De laatste tijd stel ik me vaak de vraag: hoe komt het toch dat Nederland altijd een beetje dommig internationaal of globalistisch is ingesteld en steeds voorop loopt als er weer eens de verkeerde internationale besluiten worden genomen, vaak dwars tegen onze eigen nationale belangen in?

We zagen het afgelopen week in Davos. Terwijl premier Mark Rutte in eerste instantie verstandige dingen zei tijdens een fittie met de voorzitter van het Europees Parlement  Martin Schulz, ging hij even later toch weer grandioos de mist in toen onze premier op een persconferentie het Verenigd Koninkrijk uitgebreid begon te kapittelen omdat dit land het waagt zich te verzetten tegen het EU-model van afgedwongen massa-immigratie.

In een wat verder verleden van WO2 tot nu  vinden we tal van voorbeelden van dit dommig internationalisme. Neem bijvoorbeeld het Verdrag van Maastricht. In mijn blog 1990 – 1992 Nederland sliep toen het werd afgeschaft,  heb ik al eens mijn verbazing erover uitgesproken hoe Nederland voorop liep bij het implementeren van de plannen van toenmalig president van de Europese Commissie Jacques Delors, die niets minder behelsden dan het uiteindelijk – via de omweg van de eenheidseuro – afschaffen van onze nationale soevereiniteit.

Maastricht
Koningin Beatrix met de Europese leiders. Verdrag van Maastricht.

Terwijl de Britse premier  Margaret Thatcher zich met doodsverachting voor de aanstormende wagen van Delors wierp met haar fameuze No, no, no speech en haar politieke loopbaan opofferde om EU-onheil te voorkomen en terwijl de Denen met een referendum de euro buiten de deur hielden, rolde Nederland de loper uit voor Jacques Delors en zijn haas (in marathon termen) Wim Kok. Koningin Beatrix ontving het gezelschap juichend en Job Cohen die toen aan een universiteit was verbonden, stond klaar om Delors bij voorbaat te belonen met een eredoctoraat.

Oorlogstrauma
Het is slechts een hypothese,  maar ik kan zoveel dommig internationalisme en ontkennen van het normale nationale eigenbelang maar op één manier verklaren: een onverwerkt nationaal oorlogstrauma, voortkomend uit de voor Nederland rampzalige periode 1940 – 1945 (WO2).

Want ga er maar aan staan. In de jaren dertig was Nederland nog een koloniale grootmacht met een trotse liberale burgerij, in feite een klassiek-liberaal bestuurd land waar de collectieve uitgaven nooit meer dan 30% van het BBP bedroegen. Aan dit alles werd in een paar jaar ruw een einde gemaakt.

Onze neutraliteitspolitiek faalde hopeloos in mei 1940, in amper een week werd ons land overlopen door het Duitse leger. Twee jaar later voltrok zich een vergelijkbaar drama in Nederlands-Indië toen het Japanse leger vrij spel kreeg voor een invasie na de verloren Slag in de Javazee waarbij mijn grootvader van moederskant sneuvelde. Hiermee kwam er de facto een einde aan het Nederlandse koloniale imperium.

(c) David Cobb; Supplied by The Public Catalogue Foundation
De Slag in de Javazee. (c) David Cobb; Supplied by The Public Catalogue Foundation

En last but not least faalde onze overheid tijdens de Bezetting hopeloos om de eigen burgers te beschermen. Het percentage slachtoffers onder de Joodse bevolking was in Nederland hoger dan waar ook in Europa, zelfs hoger dan in Duitsland zelf.

Naar dit onderwerp is enkele jaren geleden een uitgebreide studie gedaan door de historici Zeller en Griffioen die een uiterst beklemmend beeld geeft: zelfs de (goedbedoelde) Februaristaking had een rampzalige uitwerking, omdat deze de Duitsers het excuus gaf een heimelijke deportatiemethode door te voeren.

Over deze belangrijke studie is nauwelijks maatschappelijk debat geweest. Kennelijk zijn we nog steeds niet goed in staat deze genocide op een deel van de Nederlandse bevolking onder ogen te zien als het erom gaat alle oorzaken ervan in kaart te brengen, waaronder ook het falen van grote delen van onze overheid en van de regering in ballingschap.

