“Meer Europese integratie is goed voor vrede, veiligheid en het welvaartsniveau van de deelnemende landen”. Dat is het riedeltje, waarmee na-oorlogse generaties Nederlanders zijn grootgebracht. Het pro-EU gekweel klonk eendrachtig vanuit de politiek, de media, ja zelfs uit paleis Soestdijk waar zowel koningin Juliana als Beatrix zich vorstinnen toonden met een internationale inslag. Maar klopte dat riedeltje wel?

Inmiddels begint het tij te keren. Als gevolg van de welvaartsvernietigende euro eenheidsmunt en de ongecontroleerde massa-immigratie cq. asielmigratie beginnen steeds meer mensen te twijfelen aan het EU-walhalla.

In het Europese parlement zijn van de acht fracties inmiddels twee (ENF en EVDD) tegenstander van de EU-superstaat en voorstander van een Europa van vrije natiestaten. Samen vertegenwoordigen ze ongeveer een kwart tot een derde van het Europese electoraat en dat percentage lijkt te groeien. Hun ideeën over Europa lijken nauw aan te sluiten bij een illustere voorganger die bijna in de vergetelheid was geraakt: de Franse generaal, oorlogsheld en president (1958 – 1968) Charles de Gaulle.

Een beroemde persconferentie
Wat was precies de visie van De Gaulle op Europa? Op 15 mei 1962 gaf hij daarover een persconferentie die destijds veel stof deed opwaaien. De historische context was dat in de jaren vijftig een gemeenschappelijke defensie unie was mislukt omdat in Europa voorstanders van Europese integratie (uiteindelijk leidend tot een federaal Europa) tegenover degenen stonden die een Europa van soevereine natiestaten wilden wat uiteindelijk zou uitmonden in een confederaal Europa waarin een aantal zaken (defensie, wetenschappelijk onderzoek, milieuwetgeving, terreurbestrijding etc.) gemeenschappelijk aangepakt werden, maar altijd op basis van vrijwillige deelname door soevereine lidstaten. Deze laatste positie was ook de positie van De Gaulle.

De Gaulle wilde daarvoor consultatieve organen op Europees niveau scheppen maar de tegenstand van Nederland en België deed dit mislukken. De Gaulle voelde niets voor een geïntegreerd Europa dat aan de leiband zou lopen van de VS; zijn Europa van vrije natiestaten zou onafhankelijk blijven en goede betrekkingen aanknopen met zowel de VS als de (toenmalige) USSR. Hij besloot tot de vlucht naar voren en hield dus op 15 mei 1962 zijn vermaarde persconferentie waarvan hier  een verslag valt te lezen. Als gevolg van deze persconferentie zouden twee Franse ministers waaronder Maurice Schumann hun ontslag indienen, omdat zij zich niet konden vinden in het in hun ogen anti-Amerikaanse standpunt van De Gaulle, die zoals bekend in 1966 met Frankrijk uit de NATO zou stappen.

L’Europe des patries?

Beroemd is een citaat dat van De Gaulle afkomstig zou zijn toen hij gezegd zou hebben dat hij voorstander was van “L’Europe des patries” versus “La patrie de l’Europe”. Hoewel dit citaat wel ongeveer de opinie van De Gaulle weergeeft heeft hij het nooit precies zo gezegd, zoals hij hieronder zelf ook aangeeft. Hier (in het Frans) de exacte tekst van De Gaulle

Mais il est parfaitement vrai que les propositions de la France ont soulevé deux objections, d’ailleurs parfaitement contradictoires, quoiqu’elles soient présentées par les mêmes opposants. Et voici ces deux objections. Ces opposants nous disent : «Vous voulez faire l’Europe des patries ; nous voulons, nous, faire l’Europe supranationale», comme s’il suffisait d’une formule pour confondre, ensemble, ces entités puissamment établies qui s’appellent les peuples et les états. Et puis les mêmes opposants nous disent en même temps : «L’Angleterre a posé sa candidature pour entrer au Marché commun ; tant qu’elle n’y est pas, nous ne pouvons rien faire de politique». Et pourtant tout le monde sait que l’Angleterre, en tant que grand état et que nation fidèle à elle-même, ne consentirait jamais à se dissoudre dans quelque utopique construction. Je voudrais incidemment, puisque en voici l’occasion, je m’excuse, Messieurs les journalistes, vous allez être peut-être assez étonnés, mais je n’ai jamais, quant à moi, dans aucune de mes déclarations, parlé de l’Europe des patries, bien qu’on prétende toujours que je l’ai fait. Ce n’est pas, bien sûr, que je renie, moi, la mienne ; bien au contraire, je lui suis attaché plus que jamais, et d’ailleurs, je ne crois pas que l’Europe puisse avoir aucune réalité vivante si elle ne comporte pas la France avec ses Français, l’Allemagne avec ses Allemands, l’Italie avec ses Italiens, etc. Dante, Goethe, Chateaubriand appartiennent à toute l’Europe, dans la mesure même où ils étaient respectivement et éminemment italien, allemand et français. Ils n’auraient pas beaucoup servi l’Europe s’ils avaient été des apatrides et qu’ils avaient pensé, écrit en quelque espéranto ou volapuk intégré. Alors, il est vrai que la patrie est un élément humain, sentimental, et que c’est sur des éléments d’action, d’autorité, de responsabilité, qu’on peut construire l’Europe. Quels éléments ? Eh bien les états, car il n’y a que les états qui, à cet égard, soient valables, soient légitimes, et en outre soient capables de réaliser. J’ai déjà dit, je répète, qu’à l’heure qu’il est, il ne peut pas y avoir d’autre Europe possible que celle des états, en dehors, naturellement, des mythes, des fictions, des parades.

