Ik weet niet hoe het de lezer is vergaan sinds de verkiezingen 15 maart. Bij schrijver dezes is sprake van een gevoel van, hoe zal ik het omschrijven, onmacht is misschien het beste woord.

Dat wat men het populistische blok noemt is stabiel gebleken en bedraagt eigenlijk al sinds de periode Fortuyn zo’n 15% van het electoraat, zeg maar tussen de 20 en de 25 zetels. Tellen we de zetels behaald op 15 maart van PVV (20) en FvD (2) op dan komen we op 22 zetels; in 2012 had de PVV er wat minder maar in 2010 waren er 24 zetels voor de PVV. Vergeleken met 2010 een kleine achteruitgang dus, zeker geen doorbraak die een ander beleid mogelijk maakt.

Dit heeft tot gevolg dat het beleid van ongecontroleerde massa-immigratie (middels ruime toepassing van asielrecht en recht op familiehereniging, zonder individuele toetsing aan inpasbaarheid aan arbeidsmarkt en de westerse maatschappij) gewoon doorgezet zal worden, net als de voor Nederland op termijn funeste eenheidseuro die onherroepelijk zal leiden tot een welvaartsverlagende transferunie.

Het enige dat zal veranderen is dat de linksliberale eeneiige tweeling VVD66  de komende vier jaar zal regeren met GroenLinks in plaats van de PvdA, met ergens daar tussenin nog het CDA op de oude vertrouwde, kleurloze middenpositie. En mocht de “Jessias” al te veel eisen stellen: ach, dan wordt na een zomertje onderhandelen op zonovergoten terrassen GroenLinks gevoeglijk weer ingeruild voor de PvdA. Lodi heeft al laten weten dat hij in dat geval de deur naar het pluche zeker niet dicht zal doen.

Kortom: ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was.

Intussen wordt de kritische burger steeds meer geconfronteerd met de gevolgen van het faalbeleid vooral door het toegenomen risico op aanslagen die het indirecte gevolg zijn van  het hierboven omschreven, volledig falende immigratie- en integratiebeleid. Iets dat we ook al dertig jaar weten (van Bolkestein via Fortuyn en Scheffer tot Wilders, etc.) maar wat nog steeds niet tot een echte beleidsomslag heeft geleid.

Kennelijk moet het eerst nog erger worden, twitterde ik van de week cynisch. Zo’n truckaanslag kan afgedaan worden met een beroep van de MSM op de bekende verwarde mannen. Met de religie van de vrede heeft het natuurlijk niets te maken.

Van de week was er zelfs een auteur die de oorzaak van de terreur zag in het te veel aan hun lot overlaten van gefrustreerde afgewezen asielzoekers. Die moeten we niet terugsturen of tegenhouden bij de grens, maar warm opvangen aldus deze leukerd. Het masochisme van de linksliberale elite is kennelijk onbegrensd.

Het gevoel van onmacht –zoals ik al schreef hierboven – dat dit faalbeleid bij mij en ik denk bij velen  oproept werd gisteren fraai verwoord in deze epische column van La Nanninga. Misschien zal die beleidsomslag pas komen als er een echt grote aanslag lukt en ook dat lijkt – helaas – een kwestie van tijd te zijn.

Het doet vagelijk denken aan de appeasement houding van de Europese elites in het interbellum tegenover Hitler c.s., pas toen de brute dictator Polen binnenviel in september 1939 werd men wakker. Veel en veel te laat, het kostte uiteindelijk miljoenen levens.

We kunnen te keer gaan tegen de linksliberale elite of tegen Mark Rutte, maar feit is dat zo’n 85% van de Nederlandse kiezers dit beleid sanctioneert, keer op keer, door op de gevestigde partijen te stemmen. En zich met liefde in de maling laat nemen door een weekje stoerdoenerij van Rutte tegenover Erdogan – o, toeval, vlak voor de verkiezingen. Waarna het weer business as usual is.

De kiezer laat zich dus te makkelijk in de maling nemen, maar ook de PVV als grootste partij die het ongenoegen kanaliseert valt wel het één en ander te verwijten. Na een aantal keer de mist in te zijn gegaan bij verkiezingen, moest men toch weten dat die in het midden worden gewonnen.

Waarom niet gekomen met – in plaats van een kort-door-de-bocht A4’tje – een goed uitgewerkt partijprogramma met concrete, haalbare voorstellen om de immigratie te beperken? Dit is in het belang van allen, ja ook van de aanwezige “allochtonen” waarvan een behoorlijk deel toch PVV heeft gestemd.

Wilders lijkt een beetje op een one trick poney. Altijd de islam. Wat mij betreft mag Wilders nog honderd Fitna’s maken maar eerlijk gezegd weet ik nu wel dat de islam geen religie van de vrede is en interesseert het me daarom matig. Liever wil ik weten, wat we er concreet aan gaan doen.

Het beetje geloof dat ik nog had dat wij als burgers middels de politiek iets aan de situatie kunnen verbeteren, is bij mij op dit moment ver te zoeken. De neiging is groot me maar te concentreren op mijn werk en mijn gezin, in afwachting van de grote klap die toch wel gaat komen waarna we zullen zien dat het allemaal ineens wél anders kan, mark my words.

Liever had ik gezien dat die beleidsomslag op het vlak van immigratie en integratie zou komen door een politiek wilsbesluit, gesteund door een meerderheid van de bevolking. Misschien ben ik vandaag te somber en zie ik het morgen positiever in, maar ik zie het er voorlopig niet van komen.

 

Advertenties

5 gedachtes over “Politieke patstelling

  1. Dat goed uitgewerkte verkiezingsprogramma, bij de vorige verkiezieng door het CPB als beste gekwalifiseerd, heeft toen ook niet geholpen,PVV = bij voorbaat slecht,

    Het lek in de beveiliging kwam ook goed uit, Wilders mag niet uit de school klappen over zijn beveiliging, dus wie weet is het hem onder het mom van veiligheid wel verboden om ergens heen te gaan, ik sta nergens meer van te kijken

    De Turkenrel kwam voor Rutte uit de hemel vallen, zo ook voor Erdogan, zou me ook niks verbazen als dat afgesproken werk was, in elk geval hadden ze dat mens al aan de grens moeten stoppen, maar dat had niet zo’n fijne ophef gegeven.

    Het is gewoon erg dat je in ons land zo gaat denken, ’t is allemaal net een beetje te toevallig

    Like

  2. Auteur van deze overigens goede opinie is wél erg pessimistisch. Geduld is een schone zaak! Wacht maar maatregelen én voornemens af van nieuwe kabinet. Zelfs de bureaucratische EU is aan het bewegen. En wacht maar af of ‘links’ verandert van standpunt. M.u.v. linksharde opstellers en auteurs (Jan geeft een mooi voorbeeld) is daarin zelfs verandering. Jan moet wel onderscheid maken tussen extreem-links en extreem-rechts. Beide stromingen zijn voor mij onaanvaardbaar. Hij moet ook niet afgeven op VVD en CDA. Zij willen in principe hetzelfde als Jan maar zijn altijd aan coalities gebonden. Of wil hij een dictatoriaal bewind die deels aan zijn wensen tegemoet komt?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s