Na WO2: het Europese ideaal
Zoveel nationale rampspoed was waarschijnlijk zelfs voor de meest patriottische geesten onverdraaglijk en de Nederlandse bevolking én elite vluchtten na WO2 collectief in een nogal dromerig internationaal ideaal. Onze na-oorlogse vorstinnen Juliana en Beatrix werden daar de belichaming van, de politieke elite hobbelde mee.

Zo kon het gebeuren dat er in 1952 een soort proefreferendum  werd gehouden over de keuze voor een Verenigd Europa in de plaatsen Delft en Bolsward en dat ruim 90% van de bevolking (!) vóór een Verenigd Europa stemde. In hetzelfde jaar 1952 hield koningin Juliana haar beroemde pacifistische rede voor het Amerikaanse congres (zie foto bovenaan dit artikel).

Terwijl bevolking en elite lange tijd in de pas liepen met dit idealistische internationalisme dat dus volgens mij een soort vlucht was voor het onverwerkte oorlogstrauma, begon de stemming bij de bevolking in de jaren negentig te kantelen.

In een interessante Open Brief uit 1995 stelde prof. W. Couwenberg, lid van het Algemeen Nederlands Verbond, dat het tijd was voor een nationaal reveil. Couwenberg constateerde toen een toenemende belangstelling voor de Nederlandse taal en cultuur en een afzwakken van het internationalisme. Iets dat hij terugzag in de popmuziek die in deze tijd weer in toenemende mate Nederlandstalig werd.

Dichotomie Volk – Elite
De rest is geschiedenis. Terwijl de bevolking vanaf de jaren negentig steeds meer terugverlangde naar een eigen democratische en soevereine natiestaat gebaseerd op de eigen cultuur en normen en waarden en met een beperkte immigratie, bleef een relatief kleine elite (politici, journalisten, wetenschappers, top bedrijfsleven) geloven in de internationale, globalistische of cosmopolitische  idealen.

Deze dichotomie werd zichtbaar door de opkomst van “populistische” politieke leiders zoals Pim Fortuyn en Geert Wilders en in het duidelijke Nee (61,6%) van de Nederlandse bevolking bij het referendum over de Europese Grondwet in 2005, een Nee dat zoals bekend omzeild werd door de EU-elite middels het Verdrag van Lissabon. Een verdrag dat precies hetzelfde bewerkstelligde als de Europese Grondwet, maar met iets andere bewoordingen.

De toenemende dichotomie tussen de in een internationale of globalistische bubbel levende elite en de meer aan de natiestaat en eigen cultuur gehechte bevolking (of in ieder geval grote delen van de bevolking) werkt ondermijnend op ons politieke stelsel en leidt tot ongekende vormen van polarisatie, aangewakkerd door de social media.

Mijn stelling dat het doorgeslagen internationalisme in Nederland en de vertrouwensbreuk tussen elite en bevolking die het gevolg daarvan is in de hand werden gewerkt door een onverwerkt oorlogstrauma, is zoals ik hierboven al stelde slechts een hypothese.

Hoe kom je erachter of die hypothese klopt? Je kunt moeilijk een land collectief op de divan leggen voor een psycho-analyse. De lezer zal het daarom dit keer moeten doen met een niet te bewijzen hypothese.

 

Advertenties

Een gedachte over “Waarom Nederland nog altijd een beetje dommig internationaal is

  1. De grondgedachte van Wim Kok was – en nu weer Rutte – dat NL als handelsnatie beter af was met géén douaneunie. Toen had men nog niet door dat personen daarvan misbruik maakten. Je moet je ook eens meer verdiepen in de argumenten van Rutte. Hij wil ook het eigene van NL behouden. Einde Schengen voor personen? Eenheidsmunt euro is weer een ander verhaal. Zitten ook nadelen aan. Ik zou wel eens een blog van je willen lezen hoe eenvoudig het is om mensen bij de grenzen te controleren. Je hebt eerder gesteld dat dit simpel kan. Ik weet het niet. Het is voor mij en mijn kinderen wel gemakkelijk om door heel Europa te reizen zonder grenscontrole. Hoewel toen ik vorig jaar met de Eurostar naar Londen ging, kostte het ook weinig moeite. Onze trein had wel 2 uur vertraging door asielzoekers in Calais.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s