Onze fijnbesnaarde bestuurselite wringt zich in alle bochten om de #Brexit te verklaren en vooral om de Brexiteers in een kwaad daglicht te stellen. De realiteit is natuurlijk dat we op dit moment nog niet heel veel zinnigs over de Brexit kunnen zeggen, behalve dat er zowel kansen als bedreigingen zijn voor de Britten.

Timmerfrans denkt dat de toenemende EU-kritiek en het gevoel van verlies van controle bij veel burgers verholpen kunnen worden met beter onderwijs en economische hervormingen. Verder meent onze Franske dat politici de EU meer moeten knuffelen.

Rutte hield dergelijke onzinnige verklaringen gelukkig achterwege, maar door bij Nieuwsuur eerst een karaktermoord te plegen op Nigel Farage en vervolgens gevraagd om zijn mening over Juncker te roepen dat hij geen commentaar geeft op collega-politici, liet Mark zich lelijk in de hypocriete kaart kijken.

Waarom er een Brexit is en dit niet de laatste EU-exit zal zijn
De échte verklaring voor de Brexit is natuurlijk niet zo moeilijk. De Britten hebben niets tegen de interne markt en Europese samenwerking, maar zijn de bemoeienis met hun migratiebeleid vanuit Brussel, de aanhoudende financiële chaos die veroorzaakt wordt door de om politieke redenen begonnen eenheidseuro en andere voorbeelden van imperial overreach van de EU, volkomen zat.

Dit werd deze dagen helder geanalyseerd door Prof. Martin Feldstein, een Amerikaanse prof en beleidsmaker die al in 1992 helder voorzag dat de EMU (euro) een ramp zou worden. Waarna Arend Jan Boekestijn een vlammend anti-EMU betoog schreef in NRC Handelsblad, jawel ook al in 1992!

Inmiddels is duidelijk dat de Britten niet de laatsten zullen zijn die EU-exiten. In veel landen is de opinie steeds meer anti-EU, is er roep om meer directe democratie en groeien anti-EU partijen als kool.

Het is dus een kwestie van tijd voordat een volgend land eruit stapt, ondanks de schmierende anti-Brexit campagne in de media. En als het zover is dat er nog een land eruit stapt, dan is het domino-effect vermoedelijk niet meer te houden.

Wat te doen voor wie de voordelen van de EU wil behouden?
Op basis van bovenstaande is het dus niet zo moeilijk om te bedenken wat er moet gebeuren. De euro muntunie moet monetair flexibel worden gemaakt (zie mijn talloze columns over dit onderwerp). Het migratie en vestigingsbeleid moet weer terug naar de natiestaten en de bewaking van de externe EU grens moet versterkt worden (hier moeten de EU-landen dus wél beter samenwerken, maar daarvoor is echt geen politieke integratie nodig).

Vooral moet er een einde worden gemaakt aan de EU en VN-verdragen idiotie, die ervoor zorgen dat iedere would-be-migrant die aan een Europees strand aanspoelt bedolven wordt onder mensenrechten en asielprocedures, zoals de eminente migratiedekundige prof. Paul Collier het beschrijft.

Prof. Collier beschrijft de juridische waanzin waarop ons asielbeleid gebaseerd is als volgt:

This legal structure is not just foolish, it is deeply immoral. Europe has a duty to fish refugees out of the sea because it is morally responsible for tempting them on to the sea. So whatever else Europe does, it must stop this policy of temptation. Paying a crook thousands of dollars for a place on a boat should not entitle a Syrian refugee to a more privileged entry to Europe. It is profoundly unfair to the other suffering refugees.

Allemaal helder, maar hoe bevrijdt de EU zich van die omklemming? Twee jaar geleden publiceerde voormalig migratie ambtenaar Hans Roodenburg een helder overzicht op De Dagelijkse Standaard van alle EU en VN onzin waardoor de EU gegijzeld wordt.

Vooral de combinatie van het Schengen-verdrag en het VN-Vluchtelingenverdrag (1951) is fataal. Roodenburg komt dan ook tot de sombere conclusie dat het verlaten van de EU de enige manier is voor Nederland om ooit weer iets dat lijkt op een normaal migratiebeleid te krijgen.

Roodenburg heeft zeker een punt en al die verdragen moeten als de wiedeweerga vertimmerd worden, wil de EU het vege lijf nog redden. Aan de andere kant denk ik dat het vooral een mentaliteitskwestie is van het politieke leiderschap (if any) dat moet veranderen. Dit dan zowel op nationaal niveau als EU-niveau.

Toen de Australiërs hun Sovereign Borders programma opzetten, trokken ze zich weinig aan van het VN-Vluchtelingenverdrag dat ook zij ondertekend hebben. Niemand heeft ze uit de VN gezet. Omgekeerd, toen Merkel als moeder aller vluchtelingen in september 2015 besloot om de Dublin-regels opzij te zetten (die toch al niet of nauwelijks nageleefd werden) om alle Syrische vluchtelingen toe te laten tot Duitsland, werd dit land ook niet uit de EU gezet.

Leiderschap
Kortom, verdragen is één, de realiteit is twee. Wat de EU nodig heeft is een krachtig leiderschap dat de juiste diagnose weet te stellen, daar open en eerlijk over is tegenover de bevolking en vervolgens met een helder stappenplan de gewenste verandering (hervorming) op gang brengt. Zie het acht-stappenplan  van John Kotter.

De EU- en VN verdragen volgen dan wel cq. kunnen stap voor stap aangepast worden. Maar dat zal jaren duren en daar hebben we de tijd niet voor. We hebben dus doeners met visie nodig, niet politiek-correct juristenvolk.

Het grootste probleem voor de EU, lijkt mij, is dat dergelijke leiders in geen velden of wegen te bekennen zijn.  De huidige leiders, zowel op EU-niveau als nationaal (Juncker, Timmermans, Merkel, Hollande, Rutte, etc.) zijn verlamd door politiek-correct denken, hebben geen heldere visie en zijn kampioen wegkijken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s