Nu de Nederlandse economie weer aantrekt, de werkloosheid al geruime tijd daalt en ook de binnenlandse bestedingen aantrekken dankzij de stijgende huizenprijzen (al dan niet gebubbeld) is er in Nederland weinig belangstelling voor een fundamenteel debat over de euro. Alles gaat toch weer de goede kant op? De PVV en FvD lijken alleen te staan met hun wens EU en eurozone te verlaten en weer een nationale munt in te voeren.

In Frankrijk ligt dat iets anders, ondanks de verkiezing van de EU-federalist Macron tot president met een meerderheid van 65%. Nog altijd stemden 35%  van de Franse kiezers voor Marine Le Pen, een verdubbeling van het aantal dat haar vader ooit haalde in de tweede ronde, maar gezien eerdere voorspellingen was dat toch een tegenvallend resultaat.

Als gevolg hiervan is er een debat ontstaan onder Frans rechts waarbij sommigen zich willen concentreren op  thema’s zoals immigratie en veiligheid en de euro voorlopig accepteren. Juist het meer rechtse deel van Front National waaronder ook Marine’s nichtje Marion Le Pen, die zich overigens wil terugtrekken uit de politiek, neigt ertoe andere speerpunten te kiezen dan de Frexit.

De bekende rechtse columnist Eric Zemmour is ook een tegenstander van concentratie op de Frexit en meent dat Marine Le Pen de verkiezingen heeft verloren door te hameren op de Frexit in plaats van op het beperken van de immigratie en het beschermen van de Franse identiteit, iets waar heel rechts Frankrijk het mee eens zou zijn en dit ook van haar wilde horen.

Daarentegen neigen Marine Le Pen en haar adviseurs nog steeds naar de Frexit, het herinvoeren van een eigen nationale munt, als ideologisch kernpunt. Haar tweede man Philippot die nu in eigen kring onder vuur ligt, heeft gedreigd de partij te verlaten als de Frexit uit het program geschrapt wordt.

Souverainisme
De stroming waaruit Philippot voortkomt  noemt men in Frankrijk souverainisme en is oorspronkelijk links. De socialist Jean-Pierre Chevènement is een belangrijke vertegenwoordiger van deze stroming. Florian Philippot is zijn politieke loopbaan ooit begonnen in het campagne team van Chevènement. Ook economisch adviseur van Marine Le Pen Philippe Murer, heeft een dergelijk links-“souvereinistisch” verleden.

De grote denkmeester van deze “souverainisten” is de Frans econoom en wetenschapper Jacques Sapir (63), een tamelijk linkse econoom die zich veel heeft bezig gehouden met de Russische economie en een voorstander is van samenwerking tussen Rusland en het Westen. De rechtse Zemmour moet weer niets van deze Sapir hebben, maar dat zal u niet verbazen.

Gisteren stond er een interessant, lang interview  met Jacques Sapir in Le Figaro wat zeker de moeite van het lezen waard is voor degenen die Frans kunnen lezen. Sapir geeft hierin duiding over de verschillende stromingen van het souverainisme nu in Frankrijk: sociaal souverainisme, identitair souverainisme en politiek souverainisme. Ook gaat hij in op het belang van het hebben van een eigen munt voor een soevereine staat.

Sapir stelt dat identitair souverainisme (de “rechtse”stroming) en sociaal souverainisme (de “linkse” variant) in feite moeilijk van elkaar te scheiden zijn. De nationale identiteit zoals wij die kennen is immers mede het resultaat van een sociale strijd geweest (ooit, lang geleden, toen socialisten nog voor de eigen bevolking opkwamen in plaats van de immigrant tot afgod te maken). Juist doordat de nationale identiteit het gevolg is van een sociale strijd en van allerlei politieke ontwikkelingen vindt Sapir het onzin de identiteit nadrukkelijk te koppelen aan één geloof (het christendom) of aan een ras.

