Vandaag het slot van mijn trilogie over het baanbrekende boek van Wim van Rooy uit 2015, Waarover men niet spreekt. In deel 1  ging ik in op het onderscheid islam/islamisme dat volgens Wim van Rooy ten onrechte wordt gemaakt. In deel 2   filosofeerde ik over het voorstel voor een islamverbod van de PVV aan de hand van het boek, waarin deze vraag overigens niet expliciet aan de orde komt. Nu deel 3, waar ik zal ingaan op de (on)mogelijkheid van hervorming van de islam volgens Wim van Rooy en ook op het concept “verstandig patriottisme”.

Is de islam te hervormen?
Deze vraag is de laatste tijd nadrukkelijk aan de orde. Sinds twee jaar zit Ayaan Hirsi Ali, die zich voorheen profileerde als atheist (ex-moslim) op de koers van de hervormers binnen islam, met haar Mekka, Medina en Manhattan theorie.  Een andere interessante islam-hervormer is Maajid Nawaz, hier in gesprek met Theodor Holman. En er zijn natuurlijk meer islamitische hervormers.

Hoewel Wim van Rooy sympathiek staat tegenover deze hervormers en vindt dat ze gesteund moeten worden, is hij vanuit theoretisch oogpunt en op basis van zijn 15-jarige islamstudie sceptisch over de mogelijkheid de islam te hervormen. Van Rooy kenschetst de islam als een supremacistische ideologie en ook als in de kern antisemitisch. Dat begint al bij de profeet Mohammed, die persoonlijk een Joodse stam om het leven bracht volgens de heilige schrift.

Ook gaat Van Rooy uitgebreid in op het leven van de grootmoefti van Jeruzalem Mohammed Amin al-Hoesseini (pagina 606/607) zoals bekend één van de belangrijkste bondgenoten van Hitler. Van Rooy verwijst naar het boek van Rubin en Schwanitz uit 2014 over de nauwe verstrengeling tussen islam en nazisme voorafgaand aan en tijdens WO2: Nazis, Islamists, and the Making of the Modern Middle East, een duistere alliantie die tot de dag van vandaag een bepalende rol speelt in het Midden-Oosten en veel van de verstokte Israel-haat verklaart.

Verder wijst Van Rooy erop dat er wel degelijk een soort hervorming of reformatie gaande is in de islamitische wereld, in die zin dat men teruggaat naar de oorspronkelijke teksten van Koran en Hadith e.d.,  net zoals de christelijke wereld ooit door Luther terugging naar de oorspronkelijke bijbelteksten. Echter, waar dit een gunstig gevolg had voor het Westen (protestantisme als positieve kracht) werkt deze reformatie in de islam alleen maar méér bloedvergieten in de hand, juist door het gewelddadig karakter van de islam in de pure vorm.

Wim van Rooy daarover (pagina 292):

Wat dus gunstig uitpakte voor het christendom, is nefast voor de islam en voor het Westen. Christendom en islam volgen hetzelfde patroon, maar het ene ging vooruit, onder meer omdat wat in de schrift staat een humane samenleving mogelijk maakt, terwijl het andere ver-achtelijkt omdat Koran en Hadith vol omineuze en wrede oproepen staan.
Een christen kan leven in de moderniteit en aanvaardt scheiding van kerk en staat, een moslim kan dat niet en vindt nergens, buiten het soefi-gebeuren, het spirituele – en dat blijkt elke dag. Zonder de wet (sharia) staat de islam nergens, terwijl het christendom de wet van de staat aanvaardt. De radicalisering van de islam zit in zijn algemene culturele waarden, die héél anders zijn dan die van christendom en jodendom. En het zijn die culturele waarden die vandaag het Westen teisteren. Maar de brave westerling: hij hoopte voort.

Van Rooy constateert dus dat de hervorming die in feite gaande is in de islamitische wereld volledig de verkeerde kant opgaat (vanuit westers perspectief bekeken) terwijl een kleine groep veelal door het Westen geïnspireerde hervormers zoals Ayaan Hirsi Ali of Maajid Nawaz daar nauwelijks invloed op kunnen uitoefenen en voortdurend moeten vrezen voor hun leven.

Dat deze moedige mensen net als alle andere hervormingsgezinde moslims (of ex-moslims) alle denkbare steun verdienen, is weer een andere zaak. Maar het mag onze ogen niet sluiten voor de realiteit. Van Rooy wijst erop dat er eerdere hervormbewegingen zijn geweest in de islam (Tazimat beweging, pag. 594) die om dezelfde redenen uiteindelijk het onderspit moesten delven.

