Eén van de succesvolste artiesten in Nederland van dit moment is Kenny B, voluit Kenneth Bron geheten. Zoals bekend uit de vele interviews van de laatste tijd heeft Kenneth een Surinaamse achtergrond, hij is afkomstig uit een Marron familie uit Moengotapoe, hoewel hij zelf  geboren is in Paramaribo in 1961.

In de jaren tachtig diende Kenneth eerst bij het Nationale Leger onder Bouterse; later sloot hij zich aan bij het Jungle Commando van Ronnie Brunswijk waarvan hij woordvoerder werd.

De Marronbevolking van Suriname – met een trotse geschiedenis sinds de 18e eeuw van verzet tegen de koloniale slavernij en het weten te behouden van de eigen uit Afrika afkomstige cultuur en matrilineaire familiestructuur, speelde een belangrijke rol in het verzet tegen de militaire dictatuur van de jaren tachtig.

Daarmee grepen de Marrons terug op een oude traditie, want al een eeuw vóór het afschaffen van de slavernij (1863) hadden zij een hoge mate van zelfstandigheid gekregen in de toenmalige kolonie Suriname via vredesakkoorden, waarvoor ze zelf hard gevochten hadden.

In zijn hoedanigheid van woordvoerder is Kenneth nog belangrijk geweest want op een moment dat de spanningen door de vele slachtoffers aan beide kanten in de Binnenlandse Oorlog (1986 – 1992) hoog oplaaiden, was het Kenneth Bron die een bezoek bracht aan het Nationale Leger, wat zeker niet ongevaarlijk was in die tijd. Hij brak het ijs tussen beide partijen. Uiteindelijk resulteerde dat in het Vredesakkoord van Lelydorp (1992) dat een einde maakte aan de oorlog.

Leo
Leo Brunswijk met mijn jongste zoons in Suriname

In de jaren 1996 en 1997 heb ik een half jaar in Suriname gewoond nadat ik vriendschap had gesloten met de familie Brunswijk, in eerste instantie via Leo en Claudette (helaas onlangs overleden) Brunswijk, de toen in Nederland wonende broer en zus van Ronnie Brunswijk. Leo studeerde in die tijd af als ingenieur Vliegtuigoperatie in Nederland en zou later president-commissaris worden van de SLM (2005 – 2010). Zodoende kwam ik uiteindelijk in Suriname terecht.

 

Aan het werk in Moengo

moengoMijn taak in Moego was een daar al decennia bestaand houtbedrijf meer te laten exporteren naar Europa. Gemakkelijk was dat niet. Ik heb in dat half jaar geleerd hoe moeilijk het is om iets op te zetten in een land als Suriname, met alle beperkingen die er zijn: financieel, infrastructureel, qua human resources, logistiek, etc.

Over het algemeen menen mensen vanuit Nederland heel goed te weten hoe het in Suriname aangepakt zou moeten worden. Een verblijf aldaar en dan bedoel ik niet een vakantie maar het daadwerkelijk runnen van een zaak, is wat dat betreft een lesje in nederigheid. De moeilijkheden zijn legio, waarbij het klimaat met slagregens afgewisseld met grote hitte ook niet helpt bij het oplossen van logistieke en/of technische problemen.

Moengo2
Moengo, 1997. Zoon Robert op het terras met familie en buurtgenootjes

Ik had toen mijn kantoortje in Moengo waar ik door mijn collega’s steevast  “meneer Jan” werd genoemd, hoewel ik altijd zei “zeg maar Jan”, maar dat ging er destijds niet in. Hoewel er van dat exporteren niet zo heel veel terecht kwam, uiteindelijk verdween het meeste hout toch weer naar de lokale markt, hadden we wel veel lol samen. Ik heb deze episode uitgebreid beschreven in mijn E-book “Heimwee naar de Gerard Doustraat

Toen ik medio 1997 weer terug ging naar Nederland zeiden de collega’s op het Moengonese kantoortje tegen mij: “Maar meneer Jan, dankzij jou was er nog een beetje lijn hier!”, waarop ik zei: “maar niemand houdt zich aan die lijn!”. Het antwoord luidde: “maakt niet uit meneer Jan, we vinden het toch prettig als er een lijn is”.  Waarna we gezamenlijk in lachen uitbarstten.

Wie het leven al te serieus neemt, kan zich beter niet in Suriname vestigen.

Kenneth komt op bezoek
Hoe het ook zij, toen ik daar in mijn kantoortje zat in Moengo kwam af en toe een gast uit Tilburg langs, de toen in Nederland nog onbekende Kenneth Bron. Ik herinner me dat we samen heel ontspannen zaten te keuvelen over zijn toekomst. Kenneth had destijds een vrij vaag plan om een horeca gelegenheid op te zetten ergens in het achterland van Suriname, ik geloof op een eilandje, waar hij wilde zorgen voor muziek en vertier. Ik denk dat hij zelf toen ook al muziek maakte, maar het idee dat hij daarmee ooit zijn brood zou kunnen verdienen kwam helemaal niet in hem op.

kenny2

Hoe Kenneth vervolgens precies de muziek business is ingerold weet ik niet, maar ik denk dat hij zijn hart gevolgd heeft door steeds meer muziek te gaan maken en uiteindelijk brak hij door als Kenny B, eerst in Suriname en sinds enkele jaren ook in Nederland.

Soms komen we elkaar nog wel eens tegen bij feesten en partijen en we volgen elkaar via Facebook. Ik kan bevestigen: ondanks de grote successen zowel in Suriname als in Nederland, is Kenneth gewoon dezelfde Kenneth gebleven. Geen spoor van kapsones. Van de Surinaamse politiek heeft hij zich al die jaren afzijdig gehouden en dat is denk ik een verstandig besluit geweest.

Altijd als ik Kenny B voorbij zie komen op TV of in de media – er staat dit weekend weer een mooi interview met hem in de bijlage Vrouw van de Telegraaf -, moet ik denken aan de gesprekjes dat we toen hadden in Moengo, waarbij de (Surinaamse) moraal van dit verhaal misschien is: volg je hart, doe je best, probeer niet altijd alles vooraf te plannen, maak je niet al te druk en dan komt het vanzelf wel goed. No spang!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s