Sapir meent dat een soeverein volk in staat is vreemdelingen op te nemen en te integreren, hoewel niet in een onbeperkte mate natuurlijk. Dat dit op dit moment niet lijkt te lukken in Frankrijk wijt hij aan een aantal factoren, waaronder juist het verloren gaan van de nationale soevereiniteit door het globalisme waardoor vervreemding toeslaat en ook door de werking van de euro, die in Frankrijk tot een structureel lagere groei heeft geleid. Terwijl de economie in Frankrijk in de tijd van de Franse franc nog zo’n 2,5% per jaar groeide en redelijk op kon tegen Duitsland, is dit door de euro gezakt tot een magere groei van rond de 1%.

Hierdoor is het land minder in staat immigranten op te nemen en te integreren en Sapir pleit in dit verband voor een langdurige immigratiestop of in ieder geval beperking van de immigratie. Verder wijst hij erop dat immigratie individueel benaderd moet worden (kwalificeert de immigrant zich voor toelating?) in plaats van allerlei collectieve rechten te verstrekken. Ook wijst hij erop, zoals het een linkse econoom betaamt, dat de massa-immigratie op gang werd gebracht in de jaren 60/70 en in stand werd gehouden door de grote bedrijven, omdat zij zo de lonen konden verlagen.

Geconfronteerd door Le Figaro met de kritiek op Marine Le Pen, ook uit het eigen “rechtse” kamp, dat zij zich teveel op de Frexit heeft gericht en daardoor een deel van de burgerij dat haar wel zou willen steunen vrees heeft aangejaagd (met name de Fillon-stemmers), gaat Sapir in de tegenaanval. Hij vindt juist dat Marine Le Pen haar positie verzwakte doordat zij in de laatste week (tussen de 1e en de 2e ronde van de presidentsverkiezingen ) haar standpunt met betrekking tot de Frexit enigszins nuanceerde en daar in ieder geval meer tijd voor leek te nemen, mede onder druk van haar nieuwe partner France Debout (een gaullistische partij, die zich inmiddels alweer los heeft gekoppeld van FN).

In de ogen van Sapir heeft Marine Le Pen daarmee haar eigen positie verzwakt en bovendien kwam zij met een vaag verhaal over de ECU als internationaal betaalmiddel, iets dat Sapir naar het rijk der fabelen verwijst (overigens Macron ook, in zijn grote TV-debat met Marine Le Pen). Volgens Sapir begaf Marine Le Pen zich als niet-econoom op glad ijs door een dergelijke detail-discussie aan te gaan. Ze moest, meent Sapir, gewoon zeggen dat de euro niet deugt en aantoonbaar tot een enorme verarming en massa-werkloosheid (miljoenen werklozen) heeft geleid in Frankrijk. Dat er weer een eigen munt nodig is. En het verder daarbij laten.

Sapir wijst er dan op dat los van de exacte cijfers, waarover altijd discussie is, de euro heeft geleid tot een andere wijze van besturen die fundamenteel ondemocratisch is en wordt gedomineerd door internationale financiële belangen. Zie de gang van zaken tijdens de eurocrisis in Italië, Griekenland, etc.

De opkomst van identitair souverainisme, of dit nu links of rechts van aard is, heeft volgens Sapir te maken met deze nieuwe wijze van besturen die in Europa sterk in de hand werd (en wordt) gewerkt door de euro. Dit geldt voor de autochtone bevolking die een gevoel van verlies (aan identiteit) ervaart maar ook voor immigranten die sterk terugvallen op hun eigen (vaak religieuze) identiteit, want hoe zou je kunnen integreren als je niet weet waarin je moet integreren omdat de elite de nationale identiteit simpelweg ontkent?

Vervolgens gaat de beschouwing van Sapir nog een tijdje door waarbij hij ook in gaat op de rol van religie, maar het zou te ver voeren om dat ook te behandelen.

Wat ik het meest interessant vind –  een discussie die in Nederland te weinig aandacht krijgt – is het verband tussen het hebben van een nationale munt en de nationale identiteit, waarbij de eigen munt ook garant staat voor de democratie van een natiestaat. Alleen met een eigen munt ga je immers over je eigen budget.

