Volgens de meeste peilingen is Emmanuel Macron de gedoodverfde winnaar van de Franse presidentsverkiezingen op 23 april (eerste ronde) en 7 mei (tweede ronde). Al zou Macron de eerste ronde kunnen verliezen van Marine Le Pen, in de tweede ronde profiteert hij van het cordon sanitaire en verslaat Marine Le Pen met een stemverhouding van ongeveer 60/40 volgens de peilingen. Wie is deze a-typische presidentskandidaat?

Via Wikipedia vernemen we dat de nog maar 39-jarige  Macron al jong links werd door zijn moeder (arts en onderwijzeres), studeerde aan de befaamde Franse elitescholen École normale supérieure en École nationale d’administration en daarna een succesvolle carrière had als topambtenaar, tevens bankier bij Rothschild & Cie. Terwijl hij miljoenen verdiende als bankier en bemiddelaar bij fusies en overnames, gaf hij zijn statuut als ambtenaar nooit op. Hij trouwde met zijn voormalige lerares die 23 jaar ouder is.

Intussen was Macron actief  geworden in de PS (parti socialiste) en was vertrouweling en economisch adviseur van Hollande toen laatstgenoemde de presidentsverkiezingen won in 2012. Toch moeten we Macron meer zien als een sociaal-liberaal dan een socialist, wat hij inmiddels ook heeft toegegeven. Ook is Macron sterk pro-EU. Hoewel zijn manier van campagne voeren met meet-ups e.d. een beetje doet denken aan Jesse Klaver denk ik dat we Macron inhoudelijk moeten zien (naar Nederlandse begrippen) als een soort D66’er.

In 2014 was Macron minister geworden onder premier Valls,  verantwoordelijk voor Economie, Industrie en Digitalisering. Daarmee gaf president Hollande zijn mislukte socialistische koers op die het land niet vooruit had gebracht. Macron probeerde de Franse economie nieuw leven in te blazen middels allerlei voorstellen tot deregularisering, maar een groot deel daarvan smoorde in het parlement of door verzet van bonden en het maatschappelijke middenveld.

Zoals ik een paar jaar geleden al eens op de site van De Dagelijkse Standaard heb uiteengezet in mijn artikel  Hervormingen in Frankrijk? Mais non! is hervormen in Frankrijk vrijwel onmogelijk door de maatschappelijke en politieke constellatie van het land.

Toen Macron in april 2016, nadat hij voor het eerst had toegegeven dat hij eigenlijk geen socialist is, zijn eigen beweging En Marche! begon (deze naam en slogan doen sterk denken aan Pechtold’s En nu vooruit!) gaf niemand een kans aan de jonge Macron die het zonder partij-apparaat moet stellen. Inmiddels zijn de kansen gekeerd door een aantal factoren: de PS kwam niet met een aansprekende kandidaat maar met de grijze (linkse) muis Hamon en Fillon als kandidaat van centrum-rechts raakte in opspraak door de affaire met zijn echtgenote Penelope.

Mevrouw Fillon stond iets van 20 jaar op de payroll als “parlementair assistent” van manlief, ontkende dat in interviews maar toucheerde bedragen van rond de 7000 euro bruto per maand zonder ooit in dat parlement aanwezig te zijn. Veel meer dan thuis de post sorteren en stukken voorbereiden voor haar man heeft ze niet gedaan en de vraag is natuurlijk, of dat een dergelijk salaris rechtvaardigt.

Fillon en zijn echtgenote zijn inmiddels in staat van beschuldiging gesteld door een Franse rechter maar Fillon wil niet van wijken weten. Het gevolg van dit alles is geweest dat de onafhankelijke kandidaat Macron steun heeft gekregen van een aantal toppers van de PS (o.a. Bernard Kouchner) maar ook uit het centrum-rechtse kamp, met name van François Bayrou.

Een merkwaardige serie gebeurtenissen heeft er dus toe geleid dat de kandidaat Emmanuel Macron als een soort postmoderne held (niet links, niet rechts, geen binding met de Franse natiestaat) van gedoodverfd verliezer is veranderd in gedoodverfd winnaar die waarschijnlijk in de tweede ronde Marine Le Pen zal verslaan.

Volgens de aanhangers van complottheorieën zal dit wonderlijke scenario wel bedacht zijn ergens bij een New World Order (NWO) bijeenkomst of op het kantoor van George Soros. Zelf ben ik daar iets te nuchter voor, maar vreemd is het wel dat alle traditionele kandidaten nu uitgeschakeld lijken ten faveure van Macron.

De Franse filosoof Alain Finkielkraut maakte bezwaar hiertegen afgelopen weekend in een artikel in Le Figaro, deels achter betaalmuur dus ik geef het weer via een andere site . Volgens Finkielkraut lijkt er sprake te zijn van een vooraf geschreven scenario, waarbij de kiezer straks weinig te kiezen heeft. Ik neem aan dat hij vooral de kiezer van het midden bedoelt.

Finkielkraut meent dat de enige echte “zwijgende meerderheid” bestaat uit mensen die gewoon ongerust zijn, zowel over radicalisering, terreur en massa-immigratie als over de toenemende macht van de EU. Deze mensen worden waarschijnlijk straks voor de keuze gesteld: helemaal uit de EU (Marine Le Pen) of juist veel méér EU (Macron). Daardoor dreigen de Franse presidentsverkiezingen een referendum over de EU te worden.

Finkielkraut meent dat Macron staat voor het opgeven van het oude, solide Frankrijk dat gebaseerd was op een gemeenschappelijke identiteit, ten faveure van een vaag ideaal van “open space”. Hij schrijft daarover:

Et qu’est-ce que le progrès pour Emmanuel Macron? C’est d’abord de ne jamais oublier de dire «celles et ceux» quand il désigne une pluralité d’individus, c’est ensuite la dissolution de toute permanence, la liquidation de tout ce qui est solide, la libération de tous les flux. Les flux contre l’identité, la circulation contre l’héritage, l’avenir ubérisé contre l’expérience partagée, la diversité et la mobilité contre l’idée même d’une culture française et d’un art français: avec ses «helpers», ses «coworkers» et son «pôle event», Emmanuel Macron ne conçoit pas la France comme une nation, il la voit comme un open space.

Dit fragment letterlijk vertalen is lastig, maar in grote lijnen stelt Finkielkraut dat Macron de bestaande Franse identiteit  wil oplossen en “stromen” wil vrijmaken. Die “stromen” gaan tegen de bestaande identiteit en tegen het cultureel erfgoed in. Wat rest is een “geuberiseerde” (verwijzing naar internet site Uber) toekomst. Begrippen als diversiteit, mobiliteit en moderniteit zullen de Franse cultuur en identiteit vervangen. Met zijn “co-workers” en zijn “events”  ziet Macron (aldus Finkielkraut) Frankrijk niet als een (begrensde) natie maar als een open space.

We zullen zien wat de komende maanden ons brengen. Vreemd is wel dat terwijl de algemene stemming juist eurosceptisch lijkt in Europa, twee uitgesproken pro-EU kandidaten namelijk Emmanuel  Macron in Frankrijk en Martin Schulz in Duitsland (mogelijk bondskanselier na de Duitse parlementsverkiezingen in september) goede papieren hebben op basis van de huidige peilingen om gekozen te worden. Met de kanttekening dat het effect-Schulz  wat lijkt te verminderen na de voor de SPD niet zo positieve verkiezingen in Saarland. Emmanuel Macron daarentegen, staat er nog steeds goed voor.

 

Foto: Official Le Web Photos / wiki commons
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s