Een aspect dat ondergesneeuwd raakt (oeps, vast een fout woord volgens de multiculti maffia) bij de zwaar gepolariseerde Zwarte Piet discussie is het belang van cultuur en traditie bij natievorming. Misschien dat de traditie daarom ook zo van hogerhand wordt tegengewerkt want natiestaten en de cultuur en tradities waarop deze rusten, daar wil men vanuit globalistisch perspectief (NWO) graag vanaf.

In verhitte discussies over Zwarte Piet en of die nu zwart mag zijn of blank met roetveegjes en wel of niet uitgedost met pruik en rode lippen, vergeten we die grotere lijn wel eens.

Aangezien ik me de laatste twee jaar wat meer verdiept heb in het leven van mijn grootvader Dr. Jan Gajentaan (Amsterdamse en “nationale” Sinterklaas van 1950 t/m 1962 en vanaf 1934 als ICA lid betrokken bij de organisatie van de intocht) via de archiefsite Delpher.nl, begon ik zaken geleidelijk meer in een historisch perspectief te zien.

Het grappige is dat als je de levensloop van een mens beschouwt vaak het toeval een rol speelt, maar toch is het niet alleen toeval. Om het cruyffiaans te zeggen: toeval is logisch.

Zo kun je het feit dat mijn opa in 1950 Sinterklaas werd zien als toeval. De acteur Eduard Verkade had de Sint-rol  op uitstekende wijze vervuld op verzoek van het organiserende comité ICA vanaf 1934, met onderbreking van de oorlogsjaren want toen staakte het ICA al haar activiteiten en nam een NSB-sint het over.

Vanaf 1945 was Verkade weer present en toen hij er in 1949 vanwege leeftijd mee stopte vroeg men de acteur Paul Huf. Pas toen die te ingewikkeld bleek te praten voor de kinderen werd er een jaar later, 1950, in de richting van mijn grootvader gekeken die toch al jaren achter de Sint aanreed op het reservepaard. Zo gezegd zo gedaan en hij zou de rol uiteindelijk 13 jaar vervullen.

Aan de andere kant is er heel veel in de achtergrond van mijn grootvader dat hem geschikt maakte voor de rol en dan heb ik het niet alleen over postuur en zijn paardrijkunsten.

Door zijn werk als bestuurslid  voor de Amsterdamsche Oranje Jeugdbond was mijn grootvader al als late twintiger, vanaf ongeveer 1928 betrokken bij het organiseren van allerlei Oranjegezinde kinderfeesten en dat werd groots aangepakt: het ging op Koninginne- en Prinsessedagen om feesten voor wel 10.000 kinderen. Die ervaring kwam natuurlijk later van pas als Sinterklaas.

De rol van cultuur en traditie bij natievorming
Aangezien we vanuit onze eigen tijd redeneren zijn we wel eens geneigd te denken dat het in verval raken van de Nederlandse cultuur en tradities te maken heeft met de opkomst van de televisie als almachtig medium (mijn generatie) en ook van het internet (latere generaties) in combinatie misschien met een uit de jaren zestig stammende extreem relativerende houding tegenover de eigen cultuur en tradities, goed omschreven door Fortuyn in zijn boek De verweesde samenleving.

Door me te verdiepen in het leven van mijn grootvader in de jaren dertig van de vorige eeuw realiseerde ik me ineens dat dit verloren gaan van traditie en cultuur ook toen, ver voor WO2 al speelde en vooral te maken had met de modernisering van het leven en de industrialisatie vanaf de 19e eeuw.

anv2Mijn opa was voor de oorlog ook bestuurslid van de Amsterdamse afdeling van het Algemeen Nederlandsch Verbond (ANV).  Deze van oorsprong literaire vereniging met een zendingsdrang op onderwijsgebied richtte zich op de Nederlandstalige gemeenschappen in Nederland, Vlaanderen, Nederlands-Indië en Zuid-Afrika.  De vereniging had een eigen tijdschrift, Neerlandia.

