Op basis van de laatste peilingen (Macron 61%, Le Pen 39%) lijkt er weinig kans te zijn dat het presidentschap Emmanuel Macron nog ontgaat. Marine Le Pen kon niet echt overtuigen in het laatste TV-debat waarin zij ondanks enkele sterke one-liners teleurstelde, omdat ze met ongefundeerde beschuldigingen kwam aan het adres van Macron. Deze kon vervolgens makkelijk terugslaan.

Macron werd door het grote publiek gezien als de winnaar van het debat, 63% van de Franse kijkers vond Macron sterker dan Le Pen.

Macron sterker op economisch vlak
Vooral op de dossiers economie en euro kwam Macron beter uit de verf dan Le Pen, die daarentegen weer beter scoorde op thema’s als veiligheid en immigratie. Zoals ik aangaf in mijn voorbeschouwing op de eerste ronde voor OpinieZ twee weken geleden zal Emmanuel Macron dus hoogstwaarschijnlijk de volgende president zijn van Frankrijk.

Hervormingsprogramma Macron
Emmanuel Macron wil Frankrijk hervormen. Zijn programma behelst 60 miljard euro aan bezuinigingen op het overheidsapparaat en 50 miljard euro aan investeringen. Tevens wil hij de eurozone voltooien in de richting van een politieke unie. Precies zoals Jacques Delors, Wim Kok en Ruud Lubbers het bedoelden in 1992 bij het Verdrag van Maastricht, al kon men de (toen door Nederland gewenste!) politieke unie niet doorzetten en werd van start gegaan met een half/half constructie:  wel de eenheidseuro, maar geen politieke of fiscale unie.

Als het aan Macron ligt komt er straks een aparte eurozone regering, eurozone parlement en een gemeenschappelijk eurozone investeringsplan. Ook wil hij een nog verdergaand fiscaal verdelingsmechanisme (transferunie), gemeenschappelijk defensieapparaat, eurobonds, afijn, de hele ratseflats zoals we dat kennen van EU-gelovigen zoals Alexander Pechtold en Guy Verhofstadt.

In juni parlementsverkiezingen
In hoeverre Macron zijn beloftes waar kan maken moet afgewacht worden. Al vanaf de jaren negentig kondigden Franse presidenten (Chirac, Sarkozy) aan te zullen hervormen, maar strandden vervolgens op hevig verzet van de sterke Franse vakbonden.

Macron heeft daarbij de handicap dat hij geen parlementaire meerderheid heeft. In juni zijn er nieuwe parlementsverkiezingen, die gaan in Frankrijk volgens een districtenstelsel dat gunstig uitpakt voor de gevestigde partijen. Macron zal meedoen met zijn nieuwe beweging En Marche! maar meer dan 10% van de zetels zie ik hem niet halen, mogelijk nog veel minder.

Come-back Les Républicains?
Het zou daarom zo maar kunnen dat Les Républicains (LR), met François Baroin als nieuwe partijleider na het wippen van Fillon, de meerderheid krijgen in het parlement (of daar in ieder geval de grootste groep zijn) en vervolgens een cohabitation vormen met Macron. Wellicht met Baroin als premier.

LR wil ook hervormen in Frankrijk net als Macron, maar wat betreft de EU hebben ze een heel andere visie, ze zijn veel minder geneigd soevereiniteit over te dragen aan Brussel. Het is nog koffiedik kijken hoe dit zal uitpakken, maar ik vermoed dat Macron weinig draagvlak zal hebben voor de door hem gewenste eurozone als federale staat, zowel in Frankrijk zelf als in Duitsland. Voor de Duitsers zal Macron eerst moeten aantonen dat hij in Frankrijk zélf kan hervormen. En dat is geen sinecure, leert de geschiedenis.

Marine Le Pen of Marion Le Pen?
marion

De verwachting is dus dat Marine Le Pen de tweede ronde zal verliezen. Wel is het zo dat als zij een score haalt van boven de 40%, dit als een overwinning gezien kan worden. Haar vader haalde in 2002 in de tweede ronde tegen Chirac slechts 18% van de stemmen. Zij kan daarop voortbouwen bij de parlementsverkiezingen in juni en zal dan onomstreden zijn in haar partij.

