In maart jl. schreef ik mijn ergernis en frustratie over het optreden van Angela Merkel in de migratiecrisis van me af in mijn blog Angela de waanzinnige. Net als Leon de Winter en vele anderen was ik tot de conclusie gekomen dat Merkel niet meer spoort in de bovenkamer.

Maar wat is nu de stand van zaken? Heeft Merkel die onlangs afstand nam van haar eigen Wir schaffen das uitspraak iets geleerd van alle kritiek?

Vluchtelingenbeleid bijgebogen
Natuurlijk, in de praktijk is het asielbeleid al bijgebogen. Merkel’s deal met Turkije die om allerlei redenen hoogst dubieus genoemd kan worden (financieel, mensenrechten, te veel toezeggingen aan dictatoriaal acterende Erdogan, etc.) heeft in ieder geval tot gevolg gehad dat er minder asielzoekers komen, al wordt dat deels te niet gedaan door een andere stroom migranten uit Libië vooral bestaand uit illegalen die door veerdienst Frontex van de Libische kust naar Italië worden gebracht en daar doodleuk van gratis treintickets worden voorzien door de Italiaanse autoriteiten. Alsof Europa al geen illegalenprobleem heeft, zie Calais.

Geen duidelijke lijn
Maar wat is nu werkelijk de lijn van de bondskanselier als het gaat om asiel? Tot op heden is haar daarover geen enkele concrete uitspraak te ontlokken. “Echte vluchtelingen moeten geholpen worden” roept Merkel steeds met haar zalvende stem, in het midden latend wie of wat echte vluchtelingen zijn en hoe we de stroom illegale testosteronbommen en de door IS aangestuurde terroristen die nu eenmaal meekomen in de migratiestroom, tijdig kunnen scheiden van de zogenaamde “echte vluchtelingen”.

Merkel geeft ook nooit antwoord op de vraag wat we doen als er tientallen miljoenen “echte vluchtelingen” op ons afkomen, omdat het nu eenmaal één grote puinhoop is in de wereld mede dankzij het wanbeleid van Obama en Hillary Clinton (nu Kerry) in het Midden-Oosten. Tot nu toe weigert Merkel steevast om een bovengrens te noemen voor het aantal asielzoekers dat Duitsland kan opnemen.

CSU is het helemaal zat
De zusterpartij van het CDU, de CSU uit Bayern met Horst Seehofer, uit al maandenlang felle kritiek op Merkel en heeft onlangs gesteld dat als Merkel niet akkoord gaat met een bovengrens  van 200.000 asielzoekers per jaar voor Duitsland het CSU dan Merkel niet meer zal steunen bij de Duitse parlementsverkiezingen in september 2017. Dat kan dus nog spannend worden, te meer daar de AfD momenteel als een komeet opkomt.

Merkel hield nooit van duidelijkheid
Het punt met Merkel is, bleek uit een biografie die ik ooit over haar las, dat haar hele loopbaan is gebouwd op bewust in stand gehouden vaagheid en onduidelijkheid.

Waar alle kroonprinsen van de destijds in het CDU oppermachtige Helmut Kohl één voor één in het mes vielen van hun eigen overtuigingen hield de voormalige wetenschapper uit Oost-Duitsland haar mond, bleef gehoorzaam aan Kohl en kon zo ongemerkt opstomen in de race naar het CDU-leiderschap. Ze deed dat op de manier waarop Joop Zoetemelk ooit wereldkampioen werd: met een sluipdemarrage. Niemand lette goed op en ineens was ze er.

Duitsland profiteerde na de harde arbeidsmarkthervormingen van Schröder (niet Merkel) als enige land van de euro, omdat de lage eurokoers de sterke Duitse industrie in de kaart speelt. Sterk geworden door dit niet aan haar te danken succes begon Merkel de lakens uit te delen, niet alleen in Duitsland maar ook in de EU. Omdat zij zelf doorgaans geen vastomlijnd idee heeft over zaken houdt ze vast aan haar methode van rustig afwachten en op het laatste moment de knoop doorhakken.

