Grappig was het wel, de statement van Jeroen Pauw gisteravond in zijn talkshow: niet de multiculturele maatschappij is mislukt, maar de gedachte die erachter zat. Gevraagd naar wat hij precies daarmee bedoelde, kwam Jeroen niet veel verder dan wat gebrabbel over het steeds witter worden van de ongetwijfeld uit niet al te goedkope woningen bestaande wijk in Bos en Lommer waar hij woont.

Vervolgens ontspon zich bij Pauw aan tafel weer de gebruikelijke discussie – dit keer naar aanleiding van het Ebru Umar debat in het parlement – waarbij Sunny Bergman in de houding zat om haar “het is allemaal de schuld van het institutionele blanke racisme” riedel op het publiek los te laten, Wierd Duk manmoedig probeerde aan te tonen dat er wel degelijk iets mis was in gesegregeerd Nederland en dat dit probleem van segregatie mede voortkomt uit de houding van veel moslims,  Sadet Karabulut intelligenter over kwam dan Sunny Bergman maar verder weinig aan de discussie had toe te voegen en de als zelfbenoemd FC Twente expert aangeschoven Özcan Akyol nog riep dat we het allemaal pas over zes generaties kunnen beoordelen.

Multiculti family
Tja, de multiculturele maatschappij. Wat moet je ervan vinden. Zelf heb ik me altijd vrij makkelijk in de multiculturele maatschappij bewogen. Net zoals ik me makkelijk aanpas in verschillende landen, weet ik meestal ook wel de juiste toon te vinden als het gaat om verschillende etnische groepen, religies, culturen in eigen land. Op mijn verjaardagen komen al dertig jaar meer donkere dan “witte”mensen. Twintig jaar ben ik adviseur geweest van een Surinaams politieke partij en ze vragen me nog wel eens om een tekstje te schrijven, omdat ik inmiddels een beetje kan denken als een Surinamer.

Ik heb een uit Suriname afkomstige levensgezellin, heb ooit een tijdje in Suriname gewoond waar ik het met iedereen goed kon vinden (ja ook met moslims) en mijn kinderen zijn moksi, hoewel ze nu we weer in Nederland wonen vrij Nederlands worden opgevoed. Overigens heb ik door omstandigheden ook verschillende pleegkinderen opgevoed die etnisch gesproken helemaal  Surinaams zijn.

Rachella 1
Rachella toen en nu…

rachella2

Gelukkig nooit klachten gehad over mijn Nederlandse opvoedmethodes. Wel hoor ik wel eens van mijn pleegdochter uit een eerder huwelijk Rachella (30) die tegenwoordig actrice is en momenteel  een theatercursus in Parijs volgt, dat zij het vroeger vervelend vond om op school uitgescholden te worden voor Zwarte Piet. Zij vindt dat we dat feest maar iets anders moeten organiseren, met een soort van Piet 2.0.

Sint en Piet
Okay, met die kritiek kan ik wel leven, voor mij is Sinterklaas een waardevolle traditie (ik ben tenslotte de kleinzoon van de enige echte) maar het is geen geloof. Ooit heb ik zelf in een column geopperd om de Piet maar blauw te maken. Dat was eerlijk gezegd om maar van het gezeik af te zijn, maar daarmee zijn de Sunny’s, Sylvana’s en Quinsy’s van deze wereld niet tevreden: Piet moet verdwijnen, of hij moet ongeschminkt zijn, want anders is het “institutioneel racisme”.

Op die manier gaat natuurlijk de hele lol van het feest af, de maskerade. Ik ben dan ook van mijn eigen blauwe Piet idee afgestapt (aangezien dit idee niet aanslaat onder zowel voor- als tegenstanders) en vind nu dat we de traditie voorlopig  maar moeten laten zoals-ie is, al begrijp ik wel dat het voor sommigen een onplezierige smaak in de mond geeft. Ik ken trouwens ook veel donkere mensen die Sint en Zwarte Piet juist tof vinden. En mijn ega heeft er gelukkig geen enkel probleem mee.

Anita
Mijn ega met ZP en onze twee jongste kinderen

Ik denk dan, over zoiets kun je praten en proberen een oplossing te vinden zonder dat je elkaar meteen voor racist uitmaakt . Maar dat is kennelijk te simpel geredeneerd.  In onze gesegregeerde, gepolariseerde maatschappij is niets nog simpel. We bestoken elkaar vanuit verbale loopgraven en door de social media wordt dat nog eens uitvergroot. Het wordt er niet gezelliger op.

Loopgravenoorlog
In het ene loopgraaf zitten de beroepsslachtoffers, institutioneel-racisme roepers en witte-mannen-haters. Door het lezen van de verkeerde stukjes zijn  ze tot de conclusie gekomen dat Nederland nog steeds een door-en-door koloniaal land is, dat iedereen die zijn HAVO niet haalt (zoals Sylvana) slachtoffer is van institutioneel racisme en dat iedere vorm van zionisme gelijk staat aan nazisme.

