Ik las vorige week het artikel Nee tegen de Nexit,  een verslag  van Ewout Klei op Jalta.nl over een bijeenkomst van de jongerenorganisaties van SGP en SP (bijzondere combinatie overigens) over EU en Nexit met als gastsprekers Ewout Klei en Arno Wellens. Ewout was gevraagd voor de politieke invalshoek, Arno voor de economische. Hierbij – een beetje verlaat – mijn commentaar.

Het verslag van Ewout komt kort gezegd erop neer dat Arno Wellens stelde dat de euro in de huidige vorm (one-size-fits-all) onhoudbaar is en beter opgedeeld kan worden in een nooreelijke en een zuidelijke muntunie (neuro en zeuro). Ewout vindt Arno’s redenatie plausibel maar geeft aan dat hij zich meer in het vraagstuk zou moeten verdiepen om het goed te kunnen beoordelen.

Het euro-debat
Nu is het voor niet-economen zoals Ewout en ook ondergetekende altijd lastig dergelijke vraagstukken zinnig te bespreken, maar na 14 jaar eurozone  met als gevolg:

  1. Een schuldenexplosie die zijn weerga niet kent
  2. Een economische catastrofe in Zuid-Europa (recessie en massa-werkloosheid)
  3. Uitholling van de koopkracht van de burgers in Noord-Europa

… zou je toch mogen verwachten dat kritische intellectuelen zich meer in het vraagstuk verdiept hebben. Mijn zienswijze zal duidelijk zijn voor degenen die vaker mijn blogs lezen: de euro is inderdaad op termijn onhoudbaar, van de neuro/zeuro oplossing ben ik niet echt gecharmeerd, hoewel dat misschien beter zou werken dan de huidige eurozone.

Nadelen van de neuro/zeuro oplossing zijn onder meer politieke verdeeldheid (een Noord/Zuid schisma in Europa) die deze monetaire constructie in de hand zal werken en ook het gegeven dat de twee dan ontstane muntunies nog steeds geen OCA (Optimum Currency Area’s) zijn, hoewel wel iets meer dan de huidige eurozone.

Als voorbeeld kan ik wijzen op Finland, een noordelijk euroland dat om verschillende redenen in een recessie is geraakt en in feite zit te springen om een devaluatie om de economie een kickstart te geven. Daarentegen gaat het in Spanje nu wat beter en heeft Spanje misschien niet direct een devaluatie nodig. Kortom: er zijn relevante verschillen tussen landen, ook in de noordelijke (of in de zuidelijke) zone.

Ander voorbeeld: stel dat de Duitse economie oververhit raakt en daar inflatie toeslaat, dan ligt een renteverhoging in Duitsland voor de hand. Het is de vraag of dat op dat moment ook voor Nederland zou gelden. Misschien is onze economie minder oververhit, bovendien is Nederland door de enorme particuliere hypotheekschuld erg gevoelig voor een renteverhoging.

Mijn idee daarover (o.a. gestoeld op het werk van André ten Dam, Jean Wanningen, Alex Sassen van Elsloo) is dat monetaire flexibiliteit op nationaal niveau noodzakelijk is. De beste oplossingsmodellen zijn dan volgens mij 1. The Matheo Solution  2. Een parallelle muntunie 3. Terugkeer naar nationale munten, die bijeen worden gehouden in een EMS-systeem.

Dit blijkt ook uit de euro oplossingsmatrix  van Drs. Harry Geels, want daar zien we de bovengenoemde oplossingen op plaats 1, 2 en 3 en de door Arno Wellens geadviseerde neuro/zeuro oplossing pas op plaats 8, nog net één plaats boven de EU-superstaat. Doormodderen zoals we nu doen staat helemaal onderaan, overigens.

In het artikel van Ewout wordt een voorstelling van zaken gegeven alsof alleen “conservatieve revolutionairen” terugverlangen naar de natiestaat en alsof de Nexit (het herinvoeren van de gulden) een groot avontuur zou zijn. Hiermee ben ik het niet eens.

