Afgelopen week las ik het boek Brusselse Logica van journalist Chris Aalberts. Het boek is tot stand gekomen doordat Chris, mede dankzij een crowdfunding actie, een tijd lang verslag deed van allerlei EU-bijeenkomsten in Brussel en Straatsburg. Het boek bestaat uit 50 vragen over de EU en de beantwoording daarvan. Deels is het werk al eerder verschenen in de vorm van columns bij The Post Online.

Recensie-technisch is mij het gras een beetje voor de voeten weggemaaid doordat Rik de Jong van de week een recensie schreef voor Jalta waarin ik mij helemaal kan vinden. Ik ga daarom het boek niet helemaal behandelen omdat Rik dat al gedaan heeft maar zal eerder een beetje verder filosoferen op het thema EU.

Scepticus met humor
Zoals Rik de Jong schrijft heeft Chris op de hem bekende wijze, dat wil zeggen enigszins sceptisch en met een droog gevoel voor humor, verslag gedaan van zijn avonturen te Brussel en Straatsburg. Rik stelt terecht dat zowel voor- als tegenstanders van de EU moedeloos zullen worden van het schimmige karakter van de EU en de ingewikkelde procedures en eindeloze vergadersessies zonder enig resultaat. “Je hoeft geen cynicus te zijn om er een beetje moedeloos van te worden” schrijft Rik eufemistisch.

Vergelijking EU – natiestaten
Zo is het maar net. Wat ik interessant vond in het boek is dat Chris Aalberts een aantal keren consequent de gang van zaken in Brussel en Straatsburg vergelijkt met die in de natiestaten. Door een aantal factoren, waaronder simpelweg fysieke afstand (zo is het gebouw van de EU in Straatsburg voor een gewone sterveling nauwelijks bereikbaar, zeker niet met het openbaar vervoer) en ook het technisch-bureaucratische karakter van de EU, is er zowel bij de media als onder het publiek weinig belangstelling voor wat zich in Brussel en Straatsburg afspeelt.

Kafka in het kwadraat
Het gevolg daarvan is dat er bij de EU een wonderlijke, kafkaëske wereld is ontstaan van politici en ambtenaren die de hele dag vergaderen over ingewikkelde richtlijnen (die in elk land weer op een andere manier worden geïnterpreteerd en al dan niet nageleefd) en daarbij voortdurend allerlei politiek-correcte bespiegelingen ten beste geven:  een beter milieu, een menswaardige opvang van asielzoekers, meer gelijkheid van culturen en sexe, etc., waarbij ik eerlijk gezegd de tel kwijt ben van alle minderheden die tegenwoordig extra bescherming waard zijn. Het lijkt wel of er elke dag een minderheid bij wordt verzonnen in dit immer vrolijk voortkabbelende vergadercircuit.

timmerfrans-selfie
Timmerfrans in actie

In deze bubbel is het goed toeven voor windowdressing-achtige types als de bekende eurocommissaris Frans Timmermans, maar hij is uiteraard niet de enige.

Chris Aalberts geeft talloze voorbeelden van persconferenties, tentoonstellingen, borrels en andere met EU geld (dus ons geld) georganiseerde aangelegenheden waarbij je je steeds  afvraagt wat in vredesnaam het nut ervan is en of deze mensen niet iets beters te doen hebben.

Hilarisch
Vrij hilarisch is het verhaal over CDA europarlementariër Annie Schreier-Pierik die om haar populariteit bij de Nederlandse achterban te verhogen grossiert in het organiseren allerlei evenementen, zoals het naar Brussel laten overkomen en optreden van een Nederlands mannenkoor van 120 personen plus aanhang waarbij nergens duidelijk wordt wat het nut is van dat soort activiteiten, behalve dan dat men elkaar bezighoudt en dat het goed is voor de bekendheid van Annie.

Democratisch manco
Belangrijker is dat Chris Aalberts er meerdere malen de aandacht op vestigt hoezeer de EU onder een democratisch manco gebukt gaat. Zie bijvoorbeeld de innige verstrengeling van politici en lobbyisten die zich zelfs voortzet in de politieke partijen zelf. Veel Brusselse afdelingen van politieke partijen blijken te bestaan uit EU-ambtenaren en lobbyisten die elkaar de hand boven het hoofd houden. Omdat vrijwel niemand de Brusselse bureaucratie  begrijpt of zelfs maar zin heeft het te volgen, kan deze ons-kent-ons wereld zichzelf ongehinderd reproduceren.

Als een nationale politicus iets “flikt”, bijvoorbeeld tegenstrijdige belangen heeft, te innig omgaat met lobbyisten of simpelweg beleid voert dat slecht valt bij degenen die het betreft, dan staan er de volgende dag boze mensen op de stoep. De media springen er bovenop. Hierdoor heeft de nationale democratie, met alle gebreken die deze kent, nog steeds een zelf-corrigerend karakter. Deze zelf-corrigerende dimensie lijkt in de EU geheel te ontbreken. Het gaat maar door en het wordt steeds erger.

De elkaar fêterende EU-politici, voorlichters, ambtenaren en lobbyisten kunnen hun schimmige en in hoge mate zinloze schouwspel tot in het oneindige voortzetten. Aan de werkelijke problemen van het continent zullen ze weinig doen met de roze, politiek-correcte bril waarmee velen van hen de werkelijkheid bekijken.

Objectief
Het boek van Chris Aalberts is objectief geschreven dus zal een ieder eruit halen wat hij of zij wil, afhankelijk van zijn of haar visie op de EU. Ik werd in ieder geval gesterkt in mijn gaullistische opvatting  dat minstens 80% van dit Brusselse circuit en “EU-parlement” geschrapt kan worden en dat een samenwerking in een soort confederatie van soevereine natiestaten het beste en tevens hoogst haalbare is  voor Europa. Op het centrale Europese niveau kan dan volstaan worden met een beperkt aantal facultatieve organen.

Het boek Brussels Logica van Chris Aalberts is o.a  hier verkrijgbaar.
schermafdruk-2017-01-23-11-11-52

Advertenties

Een gedachte over “Brusselse Logica: adequate beschrijving van een  wolk gebakken lucht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s