Gisteren begon ik met mijn beschouwing over het baanbrekende boek van Wim van Rooy. Ik behandelde de vraag in hoeverre het onderscheid dat gemaakt wordt in het Westen tussen islam en islamisme zinvol en realistisch is. Vandaag begin ik aan mijn tweede onderzoeksvraag, namelijk wat kunnen we uit het boek halen met betrekking tot het veelbesproken programmapunt van de PVV (A4 programma), een totaalverbod op vrijwel alle uitingen van de islam in Nederland?

Laat mij beginnen duidelijk te stellen dat deze vraag niet heel uitgebreid aan de orde komt in het boek van Wim van Rooy. De lezer zal het dus moeten stellen met mijn gedachtenspinsels daarover na lezing van het boek van Wim van Rooy dat rust op 15 jaar studie van de islam en de islamitische geschiedenis.

Wel maakt Van Rooy (net als Geert Wilders) de vergelijking tussen Koran en Mein Kampf, en schrijft daarover (pagina 294):

Mein Kampf is in vele landen verboden omdat het oproept tot geweld en vernietiging van het Jodendom, maar de Koran en de shariahandboeken laat men ongemoeid, al wemelen ze van de aansporingen om de ongelovigen aan te vallen en te onderwerpen. In zijn magistrale Europe. The struggle for Supremacy 1453 to present schrijft Cambridge hoogleraar Brendan Simms: “More than 500 years after the Reconquista and 400 years after the Ottomans had been repulsed at Vienna, militant Islam once more had Europe in it’s sights; this time moreover, Muslims were already within the gates”.

In eerdere blogs zoals deze stelde ik dat een totaalverbod op de islam politiek en juridisch gezien in mijn ogen vrijwel onhaalbaar is en indien wel toegepast, mogelijk tot gevolg zou kunnen hebben dat de hele beweging ondergronds gaat en de radicalisering daardoor juist toeneemt.

Ik pleitte daarom meer voor de invalshoek van het verbieden van de meest radicale islamitische stromingen zoals salafisme en het opleggen van bepaalde restricties, zoals bijvoorbeeld het aantal moskeeën in Nederland limiteren en aan de distributie van de Koran ook bepaalde restricties te verbinden, zoals dit boek niet meer uitdelen in het openbaar. Gezien de de vele geweldsoproepen in het boek en het feit dat deze ook opgevolgd worden (wereldwijd iets van 27.000 islamitische aanslagen sinds 9/11) is dat mijns inziens moreel zeer verdedigbaar en ook juridisch haalbaar.

In feite ben ik op dit punt niet fundamenteel van mening veranderd na lezing van het boek van Wim van Rooy. Wel ben ik meer doordrongen geraakt van de onzinnigheid van het onderscheid islam/islamisme en van de rampzalige gevolgen als we doorgaan met het huidige beleid van problemen ontkennen en doen alsof de radicalisering niets met de islam te maken heeft (dixit Obama, Cameron, Merkel, Rutte, etc.). Overigens zal er met de komst van Trump in dit opzicht wel een andere wind gaan waaien.

Filippica tegen de westerse elite
Het boek van Wim van Rooy heb ik niet gelezen als een aanval op de individuele moslim, maar eerder als een filippica (strafrede) tegen onze eigen westerse elite. Een elite die vanwege redenen van eigenbelang en uit lafheid of domheid al decennialang de aard van de islam als supremacistische en uiterst strijdbare ideologie ontkent en er daarentegen een zelfverzonnen religie van de vrede van heeft gemaakt.

Dit in weerwil van 1400 jaar islamitische geschiedenis die het tegendeel bewijst. Intussen heeft onze elite de massa-immigratie van miljoenen moslims in Europa georganiseerd en gefaciliteerd, achteloos voorbijgaand aan het verzet daartegen van de gewone man of vrouw die doorgaans niet in lommerrijke buitenwijken woont en dus de concrete gevolgen van die invasie ondervindt, in tegenstelling tot de rijkste 5% van de bevolking die alleen maar rijker wordt dankzij de afbraak van de natiestaat en het model van globalisme en massa-immigratie.

Vooral het verraad van links, de club waartoe hij ooit zelf behoorde als soixante-huitard, steekt Wim van Rooy. Hij pleit ervoor om nu eindelijk eens te beginnen het probleem van islamitisch geweld, radicalisering en fel antisemitisme te benoemen voor wat het is: een theologisch probleem.

Van Rooy daarover (pagina 290):

De jonge strijders van IS bijvoorbeeld worden door onze media afgeschilderd als “disaffected young men” of als een soort psychopaten. De liberale geest kan niet begrijpen dat deze “wild bunch” ten diepste door het geloof gemotiveerd is. Velen voelen zich allicht een soort spirituele James Bonds die een kosmische oorlog uitvechten tegen het kwaad en als beloning het martelaarschap verwerven. Ook hier kan de liberale geest niet vatten hoezeer deze worldview berust op een psychologische beloning. Met deze mindset is heel de islamwereld besmet: verbrand een Koran en honderdduizenden moslims komen op straat; kruisig jonge kinderen en verkoop vrouwen op de islammarkt en er beweegt niets.