In het andere loopgraaf zitten de patriottisch-correcten: degenen die vinden dat de Nederlandse  cultuur beschermd mag en moet worden, dat de westerse vrijheden de moeite waard zijn en onder vuur liggen door de oprukkende islamisering en dwangmatig politiek-correct denken. In deze loopgraaf zit ik inmiddels, waarschijnlijk uit ergernis over de flauwekul die in de andere loopgraaf gedebiteerd wordt maar om nou te zeggen dat ik er vrolijk van word: nee.

Af en toe kom je op het werk, op school of op de voetbalclub weer eens echte mensen tegen en lijkt de multiculti samenleving mee te vallen behalve wanneer het ineens ontspoort, zoals na een uit de hand gelopen voetbalwedstrijd of wanneer gespuis ’s nachts auto’s in brand steekt. Dan merk je: de onderhuidse spanningen zijn groot.

Problemen te lang onder tafel geschoven
Vuijsje
Waar is het dan fout gegaan? Zoals de socioloog Herman Vuijsje in 1986 al schreef: we haalden een ongelooflijke mensenmassa binnen via allerlei in de jaren zestig en zeventig bedachte “mensenrechten” terwijl het bespreken van problemen voortvloeiende uit etnische, culturele of religieuze verschillen heel lang een absoluut taboe was in Nederland. Alleen al door het benoemen van  die problemen werd je in de hoek gezet als Nazi, dus dat deed je liever niet.

Intussen moest ik Bolkestein gelijk geven toen hij in 1990 riep dat de grote steden problematiek  op termijn  onbeheersbaar werd door de verregaande islamisering van de vroegere volkswijken en begreep ik donders goed dat Fortuyn echt wel een punt had toen hij zei: grenzen dicht en éérst de problemen oplossen door immigranten stevig te integreren. En ook vond ik dat Paul Scheffer (PvdA) meesterlijk zijn punt maakte toen hij in zijn essay “Het multiculturele drama” (2000) schreef dat zich een ramp van ongekende omvang voltrok door het Nederlandse beleid van ruime toelating in combinatie met slechte of geen integratie of assimilatie.

Daarnaast wees Scheffer erop dat we in Nederland geen nationbuilding proces meer hebben: we slaan onszelf op de borst omdat we zo enorm tolerant zijn, niet omdat we het Nederlanderschap inclusief bijbehorende normen en waarden uitdragen. Als dan blijkt dat immigranten tot in de derde of vierde generatie volkomen schijt aan onze normen en waarden hebben (4 mei is een leugen! krijst Appa bij zijn massameetings) dan realiseren we ons ineens dat er iets grondig fout is gelopen. En wordt onze tolerantie, al dan niet terecht, ineens een stuk minder.

Waar blijven de oplossingen?
En zo kabbelt het hele multiculturele discussiestuk verder, van talkshow tot talkshow, zonder dat het tot een oplossing komt. De meeste Nederlanders die ik spreek, óók allochtone Nederlanders, vinden dat Pim gelijk had ook al mocht hij het niet krijgen: eerst maar eens de grens dicht en de problemen oplossen, voor het te laat is.

Maar ja, die zielige vluchtelingen… die moeten we toch helpen… vindt de ene helft van de bevolking. De andere helft, ruw ingeschat, vindt dat het mooi is geweest en dat we asielzoekers  in hun eigen regio moeten opvangen, of hooguit hier tijdelijke opvang bieden omdat we anders hier het  Midden-Oosten binnenhalen met alles wat daar helaas bij hoort: sektarisch geweld, vrouwenonderdrukking, joden- en homohaat en een religie die samengaat met een akelige dosis veroveringsideologie en ook nog eens een rechtssysteem bevat, dat op gespannen voet staat met het onze.

Bolkestein had gelijk, Scheffer had gelijk, Fortuyn had gelijk: dit land moet stoppen met door allerlei vermeende mensenrechten gedicteerde massa-immigratie, overgaan tot een immigratiepauze en vervolgens een strikt en streng immigratiesysteem invoeren op basis van individuele toetsing zoals Amerika, Canada en Australië dat ook doen. Alleen dán kunnen we nog redden wat er te redden valt van de westerse vrijheid. Maar zolang Nederland een politiek hopeloos verdeeld land is met een onmachtige politieke kaste die liever de kop in het zand steekt, zal er niets veranderen. Zal het geneuzel in de talkshows gewoon verder gaan. En worden de problemen niet opgelost.

.

 

 

 

Advertenties

5 gedachtes over “Multicultureel geneuzel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s