In het Amsterdamse bestuur van het ANV speelde ene Mr. J. te Winkel een grote rol en Mr. Te Winkel was op zijn beurt weer een zoon van de bekende letterkundige van de UvA, Prof. Jan te Winkel. In dit gremium was men constant bezig oude culturele tradities te doen herleven, waarbij Te Winkel kennelijk de grote bron van inspiratie was.

ANV3.jpgZo werd bijvoorbeeld de bijna verloren gegane traditie van Palmpasen optochten in Amsterdam, door toedoen van het ANV in de jaren dertig weer nieuw leven ingeblazen. Mijn vader werd in 1937 (toen  zes jaar oud) ingezet als een soort ANV- Palmpasen mascotte; ik heb er nog een zegel van, zie afbeelding links.

Natievorming
Het woord natievorming is wellicht een anachronisme als we het over de jaren dertig hebben, ik kom het tenminste in de teksten niet tegen. Maar wel sprak men toen veelvuldig over “de nationale zaak” of vergelijkbare termen. Het streven om de oude Nederlandse  traditie en cultuur (en taal!) te doen herleven werd wel degelijk gekoppeld aan dit begrip “de nationale zaak”.

Toen Mr. J. te Winkel in 1937 plotseling overleed, sprak mijn grootvader een grafrede uit en schreef een In Memoriam dat een goed inkijkje geeft in die manier van denken waarbij traditie en cultuur gekoppeld werden aan natievorming. Zie de eerste alinea op het plaatje (het stuk zelf is nog veel langer).

Winkel.jpg

Zo kom ik met een lange omweg terug op ons Sinterklaasfeest. Want waarom begon dit zo groots te gevierd te worden, juist in de tijd dat mijn opa Sinterklaas was (1950 t/m 1962)? Het aantal toeschouwers  bij de intocht dat aanvankelijk zo rond de 200.000 bedroeg, steeg begin jaren vijftig naar 750.000 tot zelfs 800.000 toeschouwers (1955). Waarbij overigens opvallend veel “witte mannen meeliepen bij de intocht  (zie afbeelding bovenaan) maar dat waren geen pieten, wel herauten en hellebaardiers.

Dat succes van de Sinterklaasintocht in de jaren vijftig kwam denk ik omdat het Sinterklaasfeest en de intocht destijds een krachtige manier waren van natievorming. Het inzetten van koningin Juliana en twee prinsesjes bij de intochten (1952 t/m 1954) was een publicitaire meesterzet van de toenmalige Amsterdamse  (PvdA!) burgemeester Arnold d’Ailly en mijn opa, die van oudsher al een Oranjeman was.

Zoals mijn grootvader (o.a. geïnspireerd door Mr. J. te Winkel) in de jaren dertig bezig was verschillende geloofsgroepen (protestantse, katholieke, nationale en Joodse verenigingen) te bundelen via zijn activiteiten voor de Oranje Jeugdbond   en het ANV, zo deed hij dat ook in de jaren vijftig met de Sinterklaasintocht. Ook dat was dus geen toeval (maar logisch).

Juist het Sinterklaasfeest leende zich uitstekend om in de jaren vijftig en zestig die natievormende, verbindende rol te spelen omdat het feest de verdeeldheid van politiek en religie oversteeg. Sinterklaas is weliswaar een katholieke heilige maar in feite een schertsfiguur en dus in dit opzicht neutraal en voor niemand bedreigend, maar juist positief door het beroep op de waarde en de geborgenheid van het gezin. Sint’s  zwarte knecht vertegenwoordigde de tegencultuur en het rebelse. Samen een ijzersterke, bindende factor!

Tragiek
Zoals ik het bekijk is het van een bijzondere tragiek dat juist deze mooie eeuwenoude traditie, zowel kinder- als familiefeest, een traditie die vanaf de jaren vijftig zo’n sterke rol heeft gevormd als bindende factor bij  natievorming (naast uiteraard andere nationale symbolen, van Koningshuis tot en met KLM) nu verwoest dreigt te worden door een door enkele activisten aangeslingerde en door de “gutmensch” gesteunde, buitengewoon agressieve tegenbeweging.

