Wat genoemd werd de patriottische lente in Europa lijkt niet door te hebben gezet of heeft op zijn minst vertraging opgelopen. Hoewel  PVV en Front National vooruitgang hebben geboekt bij de parlementsverkiezingen dit jaar – de PVV ging van 15 naar 21 zetels en  Front National van 2 naar 8 – was dat minder dan gehoopt. De gevestigde EU-orde werd niet aan het wankelen gebracht. Met de verkiezing van  Emmanuel Macron – een uitgesproken voorstander van een euroregering met federale bevoegdheden – lijkt de EU nieuw elan te hebben gevonden.

Duitsland en Frankrijk
Ik zeg met nadruk lijkt, want schijn bedriegt. Duitsland als decentraal georganiseerd land met in hoge mate zelfstandige Bundesländer en Frankrijk als centralistische eenheidsstaat, zijn twee totaal verschillende landen. Dat weerspiegelt zich in de opvattingen van hun politici. Hoewel Merkel voorzichtig positief reageert op Macron’s plannen voor een euroregering is de politieke en economische Duitse elite die haar machtsbasis vormt uiterst sceptisch daarover.

Euroregering
Duitsland zal alvorens stappen te zetten in de richting van een euroregering eerst eisen dat Macron zijn eigen huis op orde brengt en dezelfde neoliberale hervormingen doorvoert die Gerhard Schröder vijftien jaar geleden doorvoerde bij onze Oosterburen.

Hier zal zich wreken dat ondanks de parlementaire meerderheid van media-lieveling Macron slechts 15% van de kiesgerechtigde Fransen daadwerkelijk op zijn partij heeft gestemd. Blijkens een peiling vorige week ziet 58% van de Fransen de hervormingsplannen van Macron’s premier Édouard Philippe helemaal niet zitten.  Bovendien is radicaal-links in Frankrijk versterkt door de opkomst van Jean-Luc Mélenchon en zijn beweging La France Insoumise. De vakbonden hebben er zin in. Het zal dus een hete herfst worden voor Macron.

Toch zal Merkel haar best doen Macron te steunen. Mogelijk zal er vooruitlopend op de door Macron gewenste euroregering een programma komen van Duits-Franse investeringen. Daar heb je overigens geen federale regering voor nodig: het project Airbus (1970) bewijst dat. Verder zal sluipenderwijs gewerkt worden aan een EU-leger.

Kortom, ik denk niet dat de euroregering die Macron wil er binnen een jaar zal zijn, maar het proces van integratie, federalisering en bureaucratisering van de EU waarbij rechten van soevereine natiestaten keer op keer geschonden worden, zal gewoon voortgang vinden en dreigt onomkeerbaar te worden.

Toestroom migranten
Uiteindelijk zal de EU ervoor kiezen maatregelen te nemen tegen de massale toestroom van migranten. Ook bondskanselier Merkel lijkt op dit punt van inzicht te zijn veranderd. Ongetwijfeld zal de EU zich presenteren als de redder van de Europese bevolking terwijl zij zelf het probleem van de ongeremde toevloed in hoge mate heeft veroorzaakt, door nationale grenzen af te schaffen en niets te doen om de buitengrenzen beter te beschermen. Nog steeds wordt dit nagelaten; militaire operaties onder leiding van de vage organisatie Frontex hebben meer het karakter van een veerdienst dan van een effectieve grensbewaking.

De EU is er voorlopig nog 
We kunnen de realiteit niet ontkennen dat 75% of meer van mensen die daadwerkelijk gestemd hebben in Nederland en Frankrijk  – in Frankrijk bleef de meerderheid gewoon thuis  – gestemd hebben op pro-EU partijen.

Natuurlijk kun je denken aan een crash van het systeem ergens in de komende jaren waardoor deze situatie kantelt en de meerderheid zich tegen de EU keert. Volgens mij zal dat alleen kunnen als er een zware financiële crisis komt of een aanslag die zo zwaar is – denk aan iets van een vuile bom op een stad – dat hierdoor het hele concept van de EU met haar open grenzen op losse schroeven komt te staan. Maar het lijkt me een zwaktebod om je politieke visie of liever gezegd je reële slagingskans om aan een politieke meerderheid te komen, van een dergelijke ramp afhankelijk te maken.

Kom met een Plan B voor de eurozone
Ik zou er daarom een groot voorstander van zijn als de politieke partijen die nu drager zijn van de eurosceptische visie in West-Europa samen een Plan B opstellen voor de EU en eurozone. Ik denk dan bijvoorbeeld aan PVV en FvD in Nederland, Front National in Frankrijk, FPÖ in Oostenrijk en Vlaams Belang in België. FPÖ is overigens bij mijn weten geen voorstander van een EU-exit dus zit al op deze lijn, net als het Duitse AfD. UKIP in het VK, de instigator van de Brexit, is vrijwel weggevaagd.

Intergouvernementeel
Dit Plan B hoeft niet te betekenen dat de eurosceptische partijen hun ideaal van een volledig soevereine natiestaat met eigen munt opgeven;  wel dat ze op basis van de realiteit dat 75% van de bevolking nu eenmaal op pro-EU partijen stemt gaan werken aan een Plan B, waarbij hun landen voorlopig in de EU blijven maar deze dwingen zich terug te bewegen naar de intergouvernementele vorm. Omdat een deel van het kader van de gevestigde partijen ook in die richting denkt, kunnen op die basis coalities worden aangegaan met gevestigde partijen of wetsvoorstellen wederzijds gesteund. Zo kunnen de eurosceptische partijen uit hun politieke isolement komen.

Voorwaarden
Vorige week heb ik in twee artikelen op de site van OpinieZ uiteengezet welke in mijn ogen de twee belangrijkste voorwaarden zijn om een decentrale, intergouvernementele EU mogelijk te maken. Op de eerste plaats een vorm van monetaire flexibiliteit binnen de eurozone, bijvoorbeeld met het monetaire model van The Matheo Solution (TMS).  Op de tweede plaats, migratie – het beslissen wie er wel of niet in je land komt – terug onderbrengen in de nationale zuil, zoals dit nog het geval was in het Verdrag van Maastricht.

Behoud voordelen EU en eurozone die er óók zijn
Op die manier kunnen onze landen blijven participeren in de EU met de economische voordelen die dit heeft. Ook kunnen ze in de eurozone blijven met de monetaire stabiliteit die daar het gevolg van is, maar door toepassing van TMS of vergelijkbaar model zal voorkomen worden dat de eurozone een permanente transferunie wordt. Landen in crisis zoals Griekenland kunnen dan devalueren en economisch herstellen volgens standaard IMF-recept (schuldafschrijving indien onvermijdelijk, maar altijd in combinatie met muntdevaluatie).

Sterker nog, met hulp van bovengenoemde oplossingsrichting kan volgens mij  een deel nationale soevereiniteit teruggewonnen worden zonder het EU-lidmaatschap op te geven. Desnoods als tussenstap op weg naar volledige nationale soevereiniteit en eigen munt.

Komende week gaat schrijver dezes genieten van een weekje vakantie. Doet u mij een plezier, beste eurosceptische vrienden, wilt u over bovenstaande nog eens nadenken?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s