Van Rooy richt zich dus tot de islam als in zijn ogen buitengewoon gevaarlijke en voor het Westen levensbedreigende ideologie; niet tot de individuele moslim. Hij maakt enkele keren de vergelijking met de Russen en de Duitsers in de jaren dertig van de vorige eeuw die voor het meerendeel ongetwijfeld ook brave lieden waren, maar wel geregeerd werden door een kwalijke ideologie (communisme resp. nazisme). Een ideologie die in de kern kwaadaardig is zal volgens Van Rooy altijd ontsporen omdat bij dergelijke systemen de radicale minderheid altijd aan het langste eind trekt, los van de vraag wat de meerderheid ervan vindt.

Een wellicht gevoelsmatig argument bij mij persoonlijk tegen het plotsklaps doorvoeren van een totaalverbod op de islam in Nederland is gelegen in die probleemontkennende appeasement houding van onze eigen intellectuele en politieke elite, die door Van Rooy zo feilloos op de pijnbank wordt gelegd. Het grootste deel van zijn boek is hieraan besteed. Dit is een punt dat wij de doorsnee Nederlandse moslim niet kwalijk kunnen nemen; hij of zij wordt geboren in een bepaalde cultuur en al wat hij gehoord heeft sinds zijn geboorte van de Nederlandse autoriteiten is dat het prima is zo.

Moeten wij niet, voor we nu van alles en nog wat gaan verbieden, niet eerst beginnen het gesprek aan te gaan over de kern van de zaak (namelijk de islam) zonder dat voortdurend onder stoelen of banken te steken of lafhartig te doen alsof het om een religie van de vrede gaat en er een paar lui ontspoord zijn?

Wim van Rooy maakt daar een interessante opmerking over. Hij schrijft dat als westerse mensen op dit punt eerlijk de dialoog aangaan met moslims in plaats van iedere islamkritiek te labelen als islamofobie, dit mogelijk radicalisering tegen zal gaan omdat de pijnpunten dan in ieder geval benoemd worden. Jonge westerse moslims moeten immers voortdurend laveren tussen de eisen van hun geloof en de eisen van de westerse maatschappij en liberale rechtsorde, een schizofrene situatie.

Op een andere plaats (pagina 501) oppert Van Rooy een cordon sanitaire tegen de islam als systeem dat agressie predikt, wat natuurlijk weer andere koek is.

Conclusies ten aanzien van een verbod op de islam
Laat ik maar eerlijk zijn: ook na lezing van het boek van Wim van Rooy ben ik er niet uit in hoeverre een totaalverbod op de islam nu zinvol en/of gerechtvaardigd is. Het is een complex vraagstuk met vele pro en contra argumenten.

In ieder geval hoop ik dat het veranderende politieke klimaat in combinatie met publicaties zoals die van Wim van Rooy ons helpen om nu eens het debat te brengen naar de kern van de zaak, in plaats van de schijndiscussies die we al jaren voeren over zogenaamd ontspoorde radicalen terwijl er met de kern van de islam niets fout zou zijn. Aan die mythe maakt Van Rooy wel een einde met zijn goed doorwrochte boek.

Zelf zit ik, zoals ik in het begin al aangaf, op een soort midden-standpunt, want de zaak op zijn beloop laten is niet meer verantwoord. We moeten dus de confrontatie op intellectueel vlak aangaan en het religieuze aspect (zijnde de kern van de zaak) durven benoemen, intussen een zeer beperkend immigratiebeleid voeren en mijns inziens toch denken over bepaalde restricties inzake de islamitische religie in Nederland, als aangetoond kan worden dat deze op een x aantal vlakken gewoon niet spoort met onze liberale rechtsorde. Mogelijk is nader onderzoek daarvoor vereist, want wat wordt er precies gepredikt in al die moskeeën? Wij weten het niet.

Maar ik besef ook dat dit standpunt licht opgevat kan worden als een “vleesch noch visch” standpunt en bovendien, als je in het midden gaat zitten krijg je het meestal van twee kanten te verduren. Een niet een erg aantrekkelijk perspectief maar veel meer kan ik er niet van maken.

Een totaalverbod op islam (Koran verbieden en alle moskeeën sluiten) is wat mij betreft dus gewoon (nog) een stap te ver, zeker op dit moment waarbij onze probleemontkennende elite nog steeds het wezenlijke debat vermijdt en daarentegen doorgaat de islam te faciliteren en te subsidiëren.