Mocht het resultaat van Marine Le Pen ruim onder de 40% blijven dan verwacht ik wel gemor in haar partij. Een onmiddelijke afzetting is niet te verwachten, maar het zou goed kunnen dat haar nichtje Marion – die economisch een rechtser profiel heeft en conservatiever is – over een jaar of twee een greep naar de macht doet. Marion was het afgelopen jaar niet eens met de Frexit-strategie van Marine Le Pen en haar secondant Philippot, zij zou liever samenwerken met Les Républicains en een compromis sluiten over de euro.

Het gelijk van Marine Le Pen
Al lijkt Marine Le Pen komende zondag de verliezer te worden en al is zij met haar economische ideeën naar mijn smaak te ver naar links uitgeslagen –in combinatie met overdreven  fel protectionisme – neemt dit niet weg dat zij op een aantal punten gewoon gelijk heeft.

Zo ben ik het wel met Marine Le Pen eens dat de EU is doorgeslagen in globalistische braafheid en onderdanigheid richting multinationals, maar alles oplossen met een hoge nationale tariefmuur om je eigen industrie te beschermen gaat niet werken en leidt bovendien tot een negatieve kettingreactie.

Immigratieramp
Le Pen stelt terecht dat het immigratie- en integratiebeleid van Frankrijk een ramp is gebleken. In het land stromen al decennia jaarlijks ruim 200.000 ongeselecteerde migranten binnen. En dan heb ik het alleen nog maar over het legale deel. Hierdoor wordt Frankrijk nu het meest geteisterd  door terreur van alle westerse landen en bevindt zich een sociale tijdbom in de buitenwijken.

Euro
Dan hebben we de euro. Al is de euro van Franse makelij (ex-Europese Commissie voorzitter Jacques Delors was de mastermind erachter) het was uiteindelijk Duitsland dat ervan profiteerde. In onderstaande grafiek is goed te zien hoe de industriële productie van Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje ongeveer gelijk opliep tot aan de introductie van de euro in 2002 en hoe Duitsland daarna uitliep op de drie grootste zuidelijke EU-staten. De euro is immers voor Duitsland te goedkoop, maar voor de zuidelijke landen juist te duur. Als gevolg hiervan is een groot deel van de Duitse werkloosheid (die eind jaren 90 nog hoog was) verplaatst naar Frankrijk, Spanje  en Italië.

Marine euro

Franse franc
De diagnose van Marine Le Pen klopt dus – EU en euro hebben voor Frankrijk bepaald niet goed uitgepakt. Het land blijkt niet gebaat bij de eenheidseuro van het socialistenduo Mitterrand en Delors. Maar de oplossing van Marine Le Pen, namelijk de Franse franc herinvoeren, euro schuld omzetten naar Franse franc, de overheid monetair financieren en kapitaalcontrole instellen om kapitaalvlucht te voorkomen, lijkt mij uiterst gammel. Een ongeordende #Frexit zou kunnen leiden tot een diepe economische depressie in Frankrijk, maar ook tot de vorming van een autoritaire staat.

Monetaire alternatieven
Vorig jaar heb ik een keer in Brussel met een economisch adviseur van Marine Le Pen gesproken. Een heel vriendelijke man; de staf van Marine Le Pen bestaat vooral uit ex-socialisten met een patriottische instelling die niets moeten hebben van Front National-oude stijl. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat er betere plannen zijn voor het terugbrengen van monetaire flexibiliteit in de eurozone, zoals bijvoorbeeld The Matheo Solution maar er zijn tal van andere mogelijkheden, zie de euro solution matrix van Drs. Harry Geels:

euro-solution-matrix

Waar het om gaat is dat er wel degelijk monetaire alternatieven zijn voor de eenheidseuro, waarbij we niet meteen de euro als gemeenschappelijk betaalmiddel en Europese reservemunt met alle voordelen van dien, hoeven op te offeren. Behalve TMS kun je ook denken aan een parallelle noordelijke munt, tijdelijke euro-exits (euro-holiday) van zwakke staten, etc.

Natuurlijk moet daar eerst grondig studie naar gedaan worden. Daar ligt nu juist een kans voor nieuwe partijen, of die nu links of rechts zijn, aangezien de gevestigde partijen vertikken de eenheidseuro ter discussie te stellen.

