Steeds meer nationale bevoegdheden worden overgenomen door de EU. De euro – de Europese nivelleringsmunt die begin jaren negentig beKokstoofd werd door de vakbondsvrienden Jacques Delors en Wim Kok – dwingt daartoe, al gebeurt dat op een heimelijke en dus zeer onoverzichtelijke manier. Maar hoe ver zijn we eigenlijk in ons denken over de EU als staatsvorm, aangezien de EU oorspronkelijk nooit meer was dan een vorm van economische samenwerking? Wat houdt dit in voor de uitbreidingsplannen van de EU, bijvoorbeeld richting Turkije?

Ik kom hierop omdat ik vanochtend deze tweet las van Ewout Klei, zie hieronder de tweet van Ewout en mijn reactie daarop.

Schermafdruk 2016-08-19 09.00.06

Nu weten degenen die regelmatig mijn blogs lezen dat ik wat betreft Europa en EU een (neo) gaullistische visie heb: mijn ideale EU is een decentrale confederatie van zelfstandige natiestaten die op vrijwillige basis een aantal zaken onderling regelen. Daar hoort een gemeenschappelijke munt bij die monetair flexibel is (model The Matheo Solution), dus geen eenheidseuro.

Los van wat ik daar allemaal van kan vinden, hebben we nu eenmaal met de realiteit te maken en die is vooralsnog dat de eenheidseuro dwingt tot een Europese superstaat, al gebeurt dit op een chaotische wijze omdat de politieke vorm van de EU niet overeenkomt met de monetaire vorm waarin deze sinds de introductie van de euro is gegoten.

Hoe dat gaat aflopen met die EU-superstaat weten we nog niet, maar laten we nu eens for the sake of argument  (dus niet omdat ik daar voor zou zijn) aannemen dat de EU zich blijft ontwikkelen in de richting van een federale staat. Wat houdt dit dan in voor de EU, die dan veel meer wordt dan een vorm van economische samenwerking? Welke gemeenschappelijke waarden moeten deze federatie schragen?

Het behoeft weinig verbeelding om het antwoord te bedenken dat een EU-zeloot als Frans Timmermans daarop zal geven: democratie en mensenrechten. In zijn H.J. Schoo lezing vertelde Frans ooit dat hij droomt van EU-vlaggetjes op het Kremlin. Een gevaarlijke machtsfilosofie, als u het mij vraagt. Bovendien, democratie en mensenrechten zijn universele begrippen, maar dat is niet wat een staat (of een federatie) bijeen houdt.

In zijn laatste boek, Who are we  uit 2004 ging de beroemde Amerikaanse politicoloog Samuel Huntington (1927 – 2008) in op een vergelijkbare vraag, maar dan voor de USA.  Net als bij zijn meesterwerk uit de vroege jaren negentig, Clash of Civilizations was Huntington zijn tijd weer ver vooruit, want de thema’s die Huntington behandelde in Who are we raken sterk aan de strijd die zich nu afspeelt bij de Amerikaanse verkiezingen: de keuze tussen verder gaan op het pad van globalism (Hillary Clinton) of een stap terug richting herstel natiestaat (Donald Trump).

Huntington schreef in Who are we belangwekkende zaken over de gemeenschappelijke identiteit van de USA. Waar de EU bedreigd wordt door islamisering, is het in de VS meer de toenemende invloed van het katholicisme (via immigratie uit Midden-Amerika) die grote veranderingen teweeg brengt. Volgens Huntington zou dit zelfs kunnen leiden tot een splitsing van de VS. De protestantse (dissenters) achtergrond van de VS was in de ogen van Huntington de kern van het Amerikaanse welvaartsmodel; iets dat Ewout toch moet aanspreken.

Schermafdruk 2016-08-19 09.13.29

Koppelen we het vraagstuk nu weer terug naar de EU, nogmaals een EU die naar het zich laat aanzien in ieder geval een groot deel van de taken van onze natiestaten gaat overnemen, dan roept dit op de eerste plaats de vraag op of de huidige EU niet al veel te groot is. Immers, ons Noord-Europese welvaartsmodel is (net als dat van de VS) ook gebaseerd op protestantse waarden, ook al werden die waarden  omgezet in een vorm van liberalisme door de geleidelijk geseculariseerde burgerij (mijn eigen familie is daar een perfect voorbeeld van).

We zitten dus als Noord-Europeanen met twee belangrijke identiteitsvragen:
1. wat blijft er over van ons noordelijke welvaartsmodel nu in de grote EU met euro eenheidsmunt, de Latijnse / katholieke invloed steeds groter wordt?
2. wat zal het inhouden voor de EU als die uitgebreid wordt met een grote, sterke islamitische staat als Turkije? Krijgen we dan niet een soort Europese Islamitische Unie, zoals ik tweette?

Mijn mening zal duidelijk zijn: met alle respect voor Turkije en wat daar het afgelopen decennium bereikt is op het vlak van economische vooruitgang, die uitbreiding van de EU met Turkije moeten wij gewoon niet willen en we moeten daar eerlijk over durven zijn, in plaats van hypocriete spelletjes te spelen.

Vraag twee is dan of wij gezien onze protestants-christelijke (culturele) achtergrond niet beter af zijn in een noordelijke unie. Leest u daarover eens dit interessante stuk  van Rutger van de Noort. Toen nog schrijvend voor Jalta!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s