Nu de spanning oploopt in de aanloop naar het Britse in/out referendum van 23 juni a.s. zijn alle ogen logischerwijs gericht op het Verenigd Koninkrijk. Uiteraard volg ik de ontwikkelingen met argusogen, maar volgens mij zijn voor Nederland als continentaal EU-land én lid van de eurozone de ontwikkelingen in een ander EU-land veel belangrijker: Frankrijk.

Gisteren stond er een goede analyse  van Dirk Schümer op de site van die Welt. Schümer betoogt dat we het Britse referendum – hoe het ook zal aflopen – meer moeten zien als een soort alarmbel, een teken aan de wand voor de groeiende weerzin van de Europese burgers tegen de EU.

De euro en Schengen als grote EU/EG-innovaties hebben gefaald
Schümer wijst er terecht op dat de EU als opvolger van de EG / EEG twee grote innovaties tot stand heeft gebracht, de euro en Schengen, en dat beide innovaties in grote lijnen mislukt zijn.

De muntunie met eenheidseuro (giraal doorgevoerd in 1998, feitelijk in 2002) heeft achtereenvolgens geleid tot een schuldenexplosie en na het barsten van de schuldenzeepbel tot massa-werkloosheid en depressie in Zuid-Europa. Ook leidde de euro tot stagnatie voor de eurozone als geheel met uitzondering van Duitsland, dat precies op het juiste moment hervormd had (onder kanselier Schröder). In combinatie met hoge productiviteit wist Duitsland de eigen werkloosheid (die eind jaren negentig nog erg hoog was) succesvol te “exporteren” naar Frankrijk, Spanje en Italië.

De tweede innovatie, het verwijderen van de binnengrenzen via het verdrag van Schengen (1985, dus eigenlijk een EG innovatie) was gunstig voor de interne markt maar blijkt slecht doordacht te zijn, aangezien er tegelijkertijd niets gedaan werd aan de buitengrenzen. Nu de migratiedruk op Europa  vanuit het Midden-Oosten en Afrika erg hoog is als gevolg van conflicten en slechte economische omstandigheden blijkt de EU een geitenkaas, om met wijlen Cruijff te spreken.

De EU-top in Brussel noch de nationale leiders (Merkel en Hollande voorop) zijn in staat geweest deze twee weeffouten van de EU te identificeren (hun politiek-correcte denken is daartoe niet in staat) dus komen ze niet verder dan pappen en nathouden. Daarnaast hebben ze zichzelf structureel chantabel gemaakt voor Turkije en andere staten rondom de Middellandse Zee, doordat ze grensbewaking willen afkopen bij derden in plaats van zelf in te grijpen zoals Australië dat heeft gedaan.

Het is niet verwonderlijk dat bij zo’n beroerd leiderschap (overigens zowel vanuit de EU als vanuit de natiestaten) Europese burgers massaal afhaken bij het EU-project. Het Britse referendum is dus – ongeacht de afloop – een eerste alarmbel, maar de Franse verkiezingen van mei 2017 zullen belangrijker zijn bij het bepalen van het lot van de EU.

De Franse keuze
Zoals ik twee jaar geleden schreef voor de Dagelijkse Standaard in mijn artikel Hervormingen in Frankrijk? Mais non! zijn de Fransen al sinds de jaren negentig (president Chirac) en ook daarvoor keer op keer niet in staat gebleken enige hervorming van belang door te voeren. Dit heeft te maken met het dwarse karakter van het Franse volk (zeg ik als francofiel) maar ook met de ongelimiteerde macht van de vakbonden. Ook nu weer zien we dat de hervorming van de arbeidsmarkt door de Franse regering tegen de klippen loopt door aanhoudende protesten. De uiterst zwakke positie van president Hollande helpt niet.

Het is dan ook de grote vraag wie de Fransen in mei 2017 zullen kiezen als president. Ik verwacht niet dat een socialist de tweede ronde zal halen; die zal waarschijnlijk gaan tussen Marine Le Pen van het Front National en Alain Juppé als vertegenwoordiger van traditioneel rechts. Sarkozy is te veel beschadigd door allerlei schandalen en zal vermoedelijk afhaken.

Zoals bekend wil Marine Le Pen dat Frankrijk in ieder geval uit de eurozone stapt en mogelijk ook uit de EU. Juppé zal inzetten op behoud van de euro en een strakke hervormingskoers waardoor het land meer op Duitsland zal gaan lijken en ook beter kan concurreren.

Daarnaast zal er mogelijk ingezet worden op verdere integratie in de EU met een Europese minister van Financiën, een optie waarvan zowel Duitsland als Frankrijk zich voorstander hebben getoond. Mochten de Britten kiezen voor de Brexit dan zou deze beweging richting verdere integratie in de EU mogelijk zelfs versneld kunnen worden. In dat opzicht is de vraag gerechtvaardigd in hoeverre een Brexit gunstig is voor Nederlandse eurosceptici. De tijd zal het leren.

In mei 2017 wordt het dus kiezen of kabelen voor de Fransen en dat tegen een achtergrond van toenemende instabiliteit en terreurdreiging in eigen huis. Of ze gaan thatcheriaans hervormen en de productiviteitskloof met de Duitsers dichten, of ze stappen aan de hand van Marine Le Pen uit de eurozone. Die keuze zal volgens mij belangrijker zijn voor het voortbestaan van EU en euro dan de afloop van het Brexit-referendum, hoe spannend ook.

Overigens is er ook nog een derde weg: het monetair flexibiliseren van de muntunie middels The Matheo Solution of een stelsel van parallelle munten, waarna de EU inclusief euro als gemeenschappelijke munt (maar niet als eenheidsmunt) voort kan bestaan als confederaal verband van nauw samenwerkende, maar niet per se in alle opzichten geïntegreerde staten. Deze derde weg heeft altijd mijn voorkeur gehad, maar lijkt in de huidige gepolariseerde tijd nauwelijks nog aan de orde te komen.

 

 

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “De Franse keuze

  1. Ik kan mij wel vinden in de conclusie dat Frankrijk voor NL belangrijker is dan een Brexit. Ook euro als gemeenschappelijke munt. Elk land kan dan zelf beslissen mee te doen of niet. Elk euroland zal dan beslissen mee te doen want het heeft er baat bij. Maar zal zelf meer maatregelen moeten nemen. Niet kunstmatig zoals nu. Schengen is weer een ander verhaal. Voor interne markt goede zaak als aantal extra’s wordt ingebouwd. En nog belangrijker buitengrenzen moeten potdicht worden gemaakt. Daarvoor worden alle EU-landen verantwoordelijk. EU moet menselijk blijven maar zal enkele vrije (marxistische?) verkeersverdragen van de VN moeten opzeggen. Nu denken bewoners van buiten de EU te vaak dat er in de unie wat te halen is. Iedereen wil er wonen! Dat moet duidelijk gemaakt worden dat dit onmogelijk is. Dus wat harder onmenselijk… Verschil is er nu eenmaal!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s