Een traditie die altijd een verbindende (sorry, modewoordje) factor was is nu door externe factoren verworden tot iets dat ons volk volledig dreigt te splijten. Inmiddels lijkt ons land te bestaan uit pro- (nog altijd zo’n 75/80% van de bevolking)  en antipieten (20/25%) die elkaar te vuur en te zwaard bestrijden.

In beide kampen heb je ook weer “rekkelijken”en “preciezen”. In het pro kamp zijn de preciezen degenen die vasthouden aan Piet met oorring, pruik en rode lippen, de rekkelijken degenen die wel open staan voor een Piet 2.0, bijvoorbeeld een schoorsteenpiet die qua etniciteit neutraal is maar wel een magische en onherkenbare (dus volledig geschminkte) figuur blijft.

Bij de antipieten zijn de preciezen degenen die helemaal geen geschminkte piet willen en de rekkelijken degenen die met een deels geschminkte roetveegpiet komen, her en der nog bijgestaan door “echte” Zwarte Pieten. Dit is de “oplossing” die door policor bedrijven, omroepen en gemeentebesturen momenteel gepromoot wordt.

Wie nog chocola kan maken van dit slagveld mag het zeggen en lezers met kinderen of kleinkinderen weten wel dat dit spervuur aan verschillende pieten in de media en bij de intochten alleen maar tot verwarring leidt bij de kleintjes. Een verwarring die nog aangedikt wordt met angst voor het agressieve optreden van vooral anti-pieten maar in reactie daarop ook pro-pieten waarmee we wel gezakt zijn tot diep onder de bodem, zou ik zeggen.

Voor de goede orde: ik behoor zelf tot het pro Zwarte Piet kamp maar wel tot de “rekkelijken”. Als we Zwarte Piet op een creatieve manier geleidelijk kunnen ombouwen tot een een magische, grappige, onherkenbare schoorsteenpiet die los staat van etniciteit dan heb ik persoonlijk daar vrede mee en wie weet kan het Sinterklaasfeest dan weer de rol vervullen die het ook vervulde in de jaren vijftig, de hoogtijdagen van mijn grootvader: een traditie die bindende factor is voor de héle natie en niet alleen voor het boze blanke deel ervan.

Misschien zal dat lukken als de “rekkelijken” in beide kampen op enig moment de koppen bij elkaar steken volgens ons fraaie poldermodel en op zoek gaan naar een door de meerderheid gedragen compromis, in plaats van de overhaaste van boven opgelegde aanpassingen die we nu zien en die mijns inziens weinig gevoel voor het feest tonen.

Poldermodel
Makkelijk zal dat polderen niet zijn want de antipieten willen Zwarte Piet niet alleen ontdoen van zijn kleur;  hun antikoloniale en cultureel-marxistische agenda gaat veel verder en zal leiden tot de vernietiging van veel van onze cultuur en tradities, als we niet oppassen.

Aan de andere kant vind ik dat we moeten zien dat cultuur en traditie niet statisch zijn (nooit zijn geweest) en juist overleven door zich aan te passen. De mate waarin dat moet gebeuren en het tempo, daar kun je uiteraard over discussiëren.

de-veegpiet-van-rtl-en-amsterdamMet deze volgens mij genuanceerde woorden (waarmee ik waarschijnlijk niemand tevreden stel) sluit ik dit blog af.  Ben benieuwd hoe de Amsterdamse Sint Jeroen Krabbé, met Amsterdammertje op de mijter en alleen maar geveegde pieten in zijn gezelschap, het eraf zal brengen vanmiddag…

 

 

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “ZP-debat gaat ook over cultuur, traditie en natievorming

  1. Lees ook het interview met caberetier Hans Teeuwen in NRC Handelsblad. Hij is net zoals jij voor een originele ZP maar ziet ook wel de ontwikkeling op termijn. Ik heb vanwege mijn kleinkinderen ook gekeken naar het grote Sinterklaasfeest op ZAPP NOS 3. Erg veel originele Zwarte Pieten. Kan het Sinterklaasjournaal nog een voorbeeld aan nemen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s