Er was eens een prachtig, pittoresk dorpje dat EUtopia werd genoemd, centraal gelegen in het land NATOlië. Omdat de koning van NATOlië alle onderdanen tot in lengte van jaren een veilig bestaan had verzekerd besloten burgemeester en wethouders van EUtopia eind jaren tachtig om alle sloten van de deuren te halen.

Veel inwoners van EUtopia hadden daar meteen al niet zo’n goed gevoel bij. Hoewel de koning van NATOlië veel bommen in zijn schuur had liggen die zeker een afschrikwekkend effect hadden, woonden er in NATOlië  en in de omringende landen veel onguur volk. Boeven, verkrachters, terroristen en wat dies meer zij.

In 2005 besloten de inwoners van EUtopia om een referendum te houden over de vraag of het wel zo’n goed plan was om de sloten op de deuren te verbieden. De meerderheid stemde tegen het open deuren beleid, maar de burgemeester en de wethouders bedachten snel een slimme verordening waarover niet gestemd mocht worden, zodat alles precies door bleef gaan zoals het was. In de tussentijd bleven boeven, verkrachters en terroristen het dorpje onveilig maken. Ze liepen overal vrijelijk naar binnen want er zaten geen sloten meer op de deuren.

De inwoners werden steeds bozer maar de burgemeester en de wethouders wezen er telkens op  dat EUtopia veel van haar welvaart te danken had aan het open deuren beleid. Ook vonden ze dat de vrede daaraan te danken was hoewel niemand dat begreep, want de vrede was er al veertig jaar vóórdat de deuren open gingen. Juist door de open deuren werd het steeds onrustiger en onveiliger in EUtopia.

De inwoners van Eutopia begonnen steeds ongeruster te worden en nadat de populaire bard Leo gekeeld was door een onverlaat kozen zij de flamboyante Geurt tot hun leider. Geurt had al enige ervaring in de politiek en begon het verzet verbaal uit de dragen tijdens vergaderingen van de gemeenteraad, waarbij hij af en toe stevig op de tafel sloeg.

De burgemeester en de wethouders maakten zich erg druk over het optreden van Geurt. Steeds bleven ze roepen dat weer sloten op deuren zetten geen oplossing was. Dat was achterhaald; iets van de vorige eeuw. Bovendien, stelden ze, zouden de rovers en verkrachters toch wel binnenkomen ook al zouden er weer sloten op de deuren komen.

Geurt vond dat allemaal maar grote onzin. Want ook al zouden sloten op de deuren niet álle overvallen kunnen voorkomen, je kon het de rovers in ieder geval zo moeilijk mogelijk maken, meende Geurt. Steeds meer mensen gaven Geurt gelijk, ook degenen die zich in het begin nog wel eens geërgerd hadden aan de manier waarop hij op de tafel sloeg. De mensen voelden er weinig voor om in hun eigen huis afgeslacht te worden en Geurt zei tenminste waarop het stond.

De burgemeester en de wethouders bleven roepen dat de deuren open moesten blijven staan. Ze gaven Geurt de schuld van het grote aantal overvallen en probeerden hem te laten veroordelen voor zijn uitspraken. De oudere inwoners van EUtopia werden nu ook opstandig en vertelden de jongeren dat er vroeger juist minder overvallen waren, in de tijd dat de deuren nog op slot mochten.

Zo ging het maar door in EUtopia. Veel mensen werden beroofd of vermoord in hun huizen, de burgemeester en de wethouders weigerden hun open deuren beleid ter discussie te stellen en Geurt werd steeds populairder.

Nu was het Kerst in EUtopia en weer waren er flink wat doden gevallen. De inwoners vroegen zich af, hoe lang het nog op deze manier door zou gaan. Het was wachten op een wisseling van de wacht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s