In 2017 staat de EU nog in het teken van pappen en nathouden om de burger geen vrees aan te jagen en zo “populisten” effectief de pas af te snijden. De illusie wordt gewekt dat een stabiele EU en eurozone zonder verdere verdieping mogelijk is. Mark Rutte als grote promotor van deze illusie is de favoriete wonderboy van Angela Merkel, maar in 2018 zal alles anders worden.

Om het gelukzalige beeld niet te verstoren heeft ECB-president Mario Draghi volmacht om de economie tot eind 2017 / begin 2018 kunstmatig te pimpen met zijn bellenblazerij van 80 miljard euro per maand.  De schadelijke gevolgen daarvan zullen later pas zichtbaar worden. Waar het nu vooral om gaat, is Geert Wilders en Marine Le Pen effectief de pas af te snijden. In het geval van Wilders lijkt dat redelijk geslaagd.

Ik durf te voorspellen dat we in 2018 een heel ander geluid zullen horen uit Brussel en ook uit de hoofdsteden van de EU-as, Parijs en Berlijn, zeker als Emmanuel Macron en Martin Schulz  geslaagd zijn in hun opzet Frans president respectievelijk Duits bondskanselier te worden. Volgens de huidige peilingen hebben ze een grote kans daartoe.

EU-superstaat
In 2016 lekte een geheim plan uit van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Steinmeier (wat een toeval, de man die nu president is van Duitsland) en zijn Franse collega Ayrault, die samen een “Europa van verschillende snelheden” hebben uitgedokterd. Dit “Europa van verschillende snelheden” dat niet voor niets gevreesd wordt in Oost-Europa is niets anders dan de bedoeling om met een kopgroep van landen onder leiding van Duitsland en Frankrijk de EU-superstaat te vestigen. Een EU-superstaat met een gezamenlijk migratie- en asielbeleid, een gezamenlijke defensie en één fiscaal budget. Kortom, het definitieve einde van de soevereine natiestaat.

Macron windt er geen doekjes om
Macron, de man die volgens de huidige peilingen zowel de eerste als de tweede ronde zal winnen van de Franse presidentsverkiezingen, maakte afgelopen week van zijn hart geen moordkuil toen hij in een interview met Die Welt bekend maakte dat hij als Franse president zal streven naar een gezamenlijke eurozone regering met ruime budgettaire bevoegdheden en een apart eurozone parlement. Een idee dat ook al eens geopperd is door Macron’s vorige baas Hollande.

Macron & Schulz
Macron’s idee van een eurozone regering met vergaande bevoegdheden zal ongetwijfeld in goede aarde vallen in Berlijn op het moment dat Angela Merkel daar vervangen is door de sociaal-democraat Schulz die vast gesteund zal worden door zijn partij Genosse en Duitse president, tevens bedenker van het EU-superstaat plan, Frank-Walter Steinmeier. Voelt u ‘m al aankomen?

Een mogelijke coalitie VVD-CDA-D66-GroenLinks
Als we ervan uitgaan dat in 2018 een EU-superstaat  doorgevoerd zal worden bij het hierboven geschetste scenario – dat uiteraard afhankelijk is van het verloop van de verkiezingen in Frankrijk en Duitsland, we mogen  nog hopen op een andere afloop al zie ik dat niet terug in de peilingen – dan rest natuurlijk de vraag hoe een eventuele coalitie VVD-CDA-D66-GroenLinks daarop zal reageren.

VVD en CDA willen minder EU naar eigen zeggen…
VVD en CDA hebben in de verkiezingscampagne keer op keer  verklaard dat ze een EU willen zonder “vergezichten”, een pas op de plaats wat betreft integratie of verdere uitbreiding van de EU en een aantal bevoegdheden terug willen halen naar de natiestaten. CDA-leider Buma maakte zich sterk voor die gedachte in een interview met het FD.

… maar D66 en GroenLinks willen juist véél meer EU
Pechtold daarentegen kennen we als een groot voorstander van de EU-superstaat. Ook Jesse Klaver heeft zich wel eens in die richting geuit. De jonge GroenLinks voorman wil graag een EU-asielbeleid en zou het liefste een EU-luchtbrug opzetten die om te beginnen 500.000 vluchtelingen ophaalt uit conflictgebieden, als het aan Jesse ligt. “Wij kunnen dit aan, absoluut” riep de niet echt om zijn originaliteit bekend staande Klaver vorig jaar nog, Angela Merkel’s “wir schaffen das” parafraserend.

Fundamentele keuze voor Nederland
We mogen er dus wel vanuit gaan dat de keuze om wel of niet mee te doen aan de door Frankrijk en Duitsland op de Brusselse menukaart gezette EU-superstaat in 2018 een belangrijke  issue wordt voor de toekomstige Nederlandse coalitie. Dat wordt misschien wel de belangrijkste politieke keuze voor Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog. Houdt u er rekening mee, informateur Edith Schippers?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s