Ik rijd momenteel een Volvo 940 sedan alias “de Tank” en ben een behoorlijke Volvo-nostalgicus, hoewel ik ook een zwak heb voor Franse auto’s en in mijn leven aardig wat Renaults, Peugeots en Citroëns heb versleten. Behalve de huidige 940 (de tweede die ik rij van dit model) heb ik ook nog een paar jaar in een 850 rondgetuft, met het heerlijk roffelgeluid.

De Volvo liefde heb ik waarschijnlijk geërfd van mijn vader, die een trouwe Volvo rijder was in de jaren zestig en zeventig. De eerste auto die ik me kan herinneren was onze witte Volvo PV 544 alias de Katterug.

volvo p544
De Volvo PV 544 alias “Katterug”

Hiermee deed mijn vader als dierenarts begin jaren zestig zijn huisbezoeken in Amsterdam, wat toen veel  vaker gebeurde dan tegenwoordig, nu de meeste mensen met hun huisdier naar de dierenarts gaan. Heel toepasselijk ging mijn vader er dus in zijn Volvo Katterug op uit om katten beter te maken. Soms mochten mijn zusje en ik meerijden langs de Amsterdamse grachten, waarbij we keurig bleven wachten in de auto als vaders naar binnen ging om de dieren beter te maken.

Omstreeks 1964 ruilde mijn vader de PV 544 voor een grijze Amazone. Ook een prachtige en ijzersterke wagen. We woonden toen in de Johannes Verhulststraat onder de dierenartsenpraktijk. Ik herinner me dat de Volvo-dealer nadat we de Amazone al hadden gekocht een keer ’s avonds bij ons langs kwam om iets te bespreken met mijn vader en toen was gekomen in onze P544 die hij keurig gewassen en gepoetst had om deze te verkopen. Ik keek uit het raam, zag de glimmende Katterug staan voor ons huis en vond het enorm jammer dat we hem moesten missen maar daar stond natuurlijk tegenover dat we nu in de Amazone konden rijden.

 

Volvo Amazone
Volvo Amazone model 

Vervolgens stapten we omstreeks 1969 of 1970 over op de 140-serie, ik meen dat het een 144 was. Mijn vader had eerst een knalrood exemplaar aangeschaft, maar na twee weken bedacht hij zich en ruilde deze om voor een witte.

volvo-140-04
Volvo 140 serie

Met deze auto, die wederom niet kapot was te krijgen, hebben we heel wat vakanties gevierd in Frankrijk en elders. In de ruime kofferbak kon je een hoop meenemen, al was het altijd passen en meten om alles mee te krijgen. We zaten met vier kinderen achterin op de achterbank; dat was toen nog niet verboden.

Het staat me nog bij dat we een cassettebandje hadden van Freek en Bram, iets over een strand waarop veel Duitsers lagen en op wiens ruggen Freek ijsjes morste, geloof ik. Op enig moment kenden we dat stukje uit ons hoofd. Freek was toen nog grappig en niet geheel verzuurd, zoals tegenwoordig.

Eind jaren zeventig erfde mijn vader een Mercedes, ook een prachtige en ijzersterke wagen en dat was voor ons gezin het einde van het Volvo-tijdperk.

Als kind vond ik het altijd prettig om achterin te zitten, vooral ’s avonds, muziekje erbij en ik keek dan aandachtig hoe mijn vader met vaste hand de wagen bestuurde en vroeg me af of ik dat later ook zou kunnen. Die oude Volvo’s hadden een prachtig dashboard trouwens, met zo’n schuivende snelheidsmeter.

dashboard
Dashboard 140-serie

Tja, daar denk ik nog wel eens aan als ik comfortabel rijd in onze heerlijke 940 van 1993. De laatste van de klassieke vierkante Volvo’s (de serie 140/240/740/940). Een wagen zonder overbodige luxe, zelfs geen airco, maar wel arko: Alle Ramen Kunnen Open. Maar wat rijdt-ie nog goed en wat zitten de stoelen lekker!

volvo-940-2-3-gl-mooie-auto-plus

Helaas is deze wagen vorig jaar bekrast door een vandaal en het vakkundig herstellen daarvan zal de economische waarde van de auto overstijgen, dus kijk ik het even aan. Ik heb de schade for the time being bijgewerkt met een lakstift. Het blijft geen prettig gezicht. Kan ook zijn dat ik de auto “afrijdt” tot de volgende grote reparatie en dan een andere uitzoek.

Hoewel, een Volvo afrijden, dat kan lang duren. Ik las laatst een verhaal van een man die twintig jaar geleden zijn Volvo 740 mee nam naar Amerika, sindsdien nooit de motorkap open heeft gehad, maar er wel 800.000 kilometer mee heeft gereden. Of dit verhaal helemaal klopt betwijfel ik eerlijk gezegd, maar dit soort verhalen geven wél de charme aan van het Volvo rijden. De slogan luidt niet voor niets: Volvo for life!
volvo for life

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s