Zul je net zien: maak ik me in een opiniestuk sterk voor Donald Trump en zijn visie en wijs op het gevaar van Hillary Clinton als president, vooral waar het gaat om het buitenlands beleid van de VS, en nog dezelfde dag vliegt The Donald weer eens gierend uit de bocht met zijn Second Amendment insinuaties.

Je wordt er wel eens moedeloos van. De polarisatie heeft de politiek in de greep. Ik krijg het beklemmende gevoel dat de keuze in de VS gaat tussen links fascisme (Clinton) en rechts fascisme (Trump) en dat daar tussenin niets meer is. Ik hoop dat ik het nu te somber zie.

In een vlammend betoog in de New York Times maakt Thomas Friedman gehakt van de insinuaties van Trump en trekt een vergelijking met de periode in Israël die leidde tot de aanslag en moord op Rabin: ook daar was een klimaat waarin mensen werden aangespoord tot haat, Rabin constant “verrader” werd genoemd en geweld in bedekte termen goed werd gepraat. Totdat het uiteindelijk fout ging en Rabin daadwerkelijk werd vermoord door een fanaticus. Daarna wasten de politici die de boel hadden opgefokt hun handen in onschuld.

Dit proces van demonisering leidend tot het ergst denkbare, hebben we in Nederland gezien in de aanloop naar de moord op Fortuyn. In denk dat het goed is om objectief te blijven en dit proces te herkennen en te benoemen los van het feit of de demonisering en (verdekte) oproep tot geweld nu komt van links of rechts. Dus laat ik er dan maar kraakhelder over zijn ook al past het nu even niet in mijn straatje: dit soort gedrag en toespelingen van Donald Trump wijs ik totaal af.

Het gedrag van Trump roept verschillende vragen bij mij op. Wat bezielt Donald Trump om dit soort uitlatingen te doen, wetende dat het presidentschap voor het oprapen ligt als hij die 15-20% extra stemmen in het midden weet op te rapen?

De verklaringen die door mijn hoofd schieten zijn:

  1. Voor Trump is zijn kandidatuur een uit de hand gelopen miljardairsgrap maar eigenlijk wil hij helemaal geen president worden, dus gooit voor de zekerheid maar zijn eigen glazen in. Iets dergelijks proefde ik vier jaar geleden bij Romney, die ook veel onverklaarbare blunders maakte. Achteraf zei zijn zoon dat Mitt bepaald niet zat te wachten op het presidentschap;
  2. De druk en spanning zijn te groot geworden voor Trump, waardoor die onbedoeld van tijd tot tijd uit de bocht vliegt;
  3. Amerikanen zijn nu eenmaal cowboys en Trump weet meesterlijk het onderbuikgevoel te bespelen.

De derde verklaring klinkt leuk, maar is ten eerste geen excuus om de boel in lichterlaaie te zetten en bovendien klopt het gewoon niet, omdat Trump elke keer duikelt in de peilingen juist als hij dergelijke agressieve uitlatingen doet.

Waarom blijft hij dat dan doen en zelfs elke keer weer in een overtreffende trap?

debate 4

Politiek anno 2016 is lastig, het vliegt alle kanten op in een gepolariseerd klimaat van twee kanten. Trump zou een voorbeeld moeten nemen aan Ronald Reagan, die altijd elegant bleef in de debatten. In 1980 won Reagan het presidentschap nadat hij in het beslissende televisiedebat een soort nederlagenstrategie leek te voeren. Reagan liet Jimmy Carter telkens uitrazen en zei dan heel beminnelijk: Well… there you go again!

Zo kan het dus ook.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s