In de nasleep van de staatsgreep afgelopen vrijdag in Turkije wordt steeds duidelijker dat de toenadering tussen de EU en Turkije onder de vorige premier Ahmet Davutoğlu nooit meer is geweest dan een toneelstukje, waarvan beide zijden tijdelijk dachten te profiteren.

timmermans-erdoganDe EU – Turkije deal die maandenlang voorbereid was vanuit de bondskanselerij in Berlijn door de naaste medewerkers van Angela Merkel en waarvoor onze eigen Timmerfrans eind vorig jaar enthousiast naar Istanboel was getogen, moest vooral Angela Merkel uit de brand helpen zonder gezichtsverlies.

In ruil voor zes miljard euro, versneld EU-lidmaatschap en visumvrij reizen voor Turken zou Turkije de grenzen sluiten voor vertrekkende asielzoekers. Degenen die toch door de mazen van het net glippen worden teruggestuurd in ruil voor andere asielzoekers. De gedachte hierachter is dat het enthousiasme om de levensgevaarlijke boottocht te ondernemen snel zal dalen, aangezien deze geen kans meer op een asielstatus zal bieden.

eu turkey 2

Gezegd moet worden dat deze cynische, door Mark Rutte als tijdelijk EU-voorzitter gefixte deal tot nu toe redelijk werkt, behalve dan dat de asielzoekers (voorspelbaar) nu weer net zo hard vanuit de alternatieve route via Libië aan komen zetten, waarna veerdienst Frontex ze de EU binnenhaalt.

Kennelijk zijn onze EU- en ook nationale leiders (we zitten met een dubbel probleem) dusdanig zwak en bang om een keer harde maatregelen te nemen, dat zij dit zelf niet meer durven maar liever overlaten aan allerlei hele of halve dictators in ons omringende landen die de asielzoekers moeten tegenhouden en daarvoor met miljarden euro afgekocht worden. Van uw en mijn belastinggeld dus.

Dit is natuurlijk uitermate hypocriet en bovendien getuigt het van ontstellend zwak leiderschap.

Helaas hebben onze EU-lijders in dit geval buiten de Erdoğan-waard gerekend. In feite werd dit al snel duidelijk toen Erdoğan kort na de deal met de EU al premier Ahmet Davutoğlu ontsloeg, de man die het gewaagd had even uit de schaduw van de sultan himself te treden. Nu, na het neerslaan van de coup, toont Erdoğan eens te meer aan dat hij volstrekt maling heeft aan alles wat de EU verstaat onder mensenrechten. Zo zit de sultan van Turkije naar eigen zeggen te popelen om de doodstraf in te voeren en die ook massaal toe te passen.

De EU-Turkije deal is dus geen lang leven meer beschoren, dat kan een klein kind voorspellen.

Wat nu? De nationale regeringsleiders van de EU die – in tegenstelling tot de bureaucraten in Brussel – afhankelijk zijn van het stemgedrag van hun kiezers, weten donders goed dat er in het constant door aanslagen geteisterde Europa geen draagvlak is om nog eens een keer miljoenen Syrische en andere asielzoekers op te nemen.

refugeesOok in Duitsland is de stemming gekanteld. Daar is na de massale groepsaanrandingen in de Nieuwsjaarsnacht, allerlei andere incidenten en de bijlaanslag gisteren, weinig over van de Willkommenskultur.

Zelfs Angela Merkel weet dit.

Kortom, de EU zal zich erop voor moeten bereiden onze grenzen zelf nu eindelijk eens te doen naleven. Dat betekent dat Marineschepen niet meer ingezet moeten worden als veerdienst maar dat zij de grens moeten bewaken en ieder vaartuig dat er doorheen probeert te glippen onverbiddelijk terug doen keren.

Het asielstelsel zal als de gesmeerde bliksem aangepast moeten worden, asiel kan dan alleen nog maar aangevraagd worden in de omringende landen van het crisisgebied. Asiel in eigen regio dus. De globalisatie van de asielindustrie zal beëindigd moeten worden, ondanks het voorspelbare gegil en gekreun van de VN en de vele  NGO’s die hiermee hun brood verdienen. Henny van der Most zal weer gewoon vakantiegangers moeten vinden voor zijn bungalowparken.

Het is allemaal niet zo moeilijk, het is alleen maar een andere houding aannemen om hetzelfde probleem op te lossen. Maar voor de Merkels, Hollandes, Timmerfransen en Mogherini’s van deze wereld is het alsof ze hun vorige ik moeten begraven. Deze post-1968 generatie ziet zichzelf immers liever als bevrijder van onderdrukte volkeren elders, dan als verdedigers van hun eigen bevolking.

Ik vrees dan ook dat zij deze innerlijke verandering (van politiek-correct naar patriottisch-correct) niet meer kunnen volbrengen. Er  zal waarschijnlijk een totale chaos uitbreken op het moment dat Erdoğan het mensenrechtengezeur van de EU zat is en de sluizen voor Syrische en andere asielzoekers richting EU weer open zet.

Een ander leiderschap is dringend nodig in Europa. Dit alles in de deprimerende wetenschap, dat het in veel opzichten al te laat is.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s