al tijd voor het gewone spreekuur geworden. Amper lag Jan in zijn lekkere mand, of er belde een cliënt.

“De volgende patiënt maar weer!” zei Dr. Gajentaan.

opa-2Je kon echt zien dat hij zijn hoofd nog helemaal bij de geleidehond had. En toen moest hij zich onmiddellijk weer verplaatsen in een heel ander geval.
En wàt voor een geval…!

Een bejaard vrouwtje kwam binnen met een jampotje in haar hand. Eerst dacht ik natuurlijk niet anders of ik kreeg wat ontlasting te onderzoeken, maar toen zij het papier er af deed, zagen we tot onze stomme verbazing dat er een goudvis in het zwempotje zwom!

“Wat is er aan de hand, mevrouw?” vroeg dr. Gajentaan nieuwsgierig.

“Dat zal ik u vertellen, dokter!” zei de cliënte gemoedelijk en zij ging er op haar gemak bij zitten.
“Dit is Jacques, m’n goudvis. En dat arme beest heeft last van schimmel. Kijkt u maar, allemaal witte vlekken aan z’n vinnen en z’n staart. En hij wordt zo mager als een ram. Schub over graat! Ik ben erg aan dat dier gewend. Ach ja, al drie jaar weduwe en nooit beesten in huis gehad. Kom – denk ik – ik koop een goudvis voor de gezelligheid. Ja, een mens wil toch wel wat aanspraak in huis hebben. En nou heeft die stumperd schimmel gekregen…”

“Weet u wel zeker, dat het schimmel is?” vroeg dr. Gajentaan met een klein glimlachje. Zo van een geleidehond naar de diersoort goudvis was wel een sensatie!

“Of het schimmel is…?” riep het vrouwtje uit. “Dokter, het is één brok schimmel wat er an is! Als je Sinterklaas op die vis z’n rug zet, dan kan-ie zo over de daken rijden! Zo’n schimmel is het…!”

Ik vreesde, dat ik op de plek zou sterven van lachen en ook mijn baas schaterde het uit. Maar de vrouw van de goudvis bleef doodernstig.

“Is daar nou wat an te doen, dokter?” vroeg zij.

Dr. Gajentaan bekeek de vis eens met een vergrootglas.

“Geef me eens een kom met schoon water en dan wat permangaanoplossing met een watje”, vroeg hij mij. Hij pakte de goudvis beet en penseelde snel de schimmelplekjes met een watje met permangaan. Na deze behandeling ging het visje in het schone water.

“Heeft u gezien, hoe ik dat deed? “ vroeg de dokter aan de eigenares. “Zo moet u elke dag twee keer doen. Ik zal u er wat voor meegeven. En steeds na de behandeling in fris maar niet te koud water, want die visschimmel is besmettelijk. Het water is geïnfecteerd, begrijpt u? Als u dat een weekje volhoudt, zal er wel verbetering in komen!”

Dankbaar pakte zij het jampot-aquarium op.

“U hebt hem toch thuis niet in zo’n kom zonder iets?” vroeg m’n baas. “Zo’n goudvis hoort in een aquarium met planten erin. Die zorgen dan voor de zuurstof voor de vissen. Dan kan zo’n beest jarenlang blijven leven.”
“Wat dat betreft is het in orde, dokter” was de repliek, “ik heb een pracht van een bak voor hem”.
“Goed zo, dan hoef ik u niets te vertellen”.
“Nou, dan gaan we maar,” sprak ze opgeruimd. “Kom maar weer mee Jacques, we zullen goed voor je zorgen, dan raak jij dat schimmeltje wel weer kwijt…”

“Zo meteen is de volgende patiënt een regenwurm”, lachte dr. Gajentaan. “Dat zijn lamme dingen, die schimmels bij vissen. En toch hoop ik, dat die schimmel geneest. Zo’n vrouwtje zou er toch een beroerde week van hebben, als haar visje stierf. Dan blijft ze alleen over…”

***

schermafdruk-2016-12-17-17-18-36
De praktijk die mijn grootvader begon eind jaren ’20 van de vorige eeuw bestaat nog steeds in Amsterdam, Johannes Verhulsstraat 115 hs, tegenwoordig onder de naam Vondelkliniek. Het logo met het hondje, afkomstig van het boek en getekend door de bekende cartoonist Jo Spier, is daar nog altijd op de voorgevel te vinden.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s