Verstandig patriottisme
Wim van Rooy gaat in zijn boek dat zoals ik schreef voor het grootste deel een snoeiharde analyse is van onze falende elites (zowel van links als rechts) en van de uit het cultureel-marxisme van de jaren zestig voortkomende “pensée unique”  en political correctness, ook uitgebreid in op de rol van de EU als antidemocratische en massa-immigratie bevorderende institutie. Dit in combinatie met het pro-islam standpunt van bijvoorbeeld eurocommissaris Federica Mogherini (verantwoordelijk voor buitenlands beleid én veiligheid van de EU) is natuurlijk een afschrikwekkend geheel voor een vrijheidslievende denker als Wim van Rooy.

Van Rooy daarover (pagina 482):

We moeten niet, zoals de Nederlandse filosoof en modieuze denker Wilhelm Schinkel, ons land (in zijn geval Nederland) opnieuw uitvinden. Dat is postmoderne prietpraat. De meeste mensen vermoeden immers terecht dat de natiestaat zoals die na de Tweede Wereldoorlog gestalte kreeg de enige structuur is die mensen nog als sociale en solidaire wezens kan doen leven. Alles wat daarbuiten valt is te groot, is onoverzichtelijk. We moeten niet opnieuw iets uitvinden. De maatschappelijke druk tot steeds maar weer veranderen en vernieuwen die op vele mensen weegt, is noodlottig voor het psychisch evenwicht, dat blijkt. Die nieuwe onoverzichtelijkheid leidt tot neurosen en psychosen.Velen kijken niet eens meer naar het nieuws.

Van Rooy pleit daarom voor een “verstandig patriottisme” en ”redelijk nationalisme” als enige uitweg tussen doorgeslagen postmodern globalisme en hysterisch ultranationalisme. Hij beroept zich hierbij op denkers als Hume, of in onze tijd Paul Collier en John Gray (pag. 497, quote van John Gray: politiek gezien kan een democratie niet meer behappen dan een natiestaat) en maakt en passant gehakt van de “hysterische halve volkscommissaris” Guy Verhofstadt (pag. 496).

Deze denkrichting van Wim van Rooy is dezelfde, maar beter verwoord en onderbouwd, als degene die ik de afgelopen jaren ben ingeslagen. En ik ben niet de enige, getuige de keuze van de Amerikanen voor Trump en de opkomst van politici als Farage, Wilders en Marine Le Pen.

Het gaat er niet om dat we terugkeren naar een soort autarkisch ideaal, maar de wereld is wel toe aan een herijking richting meer kleinschaligheid, waarbij de democratische natiestaat weer haar rol kan spelen als bindende factor.

Bijkomend voordeel is dat dit patriottisme mits het vorm wordt gegeven op niet-raciale basis, ook een bindende factor kan zijn tussen de nieuwe(re) Nederlanders en degenen waarvan de familie hier al eeuwen verblijft. Zo wordt patriottisme een wapen tegen radicalisering en een manier om de fnuikende polarisatie te overwinnen.

Lees dit boek!
Ik hoop met deze drie beschouwingen een tipje van de sluier te hebben gelicht wat betreft dit baanbrekende boek. Ik wil een ieder die het boek nog niet gelezen heeft aanmoedigen dit alsnog te doen. Het is ook een must-read voor politici, mensen uit de media, journalisten, opiniemakers, zakenmensen, ambtenaren en wat dies meer zij.

De inhoud van het boek is zeer rijk en ik heb ik mijn artikelen maar een fractie weer kunnen geven. Zoals aangehaald is het boek geschreven op een wijze die wel enig inzicht vereist in filosofische en sociologische concepten. Ik moest zelf af en toe ook een begrip googelen om sommige zinnen goed te begrijpen, maar dat is op zich ook weer een leerzame exercitie natuurlijk.

Het lijkt mij een goede zaak als dit boek vertaald zou worden in het Engels, Frans en in het Duits. De context aan voorbeelden die nu veelal uit België en Nederland afkomstig is, zou dan aangepast moeten worden met voorbeelden uit de Angelsaksische, Franse respectievelijk Duitse context. Op die manier zou het boek nog meer kunnen bijdragen aan een Europese herbezinning op de wegen die zijn ingeslagen sinds mei 1968. Want dat is hard nodig!

Advertenties

Een gedachte over “Gedachten over Waarover men niet spreekt – deel 3 (slot)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s