Als er over de VVD gesproken wordt moet ik vaak denken aan de politieke gesprekken die ik in de jaren tachtig voerde met wijlen mijn grootvader Dr. Jan Gajentaan (1902 – 1987).

Mijn grootvader was een echte conservatief-liberaal en trouw VVD-stemmer, ik zelf was na een soort van links-anarchistisch intermezzo van mijn 18e tot mijn 21jaar (je bent jong en je wilt wat), begin jaren tachtig teruggekeerd naar het liberale nest en stemde VVD, maar als sociaal-liberaal meestal wel op de linkervleugel van de partij.

Familie
Grootouders met zoons Jan en Henk

Mijn grootvader had twee zoons: Jan, mijn vader (net als mijn grootvader dierenarts en conservatief-liberaal / VVD’er, vorig jaar helaas overleden) en Henk, mijn oom, die in 1966 tot de mede-initiatiefnemers van D66 behoorde en nog steeds trouw D66-lid en congresganger is.

Ik zat daar als links-liberale VVD’er en kind van het progressieve tijdperk (jaren 60/70) dus zo’n beetje tussenin. Bij politieke getinte  familiediscussies wel handig, als je bemiddelaar wilt zijn.

Mijn grootvader stond toen hij ouder werd een beetje sceptisch en teleurgesteld in het leven. Daarnaast ging hij in zijn laatste jaren helaas ook geestelijk achteruit, een pijnlijk proces dat ik beschrijf in mijn E-book Heimwee naar de Gerard Doustraat.

Zijn  wat sceptische houding in zijn laatste levensjaren werd denk ik in de hand gewerkt doordat hij in 1965 zijn grote liefde de Oranjebeweging had verlaten, omdat hij zich niet kon vinden in prins Claus als echtgenoot voor troonopvolger prinses Beatrix, Claus was immers in de periode Hitler onder de wapenen geweest (als vaandrig bij de 90e Pantserdivisie “Toteskopf” in Italië) en dus volgens mijn opa een “oorlogsduitser”.

ClausMax2

Toch denk ik met genoegen terug aan die politieke gesprekken met mijn grootvader waarbij we meestal op een gemoedelijke manier de degens kruisten, ik als idealistische jongeman, hij als de mopperende conservatief. Als ik een idealistisch betoog had gehouden rondde hij het gesprek vaak af met zijn vaste uitspraak: “Het draait allemaal om centen en baantjes, jongen”.

Ook staat me nog bij dat mijn opa vermakelijke tirades afstak over de VVD-europarlementariër Kees  Berkhouwer, die er vandoor ging met de wijn na een receptie. Een schandaaltje van de jaren tachtig. Volgens opa, het begin van moreel verval. Anno 2016 en vele affaires van VVD’ers later waarbij vergeleken die van Berkhouwer in het niets verdwijnt, moet ik hem ergens wel gelijk geven.

2012: omslagpunt
Hoe het ook zij, ik bleef al die jaren braaf VVD stemmen (met een enkel uitstapje naar D66 in 1990)  maar op de linkervleugel, zoals bijvoorbeeld op de charmante en welbespraakte Laetitia Griffith. Maar 2012 was een omslagpunt: ik ging me steeds meer ergeren aan het EU- beleid van massa-immigratie en de welvaartsvernietigende eenheidseuro.

Toen Nederland in 2012 een blanco chèque gaf aan de EU/ECB van 40 miljard euro voor het noodfonds ESM, brak mijn klomp en dat jaar stemde ik bewust op één partijen die tegengestemd had bij het ESM-debat in het parlement: de Christen-Unie.  Het was een soort van proteststem, maar omdat de Christen-Unie qua immigratie (met name asielbeleid) een links / policor beleid voert, was het misschien niet zo’n goede keuze. Daarna heb ik nog een keer op het inmiddels terziele gegane Artikel 50 gestemd en ja, ook een keer op de PVV, al ben ik het niet in alles eens met de PVV.