Wordt vervolgd
Morgen zal ik in mijn derde en laatste blog over het belangrijke boek van Wim van Rooy nog een tweetal andere interessante aspecten behandelen. Ten eerste, een mogelijke oplossingsrichting die Wim aandraagt en die hij enkele keren oppert in zijn boek, namelijk die van “beschaafd nationalisme” of “verstandig patriottisme”, een oplossingsrichting die we denk ik ergens moeten situeren tussen enerzijds de doldwaze doorgeslagen globalisering en massa-immigratie en anderzijds het andere uiterste van hysterisch nationalisme.

Verder hoop ik morgen in te gaan op redenen die Wim van Rooy aanvoert waarom hij een hervorming van de islam zoals bijvoorbeeld Ayaan Hirsi Ali die sinds twee jaar nastreeft (zie haar Mekka, Medina en Manhattan theorie) op basis van zijn jarenlange studie van de islam als een onmogelijkheid of quasi-onmogelijkheid ziet, ondanks alle sympathie die dit hervormingsstreven an sich wel zou verdienen.

Advertenties

9 gedachtes over “Gedachten over Waarover men niet spreekt – deel 2

  1. Prima recensie van Jan. Met het woord ‘elite’ heb ik moeite. Daaronder horen Jan en ik ook. Ik zou het beter vinden als hij spreekt van ‘linkse elite’, ‘rechtse elite’ of de ‘elite’ die van het midden komt. Zoals bijvoorbeeld ‘moi’.
    Over het verbod op ‘Mein Kampf’ twijfel ik nog. Dat verbod wordt opgeheven als er duidelijke verklaringen bij zijn hoe verderfelijk het boek is. Overigens kun je op internet genoeg samenvattingen vinden. Of dat die niet perfide zijn voor beïnvloedbare figuren.

    Liked by 1 persoon

  2. Scheiding van staat en kerk is grondwettelijk vastgelegd, alles wat hier strijdig mee is voor mij geen punt van discussie. Islam is staat en kerk ineen, dus staat haaks op onze (door de eeuwen heen opgebouwde westerse) verworvenheden. Islam, weg ermee, dat past nooit in onze seculiere samenleving. Dan heb ik het over de ideologie islam, niet over de mensen die er ‘tot nu toe’ hun zingeving uithalen.

    Like

  3. Mein Kampf is in het Nederlands volstrekt straffeloos te downloaden en de hele Koran staat ook online dus het al dan niet verboden zijn van beide publicaties is een beetje een non-discussie – behalve dan dat er uit een verbod een publieke afkeuring van het gedachtegoed spreekt.

    Dat blijkt ook wel uit het ‘Nazi-jij-bent-af’ roepen waarmee menigeen zijn internetdiscussie probeert te winnen. Je kunt nu niet roepen ‘Moslim-jij-bent-af’ maar ik betrap mezelf er op dat ik (met een of twee uitzonderingen) alle doorwrochte uitingen van geleerde moslims bij voorbaat oversla of alleen in dat licht lees, voortdurend beducht om voorgelogen te worden omwille van het geloof.

    Toch denk ik dat daarmee ook een fundamentele zwakheid van de Islam aan het licht komt – want ik geloof ook dat in de praktijk veel gelovige moslims de bekende soera 5:32 over ‘wie een mens doodt, doodt de gehele wereld’ langzamerhand letterlijk nemen en ook uitstrekken tot niet-moslims ook al staat er in de Koran in werkelijkheid iets anders – zeker in samenhang met de daaropvolgende regels. (zie hierover ook Hafid Bouazza, “elders op het internet”)

    De ‘taqqya’ dat daar ‘in wezen hetzelfde als in de andere Abrahamistische godsdiensten’ gezegd wordt heeft misschien ons, kaffir, met succes zand in de ogen gestrooid doch de meerderheid der moslims is er inmiddels zelf ook in gaan geloven en volstrekt ongemotiveerd voetvolk is toch wat lastig als je met een serieuze religieuze oorlog wilt beginnen.

    Het staat me bij dat er in Nederland ergens in de 19e eeuw toen er hier in praktische zin volstrekte godsdienstvrijheid ontstond aanvankelijk nog wel een wet gold dat er weliswaar in het Latijn of het Hebreeuws in het godshuis gezongen mocht worden maar dat de overheid nog wel voorschreef dat de prediking vanaf de kansel in het Nederlands diende te gebeuren, dit om de katholieken (en de joden) toch nog een beetje in de gaten – en het gareel – te kunnen houden. (Mocht d’r een historicus met verstand van juridische zaken meelezen en er het fijne van weten dan hou ik me aanbevolen want m’n google capaciteiten zijn te slecht om het met bron-en-al terug te vinden…)

    Misschien geen gek idee intussen om deze wet – zo die inderdaad bestaan heeft – weer af te stoffen en om hem anders in te voeren…

    Like

  4. Goede recensie, dank hiervoor. De Islam is een door de historie bewezen gevaar voor het westen en moet dus in het westen bestreden en verboden worden. Hoe moeilijk is dat te begrijpen?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s