Wat een consternatie gisteren in mijn tijdlijn nadat een wetsvoorstel van D66 voor actieve donorregistratie nipt (75/74) was aangenomen, mede omdat een kamerlid van de PvdD lang onvindbaar was. De staat had bezit genomen van onze lichamelijke integriteit, volgens een deel van de twitteraars.

De liberale principes zouden in het geding zijn. Bekende columnisten als Annabel Nanninga of Alexander Sassen van Elsloo gaven aan uit protest de eigen donorregistratie in te trekken en om te zetten in een Nee.

Eerlijk gezegd had ik me niet echt in de kwestie verdiept, dus dat heb ik gisteravond maar alsnog gedaan. Klopt het dat we in een soort Orwelliaanse hel terecht komen alleen maar omdat de passieve orgaandonatie in een actieve orgaandonatie wordt omgezet?

gajentaandierenarts
Dierenartsen Jan en Jan: nuchtere blik.     Levens redden stond voorop

Het zal misschien komen door de nuchtere en pragmatische opvoeding die ik heb gekregen van de beide dierenartsen Jan en Jan, mijn grootvader en vader, maar dit soort onderwerpen bekijk ik op de eerste plaats vanuit een medische invalshoek en probeer de politiek erbuiten te laten.

Het gaat er toch op de eerste plaats om zoveel mogelijk levens te redden? Bij ons thuis waren dat de levens van de dieren, maar mensen gun je natuurlijk hetzelfde.

In Nederland zijn vorig jaar 132 mensen overleden die op de lijst voor orgaandonatie stonden. Ze hadden zeker niet allemaal gered kunnen worden als een orgaan eerder beschikbaar was geworden, maar een deel wel. Ook overlijden jaarlijks ongeveer vier kinderen doordat er niet tijdig een orgaan beschikbaar is; dat was in ieder geval het cijfer in 2014.

Het voorbeeld van België
België staat al jaren bekend als wereldwijd koploper op het vlak van orgaandonatie. Er schijnen daar twee keer zoveel donoren te zijn als in Nederland. Tot nu toe heb ik nog geen klachten gehoord vanuit België dat ze daar in een Orwelliaanse hel terecht komen zodra ze een ziekenhuis betreden. Hoe is het daar geregeld?

Volgens dit artikel heeft België het succes te danken aan een opting out donorsysteem in plaats van het opting in systeem zoals dat in Nederland geldt. Als de nieuwe wet wordt bekrachtigd door de senaat krijgt Nederland ook een opting out systeem.

In het artikel uit 2012 over België lees ik hierover het volgende:

De goede cijfers zijn vooral te danken aan een strakke wetgeving. “In de Belgische wet is er een ‘opting out’-systeem ingebouwd, wat betekent dat iedereen wettelijk een orgaandonor is”, verklaart Luc Colenbie, transplantatie- coördinator en secretaris van de Belgische Transplantatieraad. “Weigeraars kunnen zich laten registreren en nabestaanden mogen donatie afwijzen. Maar dat is veel minder vanzelfsprekend dan in een ‘opting in’-systeem zoals in Nederland. Daar moeten mensen zelf aangeven dat ze donor willen zijn. In België is het dus voor de arts gemakkelijker bij een overlijden. De communicatie verloopt vlotter. Ze moeten niets vragen. Artsen informeren de nabestaanden als de overledene in aanmerking komt voor orgaandonatie.” Gemiddeld 15 procent weigert dan een donatie. Als de overledene zichzelf registreerde als donor, kan er zelfs niet geweigerd worden.

Die gang van zaken in België klinkt mij niet slecht in de oren. Op de eerste plaats kunnen mensen het zelf registeren als ze tegenstander zijn van orgaandonatie. Op de tweede plaats kunnen nabestaanden altijd nog bezwaar maken als de overledene zich niet geregistreerd had als actieve donor. Ook in het Nederlandse wetsvoorstel is die mogelijkheid voorzien. De individuele keuzevrijheid blijft dus gewoon overeind.

Toegegeven, ik ben de laatste jaren bepaald geen D66 fan, maar ik kan niet ontdekken wat er zo ernstig mis is aan dit wetsvoorstel. Als er jaarlijks tien of twintig mensen extra mee gered kunnen worden waaronder ook kinderen, kan daar toch geen groot bezwaar tegen zijn?

Advertenties

Een gedachte over “Consternatie om actieve donorregistratie

  1. Columnisten als Annabel Nanninga en Alexander Sassen (beiden zijn alleen maar bij een bepaalde groep bekend) spannen het paard achter de wagen. Jan zit op het goede spoor. Alleen nog even Eerste Kamer afwachten. Zelfs daarop kunnen ‘bekende columnisten’ niet wachten. Geduld is een schone zaak. Zeker in een kwestie die al vele jaren loopt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s