Er is een interessante analogie tussen de Franse generaal en president Charles de Gaulle (1890 – 1970) en onze koningin Wilhelmina (1880 – 1962). Beide zijn in de vergetelheid geraakt omdat ze voor de generaties van 1968 en later hopeloos ouderwets leken; maar inmiddels is hun gedachtegoed actueler dan ooit. 

Waar De Gaulle het laatste Franse staatshoofd was die nog echt opkwam voor de nationale soevereiniteit, kan Wilhelmina beschouwd worden als de laatste Nederlandse (constitutionele) monarch die dat deed, bij alle kritiek die er ook is sinds een jaar of vijftien, met name over haar gebrek aan concrete steun voor de vervolgde Joodse gemeenschap in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

charles de gaulle
Charles de Gaulle met zijn vrouw Yvonne in Londen, 1941

In één van zijn Wilhelmina-biografieën beschrijft de onlangs overleden historicus en jurist Cees Fasseur de ontmoetingen tussen Wilhelmina en De Gaulle en hun overeenkomsten.

 

Nationaal gedachtegoed gedemoniseerd
Nu hoeven we het anno 2016 natuurlijk niet in alles eens te zijn met voor onze begrippen tamelijk autocratische mensen als Charles de Gaulle of koningin Wilhelmina. Maar vreemd is wél dat in media en politiek constant een beeld wordt opgeroepen als zou het opkomen voor  nationale soevereiniteit “rechtsradicaal” of “extreem-rechts” gedachtegoed zijn, terwijl “Europees denken” politiek-correct wordt geacht.

De historische werkelijkheid is anders: het waren Hitler en zijn racistische en antisemitische trawanten die een Verenigd Europa nastreefden. Kijk maar eens naar deze gruwelijke foto van een nazi bijeenkomst op ons Museumplein in 1941 en vooral naar het spandoek achteraan: Mit Adolf Hitler in ein neues Europa!
nazi.jpg

Hitler streefde dus naar een Europese staatsordening (die hij de facto al had afgedwongen met zijn veroveringen) met daarin volksgemeenschappen, conform het nazi “Blut und Boden” gedachtegoed. Zijn toenmalige grote Europese tegenstanders Sir Winston *Churchill, generaal Charles de Gaulle en koningin Wilhelmina van het Koninkrijk der Nederlanden waren daarentegen stuk voor stuk overtuigde nationalisten en/of soevereinisten.

 

* De omstandigheid dat Churchill in de periode 1945 – 1947  een nogal pro-Europees verhaal hield doet daar weinig aan af. Churchill en zijn schoonzoon werden daarvoor betaald door de Amerikanen en de goede man had op dat moment weinig anders te doen. Maar wie tussen de regels door leest in zijn toespraken in die tijd ziet al snel dat Churchill vond dat het Verenigd Koninkrijk soeverein moest blijven. En dat was precies ook het idee van Charles de Gaulle en koningin Wilhelmina wat hun landen betreft.
Churchill, De Gaulle en Wilhelmina waren alledrie soevereinisten als het erop aankwam!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s