“Nederland heeft een groot deel van haar welvaart de danken aan de interne markt van de EU” is een argument dat je vaak hoort van voorstanders van de EU. Hoewel daar wel wat voor te zeggen is, heeft de interne markt door de manier waarop die nu georganiseerd is ook zo z’n nadelen. Bovendien wordt de interne markt steeds meer misbruikt door de EU om onwillige staten hun wil op te leggen en is daarmee verworden tot het ultieme machtsmiddel van Brusselse bureaucraten.

Twee jaar geleden was ik bij de kick-off meeting van het Forum voor Democratie,  toen nog een denktank. De Britse eurosceptische europarlementariër (Conservative Party) Dan Hannan besprak daar een aantal mythes van de EU, waaronder de mythe van de  interne markt als vrijhandelszone. Volgens Hannan is de EU geen vrijhandelszone maar een douane-unie en is dat een essentieel onderscheid.

Myth: the EU is the world’s largest free trade area

Actually, it isn’t a free trade area at all, it’s a customs union. This may sound like a technical distinction, but it’s of critical importance. A free trade area is a common market, within which goods, services, capital and sometimes labour can circulate without hindrance. Examples are NAFTA in North America, EFTA in Europe and ASEAN in South East Asia. A customs union, by contrast, surrounds itself with a common external tariff, and conducts all trade talks on behalf of its member nations.

Why does this matter so much? Because every continent on the planet is now experiencing economic growth except Europe. Individual EU states can’t sign bilateral free-trade agreements with, say, China or India; they have to wait for Brussels to do so on their behalf. For a country as naturally inclined to open commerce as Britain, this is a real disadvantage, since we are in effect dragged into a protectionist common position by French film-makers, Italian textile manufacturers and what have you.

Dan Hannan

Machtsmiddel
Het sprookje van de EU als project dat vrede en welvaart brengt is zo langzamerhand flink ondergraven na de eurocrisis en de verarming van Zuid-Europa als gevolg van de ondoordachte eenheidseuro. Er zijn gewapende conflicten ontstaan mede als gevolg van de uitbreidingsdrang van de EU, bijvoorbeeld in Oekraïne. De kritiek op de EU is al jaren groeiende en een belangrijke lidstaat, het Verenigd Koninkrijk, heeft besloten zijn biezen te pakken.

De EU schiet daarom in een defensieve reflex en schroomt niet de interne markt in te zetten als machts- en dwangmiddel. Landen buiten de EU (Zwitserland, Noorwegen en straks ook het VK) worden gedwongen contributie te betalen, de regels van de EU te volgen en mee te werken aan migratieregelingen. Voor Juncker c.s. is dit is dé manier om landen die nog wel lid van de EU zijn “in het gareel” te krijgen.

In dat kader en ook vanwege de voor Theresa May rampzalig verlopen parlementsverkiezingen wordt er nu gesproken over een zogenaamde soft Brexit. Een deal waarbij er feitelijk weinig zal veranderen en het VK een soort informeel lid blijft van de EU, maar dan zonder inspraak. Een rampzalige ontwikkeling voor Nederland dat in het VK altijd een belangrijke bondgenoot had tegen de centralistische tendensen van Frankrijk en (in mindere mate) Duitsland.

Euro en interne markt: dubbel in de tang
Landen die behalve lid van de EU ook lid van de eurozone zijn zoals Nederland worden dubbel in de tang genomen. Voor handel met de overige lidstaten van de EU zijn ze afhankelijk van de interne markt (waarvoor Brussel de regels opstelt). Daarnaast zijn ze door de toenemende financiële verwevenheid van de lidstaten sinds de introductie van de euro in 2002 gebonden aan de eurozone, in die zin dat zij er niet meer uit kunnen stappen zonder een financiële crisis te riskeren.

Nexit of EU openbreken van binnenuit?
Dit leidt automatisch tot de vraag of partijen als de PVV en FvD bij ons of in Frankrijk Front National, er verstandig aan doen al hun kaarten te zetten op Nexit (Frexit) of dat zij beter vanuit de EU eraan kunnen werken de dubbele omklemming (interne markt én euro) te verminderen.

Daarbij kunnen ze samenwerken met gelijkgezinde lidstaten zoals bijvoorbeeld Oostenrijk en veel Oost-Europese landen, waaronder Polen en Hongarije als belangrijke spelers, allemaal landen die de Merkel-Macron-Brussel dictatuur en dito migratie-experimenten zo langzamerhand zat zijn. Het kan een strategie zijn om juist wél in de EU te blijven, maar nauw samen te werken met deze landen.

Strategie, doel en middelen
Nexit of de EU openbreken van binnenuit, het is een vraagstuk van strategie, doel en middelen waarop ik nog wel eens zal terugkomen. Laat het doel helder zijn: een Europa van samenwerkende lidstaten eventueel uitlopend op een losse confederatie, maar geen vanuit Brussel centraal geleide eenheidsstaat.

Zoals ik vorige week bij OpinieZ  heb betoogd is zo’n decentrale EU alleen mogelijk als er monetaire flexibiliteit is  en als migratie terug geplaatst wordt naar het nationale niveau.  Je zou daaraan toe kunnen voegen het veranderen van de interne markt in een vrijhandelszone in plaats van een douane-unie.

De regels van de interne markt kunnen dan versoepeld worden en landen kunnen bijvoorbeeld de mogelijkheid krijgen zelf of in kleiner verband zelf weer handelsakkoorden af te sluiten.

Federale EU voorkomen
Als we een federale EU – de natte droom van Guy Verhofstadt en Alexander Pechtold – willen voorkomen dan is op de eerste plaats een helder inzicht nodig in de machtsmiddelen van de EU. De “interne markt” is daarbij een heel belangrijke.

Helaas, met een coalitie in de maak waarbij de VVD van Mark Rutte en D66 van de eurofiel Alexander Pechtold samen met het eveneens eurofiele CDA het “motorblok” vormen hoeven we vrees ik geen al te kritische houding te verwachten. Daarbij lopen we een extra groot risico omdat Mark Rutte in zijn derde regeertermijn net als Ruud Lubbers ten tijde van het Verdrag van Maastricht, nadrukkelijk zal lonken naar de Brusselse banencarrousel.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “De interne markt, het ultieme machtsmiddel van de EU

  1. Ik vind “waarvoor Brussel de regels opstelt” onnodig fatalistisch. Zolang de EU geen centraal geleide eenheidsstaat is, is het “waarvoor we in Brussel de regels opstellen”, want wij kunnen juist in samenwerking met gelijkgezinde lidstaten die regels veranderen, zoals je verderop ook schrijft. Brussel is vooralsnog louter een optelsom van Parijs, Berlijn, Den Haag, enz.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s