De econoom van Front National die ik vorig jaar sprak kon ik daarvan niet overtuigen. FN houdt vast aan het invoeren van een eigen nationale munt om principiële redenen (monetaire soevereiniteit) en ook omdat zij als ze eenmaal de leiding hebben over de  Franse staat, monetair willen financieren.

Middenweg ontbreekt
Helaas is daarom de middenweg van meer monetaire flexibiliteit in combinatie met een afgeslankte EU die meer zaken overlaat aan de natiestaten zelf, maar wél effectief is waar gemeenschappelijke actie geboden is (buitengrenzen, terreur, veiligheid), helemaal niet aan bod gekomen bij de Franse verkiezingen.

De Fransen kunnen zondag in wezen kiezen tussen twee extremen: de EU als federale staat (Macron) of Frankrijk als soevereine natie buiten de EU (Le Pen).

ECU
Op het laatste moment matigde Le Pen haar Frexit standpunt enigszins naar aanleiding van haar samenwerking met de gaullistische partij France Debout, maar uiteindelijk bleek dit niet veel meer in te houden dan iets uitstellen van haar plannen. Bovendien is Le Pen vaag over haar idee om de oude ECU in te zetten als internationaal betaalmiddel naast de Franse franc. Haar claim dat de ECU in het verleden al een internationaal betaalmiddel was werd in het TV-debat woensdagavond onderuit gehaald door Macron.

Voortmodderen
De gevestigde orde zal opgelucht adem halen als hun lieveling Macron zondag gekozen wordt tot president, maar daarmee gaan de grote problemen van de EU en Frankrijk niet weg. Niet op het vlak van massa-immigratie, oprukken van de islam en radicalisering. Ook niet wat betreft de stagnerende eurozone economie, al wordt die momenteel tijdelijk opgepept door de geldpers van Mario Draghi. Een paardenmiddel waarvan de ongewenste bijwerkingen (zeepbellen en nieuwe schuldendrama’s) pas later zullen blijken.

De kans dat Macron straks als president zonder parlementaire meerderheid in Frankrijk krachtig kan hervormen, lijkt mij uiterst klein. Evenmin is er draagvlak in Duitsland of Nederland voor de door Macron gewenste federale eurozone staat en dito transferunie.

Kortom, we zijn straks weer terug bij af: voortmodderen met euro en EU en toenemende frustratie bij de eigen bevolking. Dat geldt zeker voor het minder bedeelde deel die de lasten moeten dragen van massa-immigratie, steeds hogere lasten, afkalvende inkomens voor de middenklasse en de lagere inkomensgroepen en andere negatieve gevolgen van ondoordacht EU-imperialisme.

Advertenties

2 gedachtes over “Macron versus Le Pen, Frankrijk en de euro

  1. In 2002 zorgden de linkse soevereinisten van Chevènement ervoor dat links de tweede ronde niet haalde. Met Phillipot zijn die voor een groot deel ingelijfd bij het FN. Daarnaast had je toen De Villiers, die als voorganger van Dupont Aignan kan worden beschouwd. Voor de kiezers van Chevènement en De Villiers was de afstand die ze moesten overbruggen om in de tweede ronde op Chirac te stemmen niet zo heel groot, terwijl Le Pen-père zo extreem was dat het voor wie niet al in de eerste ronde op hem stemde, volkomen uitgesloten was om zich achter hem te scharen. Zo bekeken is het verschil tussen de uitslagen van 2002 en 2017 niet zo spectaculair. Le Pen heeft nu alleen maar de soevereinisten op links en rechts binnengehaald die toen nog naar Chirac gingen.
    Wil het FN een meerderheid halen, dan zal het moeten kiezen tussen rechts en extreem-links. Wil het de kiezers van Mélenchon binnenhalen, die nu liever niet of blanco stemden dan op Macron, of wil het zich juist op de conservatieve kiezers richten? Allebei lijkt me lastig.

    Like

    1. Oei, vergissing! De Villiers deed in 2002 niet mee, wel in 1995 en 2002. Wel trok Bruno Mégret in 2002 nog ruim een half miljoen stemmen, waarmee Le Pen toen zelfs de eerste ronde had kunnen winnen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s