Mensen waren we, maar bovenal witte mensen, in ieder geval volgens de reader van Anja die opengeslagen voor ons lag. In een bui van balorigheid hadden wij, een stel als rechts bekend staande bloggers, ons opgegeven voor de cursus Help, ik ben wit van Anja Meulenbelt. Nu moesten we eraan geloven.

Voor de groep stonden cursusleidsters Anja, Arzu en Asha, gehuld in stemmig zwart leder om het zelfreflectie proces op gang te helpen, volgens Asha.

Cursist Arthur die jolig had opgemerkt: ‘jullie zijn zeker de drie A’tjes’ was daarvoor meteen gestraft met een tik op zijn vingers door de gezette Anja; een tik die werd uitgedeeld met een dun twijgje.

Volgens Anja was dat een goed gebruik dat zij had overgenomen van een andere cursus die zij geeft, islam voor beginners. Feministies islamiseren hield immers in dat de aloude  islamitische vermaning met het twijgje ook door de vrouw uitgedeeld mag worden aan opstandige mannen, vertelde Anja opgetogen.

Haar goede vriend Tariq Ramadan had die opzet hoogstpersoonlijk goedgekeurd en hun medestrijder voor de Palestijnse zaak, de oude Dries, vond het zelfs wel fijn om af en toe geslagen te worden voor het hogere doel. Gretta had zichzelf beschikbaar gesteld voor die nobele taak. Arzu en Asha knikten instemmend.

De cursisten keken elkaar somber aan. Vlak vóór de les in het stemmige grachtenpand hadden we nog gezellig en onbekommerd samen koffie gedronken, onwetend van het onheil dat ons te wachten stond. Cursist Ewout vertelde, nippend aan zijn klimaatneutrale cappuccino, over een leuk meisje dat hij op de tramhalte was tegengekomen.

Die opmerking was Asha en Arzu ten gehore gekomen. Ewout moest voor de groep komen om verantwoording af te leggen over zijn ongebreidelde seksime. Ik plaats van lichtzinnig te flirten op tramhaltes moest Ewout leren te reflecteren op zijn witte privileges, vonden Asha en Arzu.

“Ewout, hoeveel zwarte mensen ben je vandaag al tegen gekomen en in hoeverre was jij je bewust van je postkoloniale witte machtspositie?” vroeg Anja.

Ewout vertelde dat hij in de tram een Surinaams-Nederlandse vriend tegenkwam. Ze spraken over een boek dat deze vriend binnenkort uitbrengt over de Surinaamse literatuur tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Cursusleidsters Anja, Asha en Arzu keken elkaar vertwijfeld  aan. Dit was niet wat ze wilden horen van de witte zelfhulpgroep. Met deze cursisten was geen land te bezeilen, zag je ze denken.

“Kom op Ewout,  Arthur, Chris, Annabel, Sietske, Joost en Jan. Ik wil nu horen hoe jullie als witte mensen dagelijks zwarte mensen domineren en discrimineren. Ik wil horen over jullie witte privileges!’, riep Anja boos.

Niemand kon iets bedenken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s