Wie afgelopen zaterdag oppervlakkig de Telegraaf-column van Vermeend en Van der Ploeg las met als titel Voor veiligheid en welvaart hebben we de EU nodig zou zich gerustgesteld kunnen voelen. Met dikke rode letters staat erboven: Idee van Europese superstaat kan in de prullenbak. Alsof je Rutte hoort zeggen: “geen Europese vergezichten. Gaat u maar rustig slapen”. De ware patriot wordt dan juist wakker, want we worden erin geluisd.

Je hoeft de column van Vermeend en Van der Ploeg maar uit te lezen om te beseffen hoeveel adders er onder het gras zitten. Want nadat eerst geconstateerd werd dat er geen draagvlak voor de  Europese superstaat is en het vaste anti-populisten riedeltje te horen is gebracht, komt de eurofiele aap uit de mouw: Europa moet zich met de échte problemen bezig houden, aldus de twee schrijvende PvdA’ers.

Vervolgens schrijven ze wat die echte problemen dan wel zijn:

Tegelijk  geven ze (de peilingen, JG) aan dat de EU vooral nodig is op het gebied van veiligheid, samenwerking op het terrein van defensie en de aanpak van de vluchtelingenproblematiek.  Daarnaast moet de EU meer werk maken van een  gezamenlijk werkgelegenheidsbeleid waarmee de werkloosheid, vooral onder laagopgeleiden, kan worden teruggedrongen. Veel kiezers vinden dat de EU te veel het speeltje is van de werkgevers en multinationals en dat deze focus ten koste gaat van werknemers en sociaal beleid.

Nou, ga er maar aan staan. Volgens Vermeend en Van der Ploeg moet er geen Europese superstaat komen maar de EU moet zich wel gaan bezig houden met defensie, vluchtelingenproblematiek, werkgelegenheid en sociaal beleid. Volgens mij zijn we dan al halverwege de Europese superstaat, zo niet verder!

De socialistische droom van Wim Kok en Jacques Delors
Zoals ik al eens eerder heb uiteengezet in mijn blog 1990 – 1992 Nederland sliep toen het werd afgeschaft hadden de vaders van de euro Jacques Delors en Wim Kok vanaf het allereerste begin het snode plan om van Europa een socialistisch, genivelleerd welvaartsparadijs te maken met een gemeenschappelijk Europees sociaal beleid en werkgelegenheidsbeleid. Die droom deelden zij al vanuit hun gemeenschappelijke periode in de Europese Vakbeweging, zo rond 1980.

Toen Jacques Delors als voorzitter van de Europese Commisie in 1989 de Nederlandse minister van Financiën Onno Ruding benaderde met zijn europlannen, verwees deze ze resoluut naar de prullenbak. Maar toen eind 1989 Wim Kok de opvolger werd van Ruding, was het kat-in-het-bakkie voor Delors. Ook de val van de Berlijnse Muur en de wens van Kohl om Duitsland koste wat kost te verenigen, speelden Delors in de kaart.

kok-euroWim Kok zou de ideale haas blijken voor marathonloper Delors. Kok trok alle euro- en EU plannen door de Europese meetings van ministers van Financiën waarna Delors zelf zegevierend de euro over de finishlijn bracht bij de ondertekening van het Verdrag van Maastricht (1992).

Opgepast
We moeten dus enorm op onze tellen passen. De ware scheidslijn in de politiek is momenteel niet links-rechts, maar natiestaat-gezinden versus globalisten.

In de Nederlandse politiek zouden we PVV, VNL en SGP kunnen zien als natiestaat gezinden hoewel VNL en SGP daar onduidelijk over zijn. VNL wil bijvoorbeeld een Neuro muntunie waardoor er nog steeds geen (monetaire) nationale soevereiniteit zal zijn. De enige partij in Nederland die totaal helder is over de idee van Nederland als natiestaat met eigen munt, vlag en grenzen, is de PVV.

Vrijwel alle andere partijen zoals VVD, CDA, GroenLinks, D66 en PvdA, zijn in wezen pro EU. Het enige verschil is dat D66 dit openlijk aangeeft en de rest dezelfde sluipstrategie volgt als Vermeend en Van der Ploeg: in alle toonaarden ontkennen dat je een EU superstaat wilt, maar ondertussen steeds weer stappen nemen in de richting van die superstaat. Want de problemen (die door de EU zelf veroorzaakt zijn door slecht monetair beleid en open grenzen) moeten zogenaamd opgelost worden.

De oplettende lezer zal opmerken dat ik de SP vooralsnog buiten het lijstje heb gelaten. De SP is eurokritisch geweest vanaf het begin (was fel tegenstander van de EMU in 1992) maar blijkt in de praktijk vaak toch pro EU te stemmen, waardoor ik het lastig vind deze partij in te delen op de pro/anti EU balans.

Hoe het ook zij, onze bestuurlijke elite en MSM sturen nu al aan op een coalitie in 2017 van VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks. Een coalitie die zich op Ruttiaanse wijze verbaal zal verzetten tegen de idee van de Europese superstaat, maar niet zal aarzelen om de facto de beslissende stappen te zetten die ons juist naar die superstaat toebrengen.

U bent gewaarschuwd.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Policor truc: nee zeggen, maar ja doen

  1. Als dat inderdaad de scheidslijn is die ertoe doet, zou het volstrekt onnatuurlijk zijn als er straks een coalitie komt tussen partijen aan weerszijden van die kloof, nog onnatuurlijker dan de huidige samenwerking tussen socialistische en liberale globalisten. Maar wedden dat als de globalisten winnen, de PVV weer een calimero-houding aanneemt en over een cordon sanitaire gaat mekkeren, omdat haar tegenpolen niet tot samenwerking bereid zijn?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s