Gisteravond keek ik naar de documentaire uit 2014 “Eens wil ik ervan af zijn” over de afgelopen zondag op 84-jarige leeftijd overleden comédienne Adèle Bloemendaal, eigenlijk Adèle Hameetman geheten.

In de tijd dat de documentaire werd gemaakt woonde Adèle nog net in haar eigen woning aan de Amsterdamse grachten, maar je ziet dat het zelfstandig wonen haar na vijf beroertes moeilijk afging. De gesprekken in de documentaire lopen stroef; Adèle is veelal geïrriteerd tegenover de interviewers maar laat zich af en toe ook gaan tegenover haar katten, wat schrijnende beelden oplevert.

Toch komt ze op sommige momenten weer op dreef en dan blijkt dat Adèle nog steeds mooi kon vertellen, haar humor haar niet in de steek had gelaten en af en toe klinkt zelfs de bekende, onvergetelijke Adèle lach, die doet denken aan de gouden tijden van deze Amsterdamse rasartieste.

Bespiegelingen
Al kijkende verviel ik tot bespiegelingen over de ouderdom. Sommige mensen worden op een prettige manier oud. Zo was er laatst een enthousiaste 100-jarige Fransman die op de fiets het werelduurrecord voor bejaarden verbeterde. Anderen hebben minder geluk en worden zoals Adèle getroffen door beroertes of overvallen door Alzheimer en andere ouderdomskwalen, waardoor het leven een kwelling kan worden. Dit nog los van eenzaamheid door het verlies van dierbaren waardoor veel ouderen getroffen worden.

Mijn grootvader die net als Adèle 84 jaar werd, had ook moeizame laatste jaren. Ik moest eraan denken toen ik naar de documentaire over Adèle keek. Na het onverwachte overlijden op 78-jarige van mijn grootmoeder – die juist heel prettig oud leek te worden – was mijn grootvader nogal ontredderd en zo ging het de laatste jaren bergafwaarts met hem.

Zijn korte termijn geheugen functioneerde niet goed meer. In het bejaardenhuis waarin ik hem regelmatig bezocht voelde hij zich als liberaal van de oude stempel doodongelukkig. Ik schreef erover in mijn E-book Heimwee naar de Gerard Doustraat.

pa
Mijn vader in de talkshow van Karel van der Graaf, in 1996.

Mijn vader overleed in 2015 op 83-jarige leeftijd als gevolg van een kwaadaardige tumor, maar hij werd juist op een goede manier oud.

Hij was tot het laatst even scherpzinnig als altijd, behield zijn gevoel voor humor en aan zijn geheugen mankeerde niets.

In 2014 redigeerde hij nog de internet versie van zijn boek Kleine kwalen bij honden en katten en hij was nog steeds wetenschappelijk actief op het vlak van de diergeneeskunde, onder meer door het bezoeken van congressen.

Van moederskant: mijn moeder is zelf jong overleden en haar vader is niet oud geworden omdat hij in 1942 sneuvelde bij de Slag in de Javazee. Mijn grootvader van moederskant was voor de oorlog twee keer getrouwd. Beide vrouwen werden in de negentig en overleden omstreeks 2001.

Zijn tweede echtgenote die ik oma noemde (hoewel zij het biologisch niet was) werd eveneens op een goede manier oud. Toen ze negentig werd was ze nog steeds sociaal actief en ze had altijd mooie verhalen. Bijna zestig jaar lang leefde zij als weduwe; dat lot heeft ze moedig gedragen en zich nooit erover beklaagd.

Vroeger werd gezegd: de mens wikt, God beschikt. Voor de niet-gelovigen moet je misschien zeggen, het lot beschikt. Het idee dat je oude dag zo verpest kan worden door allerlei nare kwalen waar je geen greep op hebt vind ik persoonlijk angstaanjagend, maar het heeft geen zin om daarbij stil te staan.

adele-1967-jac-de-nijs
Adèle Bloemendaal in 1967, foto Jac de Nijs

Pluk de dag! Zou Adèle waarschijnlijk gezegd hebben. Degenen die getroffen werden door het nare lot van (om wat voor reden dan ook) moeizame laatste jaren zoals Adèle Bloemendaal, moeten we denk ik vooral proberen te herdenken zoals ze waren in hun beste dagen.

 

 

 

 

Foto bovenaan artikel: auteur Jan Zandbergen

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Adèle Bloemendaal: de moeizame laatste jaren

  1. Bij begrafenissen zie je vaak één foto die dan vrij recent is, maar niet van vorige week, zal ik maar zeggen. Persoonlijk zie ik dan liever een paar foto’s van de diverse fasen. Ik vind zulke foto’s handig om herinneringen op te halen.

    Mijn vader kwam ver boven de negentig. Alleen het laatste half jaar was ontluisterend. Mijn les: niet te lang wachten met naar een bejaardenhuis gaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s