Kort weergegeven: De Gaulle gaat in op enkele argumenten van de voorstanders van een supranationaal Europa waar hijzelf tegen is. Hij wijst erop dat het Verenigd Koninkrijk een veel te trotse natie is en nooit zal deelnemen aan een supranationaal Europa, een juiste voorspelling in het licht van Thatcher’s Nee tegen de euro in 1992 en ook in het licht van de Brexit in 2016 (update).  De Gaulle gaat dan in op het cultureel-eigene van de Europese naties en stelt dat de culturele rijkdom van Europa niet dat van een soort gelijkgeschakeld Esperanto-Europa is. Daarom is volgens hem alleen de natiestaat legitiem als soevereine eenheid:

Il ne peut pas y avoir d’autre Europe possible que celle des états, en dehors, naturellement, des mythes, des fictions, des parades. (er is geen ander Euopa mogelijk dan dat van de soevereine natiestaten; de rest is mythologie, fictie of loos geparadeer).

Zo sprak De Gaulle dus heldere taal over Europa. Helaas is zijn gedachtegoed bij het grofvuil gezet door de regerende socialisten en christen-democraten ten tijde van het Verdrag van Maastricht, waar willens en wetens onze nationale soevereiniteit grotendeels is opgeofferd aan een gemeenschappelijke munt en daaraan onlosmakelijk verbonden het streven naar een federaal Europa, ook al leven wij ook nu nog in een soort half-half constructie wat betreft de EU-superstaat.

We hebben als gevolg van het Verdrag van Maastricht en latere verdragen inmiddels al een muntunie, een transferunie en een bankenunie. Ongeveer 80% van de wetten komt uit Europa en het immigratie- en asielbeleid wordt de facto bepaald door de EU; het enige dat nog ontbreekt is de federale staatsvorm.

Analogie Charles de Gaulle – koningin Wilhelmina

charles de gaulle
Charles de Gaulle met zijn vrouw Yvonne in Londen, 1941

Er is een interessante analogie tussen Charles de Gaulle en onze koningin Wilhelmina (1880 -1962). Waar De Gaulle het laatste Franse staatshoofd was die nog echt opkwam voor de nationale soevereiniteit, kan Wilhelmina beschouwd worden als de laatste Nederlandse (constitutionele) monarch die zulks deed.

Beide zijn in de vergetelheid geraakt omdat ze voor de generaties van 1968 en later hopeloos ouderwets leken; maar inmiddels is hun gedachtegoed actueler dan ooit.

In één van zijn Wilhelmina-biografieën beschrijft de onlangs overleden historicus en jurist Cees Fasseur de ontmoetingen tussen Wilhelmina en De Gaulle en hun overeenkomsten.

 

charlie

Nationaal gedachtegoed gedemoniseerd

Nu hoeven we het anno 2016 natuurlijk niet in alles eens te zijn met voor onze begrippen tamelijk autocratische mensen als Charles de Gaulle of koningin Wilhelmina. Maar vreemd is wél dat in media en politiek constant een beeld wordt opgeroepen als zou het opkomen voor  nationale soevereiniteit “rechtsradicaal” of “extreem-rechts” gedachtegoed zijn, terwijl “Europees denken” politiek-correct wordt geacht.

De historische werkelijkheid is anders: het waren Hitler en zijn racistische bende die een Verenigd Europa nastreefden. Zijn toenmalige grote Europese tegenstanders Sir Winston Churchill, generaal Charles de Gaulle en koningin Wilhelmina van het Koninkrijk der Nederlanden, waren stuk voor stuk overtuigde nationalisten.

 

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “15 mei 1962: De Gaulle presenteert zijn visie op Europa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s