Los van de PVV-toon die ik soms onnodig hard vind,  hoeft voor mij de islam niet verboden te worden: ik wil vooral dat de massa-immigratie een keer stopt (met name de krankzinnige stroom asielzoekers en ook van alles dat binnengefietst wordt onder het mom van familiehereniging), dat we eerst eens de problemen met de integratie na 50 jaar ongecontroleerde massa-immigratie oplossen en meer moskeeën hoeft voor mij ook niet. Voorlopig maar even mee stoppen. De moskeeën die er al zijn moeten veel beter gecontroleerd worden, óók op de inhoud van de boodschap.

Met 8000 in West-Europa opgegroeide islamo-nazistische IS strijders in het M.O., moeten we eerst maar eens nagaan waar het precies vandaan komt, die radicalisering. Totdat we dat weten en de boel weer onder controle hebben: deurtje dicht.

Volgens sommigen ben je dan een rechtsradicaal, het zij zo. Ik denk dat ik niet meer doe dan proberen ons cultureel erfgoed of simpeler gezegd our way of life veilig te stellen. Eerlijk gezegd weet ik niet eens waar ik mezelf nu politiek moet indelen: bij VNL, bij de PVV (al ben ik het niet met alles eens) of toch bij de rechtervleugel van de VVD? Met alle drie ben ik het vaak eens, maar soms ook oneens.

VVD: A zeggen en B doen
Het grote probleem met de VVD anno 2016, los van de affaires, is dat de partij telkens A zegt maar B doet. De voorbeelden zijn legio. Het Plan Azmani (radicaal kiezen voor opvang asielzoekers in eigen regio in combinatie met economische, militaire en sociale steun uit het Westen) was prima, uiteindelijk werd het zelfs grotendeels overgenomen als basis van het kabinetsbeleid, maar toen staatssecretaris Dijkhoff naar Brussel toog om het te verdedigen bleef er weinig van over. Ja, Dijkhoff riep dat de rest van de EU het ook een prachtig idee vond, maar dan wel voor de lange termijn…

Intussen blijven miljoenen migranten de EU binnenstromen en ernstig destabiliseren, waarmee ik mij niet uitspreek over de individuele asielzoeker. Daar zitten vast ook prima mensen bij en in bepaalde omstandigheden zouden we allemaal hetzelfde doen. Als je land kapot geschoten wordt in een proxy war zoek je je heil elders en wat is er dan beter dan een West-Europese welvaartsstaat?

Omdat de migratiedruk te groot werd zette Rutte zijn roulerend EU-voorzitterschap in als makelaar (bedrijfspoedel wilde ik bijna schrijven) van Merkel en ja, de stroom illegale migranten uit Turkije is nu drastisch verminderd, maar nu komt dezelfde massa migranten weer via Libië en Tunesië op Italië af, terwijl wij als EU 6 miljard euro armer zijn en bovendien chantabel door oppersultan Erdogan.

En zo gaat het elke keer. De VVD zegt A, maar doet B, ingegeven door coalitiebelangen, de EU, de internationale politiek… Het is allemaal misschien begrijpelijk en natuurlijk moet je in de politiek compromissen sluiten, maar maak dan tenminste helder waarvoor je staat en op welke punten je concessies hebt gedaan en waarom. Ook dat krijgen we niet te horen: de gesprekken van Rutte en Dijkhoff in Brussel vinden achter gesloten deuren plaats en daarna wordt er steevast een rookgordijn opgetrokken, want we willen Angela Merkel vooral niet voor het hoofd stoten.

Misschien spelen de Europese ambities van Mark Rutte een rol. Dat gevoel kregen velen ook bij het referendumdebat deze week. Die vermenging van Europese en nationale ambities van onze politici heeft Nederland onvoorstelbaar veel schade gedaan. Ik heb eerder ervoor gepleit die zaken voortaan strikt te scheiden.

En elke keer verzuchten we weer: de VVD, wat moet je ermee?

Advertenties

2 gedachtes over “De VVD, wat moet je ermee?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s