Op het moment dat een land de eigen munt opgeeft, is het overgeleverd aan externe krachten, al kun je je natuurlijk altijd afvragen of een land als Nederland niet te klein is om monetair soeverein te zijn. Edin Mujagic heeft onlangs nog geschreven over monetaire soevereiniteit en de onmogelijke drie-eenheid voor een klein land als Nederland. Volgens Edin is de gewenste drie-eenheid
1. monetaire soevereiniteit, 2. een vaste wisselkoers en 3. vrij kapitaalverkeer, voor een land als Nederland simpelweg onmogelijk, dus moet je altijd concessies doen. In feite heeft Nederland dat altijd gedaan, ook voor het euro-tijdperk, waardoor monetaire soevereiniteit dus voor ons land een relatief begrip is.

We hebben het dus over een buitengewoon ingewikkelde materie. Ik behoor dan ook niet tot degenen die de Nexit (of de Frexit in Frankrijk) beschouwen als panacee voor alle kwalen. De afgelopen jaren heb ik steeds gepleit voor The Matheo Solution,  die op dit punt een middenweg bewandelt: behoud van de euro als betaalmiddel, maar herinvoeren van nationale munten als rekeneenheden om wisselkoers en rente per land te bepalen.

Zeker gezien de toegenomen verwevenheid van financiële systemen en de machtspositie van de EU, zal het verlaten van de muntunie door één specifiek land waarschijnlijk tot een zware crisis leiden. Anders ligt het als alle landen tegelijk die stap nemen, maar dat is politiek ondenkbaar, zeker op de korte termijn en gezien ook de electorale ontwikkelingen dit jaar waarin de pro-EU partijen in Nederland en Frankrijk weer een stuk vaster in het zadel lijken te zitten, mede dankzij de geldpers van Mario Draghi overigens.

Het neemt allemaal niet weg dat wij met het opgeven van de nationale munt een keuze hebben gemaakt voor een globalistisch en niet erg democratisch bestuurssysteem, iets dat je aan heel veel zaken kunt merken.

In Nederland heeft het ertoe geleid dat we dit jaar naar alle waarschijnlijkheid een vrij linkse coalitie krijgen alleen maar om die ene partij (PVV) uit te sluiten, terwijl de linkse partijen een behoorlijke tik kregen tijdens de laatste verkiezingen. Vroeger leidde dat ertoe dat er dan ook een rechtse regering kwam, maar tegenwoordig is alles anders en domineert een globalistisch denkende elite.

Ook in Frankrijk hebben we een zeer merkwaardige presidentsverkiezing meegemaakt. Ook daar geldt dat om één partij uit te sluiten van het regeerproces, er nu een regering komt die het vaste voornemen heeft een deel van de soevereiniteit over te dragen aan Brussel (Macron wil een euroregering) terwijl uit alle peilingen blijkt dat de meerderheid van de Fransen daar helemaal geen voorstander van is.

Het lijkt er dus op dat de democratie behoorlijk van slag is en dat we steeds het tegenovergestelde krijgen van wat we willen. Ook het Oekraïne referendum in Nederland was daar een voorbeeld van.

Al ben ik niet van de simpele monetaire oplossingen – ook dat is een vorm van kiezersbedrog – ik vind het jammer dat er in Nederland nauwelijks een debat is over het verband tussen deelnemen aan een muntunie en verlies aan nationale soevereiniteit en dus aan identiteit. Een debat zoals dat in Frankrijk onder andere door Sapir (en in zijn kielzog door het duo Marine Le Pen en Florian Philippot) wordt gevoerd.

Want al staan in Nederland alle economische seinen nu op groen en klinkt er weer hosanna in de polder, ook wij komen vroeg of laat voor de keuze te staan: dragen we het laatste restje soevereiniteit over aan Brussel?

Advertenties

Een gedachte over “Over de euro en nationale soevereiniteit

  1. Zoals het Jan Gajentaan betaamt is hij rechtsgenunanceerd. Daar kunnen anderen – zelfs Thierry Baudet – wat van leren. Och, dat hij Geen Stijl verdedigt, neem ik hem niet kwalijk. Adverteerders zijn vrij om daar hun advertenties te plaatsen waar zij willen. Geen Stijl behoort ook tot de vrije meningsuiting. Wat mij betreft vaak wel op het randje. Ik maak mij wel zorgen om de (anonieme) ‘reaguurders’. Dat is zo gemakkelijk. Jan is een man van vlees en bloed!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s