In 2014 schreef de Britse ontwikkelingseconoom Paul Collier een interessante column in The Guardian: Now is the time to slow down immigrationIn deze column betoogde Collier, die ik vaker heb aangehaald in mijn blogs vanwege zijn uitstekende oplossing voor de migratiecrisis rondom de Middellandse Zee, dat er tal van redenen zijn om de immigratie in West-Europa de komende jaren sterk te beperken, juist vanuit links perspectief.

Het gaat dan om traditioneel “linkse” verworvenheden als emancipatie, sociale cohesie en de verzorgingsstaat, verworvenheden die sterk onder druk staan door ongecontroleerde immigratie op basis van allerlei vaag geformuleerde mensenrechten (recht op asiel, recht op familiehereniging, etc.)

Collier trok in die column voor The Guardian een interessante historische parallel: hij vergeleek de opening van het vrije Westen richting China in de jaren zeventig ten tijde van president Nixon, met de mogelijkheid voor links om nu te kiezen voor migratiebeperking.

Collier schreef daar toen over:

Ukip is on to the perfect issue: majority opposition to continued rapid immigration can be linked to the need to recover policy freedom from the European commission. The attempt to counter it with the message that continued immigration and EU membership are economically necessary is ineffective because it is seen by many ordinary people as a self-serving elite narrative that conceals contempt for their concerns.

Breaking out of this is essential and feasible, but the left must take the lead. Two generations ago the US opened to China because Richard Nixon saw that only the right could free Americans from the myth of the “yellow peril”. In Britain now, only the left can free us from the myth of the open door.

Inmiddels zijn we drie jaar verder, heeft het Verenigd Koninkrijk ervoor gekozen uit de EU te stappen precies om de redenen die Collier in dit citaat aangeeft, is er nog steeds een migratiecrisis gaande van ongekende omvang al is de stroom iets geremd door de dubieuze deal van de EU met Turkije, en is politiek links nog steeds niet in staat om de toch heldere analyse te volgen van Paul Collier, een man die notabene zelf politiek aan de linkerkant staat.

In zijn column gisteren omschreef Roderick Veelo van RTL het goed:

In eigen land ligt May onder vuur van het progressieve deel der natie. De Liberal Democrats, de Green Party, een paar leden van Labour en een krant als The Guardian zien het liefst een nieuw referendum en anders de meest softe brexit mogelijk. Een waarbij de vrije toegang tot de Europese markt in tact blijft, een met open grenzen. Als alternatief voor “het racisme, de xenofobie en de ineenstorting die May beoogt.”

Het is de veel voorkomende reflex van een progressieve minderheid, die liever etiquetten plakt, dan ingaat op de reden waarom de Britten bij de uitgang staan. Die staan daar voor een belangrijk deel omdat zij het gebrek aan controle over de eigen voordeur zat waren. Elk jaar 300 duizend immigranten verwerkt ook de Britse samenleving niet zonder problemen. Had de EU die controle beter op orde dan was er van een brexit nooit sprake geweest.

Ingewikkelde politieke constellatie in Europa

De ontwikkelingen die hier beschreven worden met betrekking tot het Verenigd Koninkrijk, gelden in meerdere of mindere mate in alle landen van West-Europa. We zien een geleidelijke afkalving van linkse partijen en de opkomst van rechts (dat openlijk naar immigratiebeperking streeft) maar omdat rechts uiteengevallen is tussen traditioneel rechts (conservatieve partijen) en “populistisch” rechts dat op haar beurt weer een deel van de (sociaal-economische) linkse agenda heeft overgenomen, ontstaat er een buitengewoon ingewikkeld plaatje.

Zeker zolang traditioneel rechts en “populistisch” rechts elkaar uitsluiten bij regeringsvorming (we zien het nu in Nederland), is traditioneel rechts aangewezen op steun van linkse partijen om te kunnen regeren. Deze linkse partijen en hun aanhangers in de media, wetenschap etc., hebben echter voor het grootste deel nog niet de fundamentele analyse gemaakt zoals Collier dat in 2014 al deed.  Dit ondanks toenemende terreur (honderden onschuldige doden alleen al in Frankrijk), druk op de verzorgingsstaat, toenemende onveiligheid en tal van andere verschijnselen die direct én indirect te maken hebben met ongecontroleerde (massa)-immigratie.

Zolang deze uitsluiting doorgaat is er sprake van een politieke verlamming van de West-Europese democratieën, een verschijnsel dat ons allen (links, rechts en “populisten”) denk ik grote zorgen moet baren.  Zolang regeringen aangewezen zijn op parlementaire steun van minimaal één of meer linkse partijen (mede door het uitsluiten van “populisten”) zal het niet lukken een doorbraak te bereiken op het immigratiedossier, tenzij er eerst bij links een fundamentele heroriëntatie plaats vindt.

Moedige uitzonderingen

Wel zijn er aan de linkerkant enkele politici of commentatoren die heldere taal durven te spreken over deze problemen voortkomende uit het falende immigratiebeleid. Ik denk dan aan politici als Jacques Monasch bij ons of in Duitsland aan Sahra Wagenknecht (die Linke) of aan politieke commentatoren met een “linkse” affiniteit, zoals Wierd Duk of Bart Schut.

Helaas, telkens als deze linkse realisten zoals ik ze voor het gemak maar even noem, een realistisch geluid laten horen over migratie of islamisering worden zij belaagd door een losgeslagen, bloeddorstige horde politiek-correcten in de media en elders. Anders  kan ik het niet noemen. Deze horde bestaat vooral uit niet reflecterende “etikettenplakkers”, om met Roderick Veelo te spreken. Zolang deze demoniseringstactiek van policor links blijft, zal de fundamentele discussie op links over immigratie niet of nauwelijks gevoerd kunnen worden.

Collier noemt dit de intellectuele luiheid van links. Anderen zien immigratie complotten, teruggaande tot het Coudenhoven-Kalergi plan  of allerlei Bilderberg en NWO (New World Order) samenzweringen.

Ik ben niet zo van de complotten dus voorlopig spreekt de these van Paul Collier mij het meeste aan: het is gewoon luiheid van links. Links verdomt het na te denken over massa-immigratie en een ieder die ze daarmee confronteert – vooral als die confronteerder zelf uit het eigen linkse kamp komt – moet kennelijk een kopje kleiner gemaakt worden. Waardoor ik helaas geen antwoord kan geven op de vraag waarmee ik begon: wanneer komt Links tot bezinning?

Advertenties

3 gedachtes over “Wanneer komt Links tot bezinning?

  1. Prima analyse van Jan. Ik mag hopen dat ik tot realistisch links behoor. Tegenwoordig meer van het midden. ‘Bloeddorstige populisten’ zijn er ook op rechts. Bart Schut heb ik als journalist nog meegemaakt. Zat toen in het linkse kamp. Bij de PSP, meen ik mij te herinneren. Maar dat laatste was van vele jaren terug en het geheugen gaat naarmate je ouder wordt er wel op achteruit.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s