Ook DFT columnist Alex Sassen van Elsloo, een conservatief-liberaal die zich politiek gesproken niet in de PVV-hoek bevindt, is voorstander van het herinvoeren van de gulden en dus van de Nexit 

Mijn bezwaar tegen dit artikel van Ewout wat betreft het euro gedeelte is daarom zijn frame dat voorstanders van de Nexit een soort van irreële revolutionairen zijn. Dit frame maakt een objectieve discussie onmogelijk.

Mijn tegenvoorstel zou zijn het debat te voeren op basis van de matrix van Geels en alle oplossingen die hij noemt (dus inclusief de neuro/zeuro, maar ook de gulden-optie én The Matheo Solution) objectief te bespreken en te vergelijken, zonder vooraf een policor frame toe te passen.

Politieke deel
Kom ik op het politieke deel van het artikel. In het artikel geeft Ewout een sneer aan de heren Van Dixhoorn en Van Houwelingen, de initiatiefnemers van het Oekraïne referendum en felle tegenstanders van de EU.

Laat ik nu maar eens in het verstandige midden gaan zitten: ik ben het wel met Ewout eens dat de heren Van Dixhoorn en Van Houwelingen, net als hun medestanders Roos en Baudet soms nogal fundamentalistisch overkomen in hun EU-kritiek, waardoor het ook lastig wordt om hier de discussie te voeren op basis van feiten en argumenten. Als je de EU ziet als één groot complot dan deugt er ook helemaal niets van natuurlijk.

Aan de andere kant vind ik dat Ewout, net als in het deel over de euro, zich er te makkelijk van af maakt met zijn opmerking:

De nationale identiteit is niet absoluut en zal, in een wereld die meer en meer globaliseert, steeds minder belangrijk worden.

Deze redenering hoor ik heel vaak zowel van politici als commentatoren. De natiestaat is al half opgegeven, want zou verouderd zijn, want we globaliseren, etc. Juist door deze volgens mij tamelijk slordige wijze van denken zijn we nu overgeleverd aan de EU als een soort half-half constructie, met één voet in de natiestaat die door de elite al is opgegeven, met de andere voet in een EU die helemaal geen natiestaat is en het misschien ook nooit zal worden.

Zoals De Gaulle zo fraai opmerkte in 1962: il ne peut pas y avoir d’autre Europe possible que celle des états, en dehors, naturellement, des mythes, des fictions, des parades. Dat De Gaulle gelijk had kunnen we elke dag merken, want de huidige half/half constructie (half natiestaat, half EU superstaat) is niet alleen catastrofaal gebleken in economisch opzicht, maar ook in de huidige migratiecrisis. Europa is totaal onmachtig gebleken en verstrikt zichzelf in de eigen tegenstrijdigheden.

Natiestaat en liberale democratie
Ook hier is dus een diepergaande beschouwing nodig voordat we de natiestaat op basis van een oppervlakkige globalisatie-redenering bij het grofvuil plaatsen, zoals Ewout lijkt te doen. Zeker degenen die pretenderen op te komen voor de liberale democratie, zouden zich tenminste deze vraag moeten stellen: kan de liberale democratie zoals wij die kennen met de principes van trias politica en vrijheid van meningsuiting, overleven buiten het kader van de natiestaat?

Ik ben van mening van niet. Alles wat we nu zien gebeuren bij de EU, wijst op het tegendeel. Lieden als Martin Schulz (voorzitter europarlement) bemoeien zich constant met het uitvoerend beleid en hebben dus maling aan de trias politica. Ook wat betreft de vrijheid van meningsuiting pakken zich duistere wolken samen boven Brussel, als we bijvoorbeeld een kijkje nemen naar hetgeen Timmermans allemaal zit te bekokstoven 

Kortom, niet alleen over euro versus Nexit (en andere monetaire opties) maar ook wat betreft de Europese samenwerking in het algemeen – waar overigens geen zinnig mens tegen is – zou ik willen pleiten voor een objectieve discussie.

De idee van een Europese samenwerking tussen vrije natiestaten van de ENF-fractie in het Europese parlement onder voorzitterschap van Marine Le Pen en Marcel de Graaf zou dan gewoon objectief meegenomen kunnen worden in de vergelijking. Dat zou beter en zinniger zijn dan deze opties bij voorbaat af te branden, op basis van één of ander politiek-correct frame.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s