Wat een einde van de week. We waren nog lamgeslagen door de gruwelijke vrachtwagenaanslag – de zoveelste aanslag in Frankrijk – op donderdagavond 14 juli in Nice, of we werden de dag erna alweer uit onze overpeinzingen weggerukt door een mislukte staatsgreep in Turkije, met veel doden en gewonden.

De meningen verschillen of dit een echte coup was of een nepcoup die Erdoğan pleegde om zijn dictatoriale superstaat te vestigen. Terwijl wij kampen met een nepparlement, zitten de Turken dus maar mooi met een nepcoup in hun maag.

Op dit moment wordt in Turkije niet alleen het leger gezuiverd, maar ook rechters vliegen er bij duizenden tegelijk uit. Alsof de lijstjes daarvoor al klaar lagen. Is dit het einde van de trias politica bij EU- en NATO-partner Turkije en gaat de échte coup nu pas beginnen?

De Turken (lees Erdoğan aanhangers)  gingen de straat op om “de democratische rechtsorde te verdedigen”, jubelde Timmerfrans vanuit Brussel. Dan weet je wel hoe laat het is. De “verdedigers van de democratische rechtsorde” van Timmermans sloegen en martelden vastgenomen militairen, terwijl hun geestgenoten in Rotterdam de daar aanwezige journalisten van de publieke omroep bedreigden. Want dat vonden ze maar nepjournalisten.

Het profiel van de dader in Nice
Intussen vraagt ieder zinnig mens zich af wat iemand ertoe drijft om twee kilometer lang met een truck over een stampvolle boulevard te rijden om zoveel mogelijk vrouwen, mannen en kinderen te doden of invalide te maken.

De dader, de Tunesiër Mohamed Lahouaiej Bouhlel (31), stond bekend als een loner met psychische problemen die drank en drugs gebruikte, niet erg religieus was en regelmatig met de Franse Justitie in aanraking kwam in verband met geweldsuitbarstingen en kleine delicten, lezen we. Waarom de man dan niet al lang uitgezet werd is mij een raadsel maar dat komt door het heersende laxisme, aldus Marine Le Pen, die – terecht – vindt dat het zo langzamerhand tijd is voor daden in plaats van woorden.

In maart jl. kreeg Bouhlel een half jaar voorwaardelijke celstraf toen hij na een verkeersruzie in januari een man op zijn hoofd had geslagen met een voorwerp. Was hij dan een depressieve waanzinnige die alleen maar zoveel mogelijk slachtoffers wilde maken bij zijn door hemzelf geënsceneerde dood, net als Lufthansa zelfmoordpiloot Andreas Lubitz? Had hij een narcistische stoornis?

Ergens anders las ik dat Bouhlel’s vader in Tunesië aanhanger zou zijn van de fundamentalistische groepering Ennahda, een extremistische islamitische beweging die lang verboden was in Tunesië. Dus toch van jongsafaan geïndoctrineerd door de politieke islam? Ik kon het nergens bevestigd krijgen en er verschijnt een hoop onzin op het internet, dus hooguit kunnen we dit aanhouden als hypothese.

Intussen heeft de Franse minister van Binnenlandse Zaken Cazeneuve verklaard dat er wel degelijk aanwijzingen zijn vanuit het onderzoek dat Bouhlel geradicaliseerd was, maar dat zou pas recent gebeurd zijn en zich razendsnel hebben voltrokken.

Er circuleren verschillende berichten dat Bouhlel Allahu Akbar gebruld zou hebben tijdens zijn dodenrit. Iemand liet me een stukje video zien van de dodenrit  waarop je dat inderdaad lijkt te horen, maar helemaal duidelijk is het ook niet.

Kortom, we tasten in het duister.

Toch is het vreemd dat iemand die kennelijk geen gelovige inborst heeft zoals de Tunesische chauffeur Mohamed Bouhlel in zo’n tempo kan radicaliseren en een moordmachine wordt. Je vraagt je dan af wat de psychologische voedingsbodem is, is dat rancune (volgens Menno ter Braak was dat de psychologische voedingsbodem van de nazi’s) of is dat hun geloof, de islam? In 1937 schreef Menno ter Braak over de rancunemens:

Schermafdruk 2016-07-15 09.10.11

Politieke islam als aanjager van sexueel en ander geweld
Toevallig las ik van de week  dit stuk   van de Duitse feministe Alice Schwarzer die uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar het sexuele geweld in de afgelopen Nieuwsjaarsnacht in Duitsland (Keulen en andere steden) door duizenden, hoofdzakelijk islamitische jongemannen.

Volgens Schwarzer is er maanden onderzoek gedaan naar dit buitensporige en georganiseerde groepsgeweld door negen reporters van het blad Die Zeit zonder dat zij ook maar de moeite namen om de link te leggen met de politieke islam, het islamisme. De stelling van Alice Schwarzer is dat het juist die beweging is die de ideologische aansporing vormt van dit sexueel geweld, net zoals zij de aanjagers zijn van terreur en het steeds absurdere geweld waarmee dit gepaard gaat.

Alice Schwarzer denkt dat er in islamitische landen weliswaar altijd een patriarchale, voor onze begrippen vrouwonvriendelijke cultuur was, maar dat het huidige sexuele geweld en ander geweld zoals de terreur van IS, van een andere orde is. Zij verklaart dit geweld vanuit de opkomst van de politieke islam sinds 1979 (Iran, ayatollah Khomeini) een beweging die zich dankzij financiële steun uit Saoedi-Arabië verspreid heeft door tientallen landen en miljoenen aanhangers heeft. Volgens Schwarzer moeten wij deze beweging beter onderscheiden van de traditionele islam.

Er zijn heel wat islamkenners die juist het tegenovergestelde vinden en erop wijzen dat een radicale, agressieve kern al vanaf het begin aanwezig was in de islam. Ayaan Hirsi Ali noemt de aanhangers van deze radicale stroming de Medinamoslims, refererend aan de Medinaperiode van de profeet Mohammed, toen deze zelf radicaliseerde en gewelddadiger werd.

Niet gelovig
Ik schrijf dit allemaal als kind van de jaren zestig en zeventig, een tijd van vrijheid, blijheid en flower power, waarbij religie werd beschouwd als een gesloten boek uit een ver verleden. Er was wel behoefte aan nieuwe spiritualiteit, maar die werd gezocht in het Verre Oosten bij types als Maharishi Mahesh Yogi, de goeroe van de Beatles. Zelf was ik overigens nooit zo’n zweverig type. Ik ging meer voor de neut dan voor de joint.

Beatles-+-Maharishi
De Beatles met Maharishi Mahesh Jogi. Jaren zestig

Kortom, religie stond nooit echt in mijn woordenboek, ik ben niet godsdienstig opgevoed, ben ook niet een spiritueel type, zat wel op een christelijke lagere school maar de bijbel lessen ben ik inmiddels wel zo’n beetje voor driekwart vergeten.

En nu voel ik me, weliswaar met frisse tegenzin,  genoodzaakt om me te verdiepen in islam, politieke islam (islamisme) en ik moet ook nog eens letten op de mogelijke verschillen en overeenkomsten tussen die twee. Dit alles in een waarschijnlijk volstrekt ijdele poging om een zinnig antwoord te verzinnen op de krankzinnige terreur waardoor de wereld momenteel wordt geteisterd.

Er zijn leukere dingen te bedenken.

.

 

Advertenties

Een gedachte over “Islam, islamisme en wat dies meer zij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s