Al jaren kijk ik geen Zomergasten meer, maar gisteravond werd ik toch getriggerd door mijn Twitter tijdlijn om een kijkje te nemen naar de aflevering met Hedy d’Ancona. Hoewel Hedy en ik politiek gezien mijlenver uit elkaar staan, vind ik haar persoonlijke geschiedenis best interessant.

Na wat inluidende schermutselingen en ongemakkelijk je- of u geschuif, kwam de aflevering op gang met een fragment uit de film Le Bonheur van Agnes Varda uit 1965, waarin een enthousiaste jongeman zijn vriendin uitlegt dat hij er een minnares naast heeft waarna de vriendin – die iets minder enthousiast is over dit idee -zelfmoord pleegt.

Dit bleek een handig bruggetje voor Hedy om uit te leggen dat zij in de jaren zeventig jarenlang een driehoeksverhouding erop na hield maar beide heren (waaronder de presentator Berend Boudewijn) daarvan in het ongewisse hield om hen geen onnodige pijn te bezorgen.

giornata

Vervolgens gingen we over naar de Italiaanse speelfilm  Una giornata particolare uit 1977 onder regie van Ettore Scola, met Sophia Loren en Marcello Mastroianni. Hedy legde uit dat zij in deze inderdaad schitterende film vooral gegrepen werd door het gegeven dat het fascisme als systeem zo enorm ingreep in de levens van de hoofdpersonen en hoe machteloos zij hier tegenover stonden. Hedy relateerde dit in een boeiend betoog aan haar eigen familiegeschiedenis.

Op dat moment lag de vervolgvraag van Thomas Erdbrink voor de hand. “Hedy, hoe zie jij dit met de islam, is dat niet ook een systeem dat enorm ingrijpt in de persoonlijke levens van mensen?”.

Zijstap: ik moet ineens denken aan een reportage over een vluchtelingenkamp voor Syriërs in Turkije die ik een paar maanden geleden bekeek. Eerst zag je een groep kinderen van een jaar of vijf, zes in het goed geoutilleerde kamp: ze zagen er vrolijk en intelligent uit, gehuld in bonte kleuren, jongens en meisjes dwars door elkaar. Het tweede shot: een klaslokaal met vijftienjarigen, alleen meisjes in dit geval, allen hoofddoek, strak in het gelid. Het leek of ze ontdaan waren van hun individuele persoonlijkheden.

Zo’n fragment had ik nou uitgekozen.

We gaan verder met Hedy en Thomas. Hedy had misschien de vraag teruggekaatst: “ik begrijp dat jij al jaren in een islamitisch land woont Thomas, hoe zie jij dat?”. Dan had Thomas natuurlijk kunnen zeggen dat hij niet het onderwerp was van gesprek en had Hedy kunnen vragen hoe zij daar achteraf op terugkeek.

Had Hedy niet als minister van WVC heel wat moskeeën geopend en verenigingen met een islamitisch karakter, soms aangestuurd vanuit het conservatieve buitenland, voorzien van overheidssubsidie? Was hierdoor niet een grote groep vrouwen achtergebleven in het historische proces van vrouwenemancipatie dat Hedy ziet als haar levenswerk, of was hun achterblijven niet op zijn minst gefaciliteerd door de Nederlandse overheid, mede onder Hedy’s leiding? Zo had zich een interessant gesprek kunnen ontspinnen. Maar de vraag werd niet gesteld.

hedy 2
1990: Hedy d’Ancona als minister van WVC opent een moskee. We zien behalve Hedy alleen maar mannen…

Voormalig europarlementariër Derk Jan Eppink (VVD) vatte het interview treffend samen op Twitter:

Schermafdruk 2016-08-15 14.23.28.png

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s