De verborgen overtuigingen van Angela Merkel
Voor zover Angela Merkel overtuigingen heeft blijven die dus redelijk verborgen, maar alleen al uit de omstandigheid dat het CDU – tot afgrijzen van de oude Kohl – de facto een linkse partij is geworden, kunnen we afleiden dat Merkel innerlijk niet ver afstaat van de christelijk-marxistische overtuigingen van haar vader Horst Kasner (Merkel heet eigenlijk Angela Kasner), die kort na de geboorte van Angela in juli 1954 vrijwillig verhuisde naar Oost-Duitsland om daar als lutherse dominee aan de slag te gaan.

Rampzalige besluiten
Als Angela Merkel dan eindelijk een keer tot een besluit komt, zijn die besluiten vrijwel altijd rampzalig, vooral op de langere termijn.

Denk aan de bail-outs van Griekenland in 2010, 2012 en 2015 op kosten van de Europese belastingbetaler terwijl zich juist een gouden kans voordeed de eurozone op te schonen, door de banken Griekse schulden af te laten boeken en de Grieken weer een eigen munt te geven passend bij hun economie.

Denk aan de catastrofale Energiewende.

Denk aan Merkels rampzalige besluit in september 2015 om eigenhandig de Dublin regels buitenspel te zetten en Duitsland open te stellen voor asielzoekers uit veilige landen, daarmee een migratiegolf ontketenend van ongekende proporties.

Zoals de Britse migratieprofessor Paul Collier in heldere bewoordingen aangaf in een interview met Die Welt in januari jl. was dat besluit niet alleen rampzalig voor Duitsland en de EU, maar ook voor het Midden-Oosten zelf.

Het is immers beter én eerlijker om vluchtelingen te helpen in hun eigen regio. Ten eerste kun je dan met minder middelen veel meer mensen helpen, ten tweede versterk je daarmee hun regionale economie, ten derde zet dit meer druk op alle betrokken partijen om z.s.m. een einde te maken aan de oorlogswaanzin in Syrië, Jemen en andere plaatsen.

In Merkel’s geestelijke wereld is helderheid taboe
Heldere gedachten en bewoordingen zoals de (overigens linkse) professor Paul Collier die uit, zijn helaas aan Angela Merkel niet besteed.

Ik heb het idee dat Angela Merkel geestelijk is blijven hangen in de jaren zeventig maar omdat zij die destijds heeft meegemaakt in de autoritair geleide DDR heeft ze kennelijk de behoefte de jaren zeventig nog eens dunnetjes over te doen anno 2016: een soort Nachholbedürfnis zoals de Duitsers dat noemen.

Zo lispelt Merkel maar verder met haar wollige jaren zeventig taal. Zelden of nooit wordt zij concreet. “We moeten vluchtelingen helpen”, “we zijn een tolerant land”, “islam hoort bij Duitsland”,  of “we gaan de miljoenen islamitische nieuwkomers véél beter integreren dan vroeger”, klinkt het.  Als een enkele kritische journalist dan Hoe? vraagt, fluistert de steeds waziger uit haar ogen kijkende Merkel: “Door elkaar vaker te ontmoeten”.

Zo wordt Duitsland onder leiding van Angela Merkel langzaam maar zeker een tweede Frankrijk; een land waar de bestuurlijke elite de controle is kwijtgeraakt als gevolg van massale islamitische immigratie en decennia van wegkijkbeleid.

We kunnen alleen maar hopen dat onze oosterburen bijtijds bij zinnen komen en Merkel naar huis sturen c.q. vervangen door iemand die wél een enigszins helder idee heeft van wat hen te doen staat.

Zoals de dichter Hans Lodeizen ooit schreef:

zal de taal ooit stilstaan?
ik geloof het niet maar een beetje helderheid
een beetje helderheid zal ons redden

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s