Geloof me, ik ben het zat. Je kunt je druk maken over allerlei misstanden totdat je een ons weegt. Je kunt twitteren, bloggen, open brieven schrijven of petities indienen, maar wat maakt het uit?

Onze bestuurlijke elite en MSM (main stream media) schijnen op enig moment een soort heilige drie-eenheid aangenomen te hebben:

  • de euro is onze heilige munt;
  • de islam is een prettig en vredelievend geloof (met uitzondering van een paar boefjes dan, maar die zijn eigenlijk zielig en hebben best wel een punt);
  • massa-immigratie is heel erg goed en fijn voor ons allemaal.

Je kunt honderdduizend stukken schrijven en bijvoorbeeld inzake de euro met kracht van argumenten betonen dat de 19 deelnemende landen van de eurozone veel te verschillend zijn voor één monetair beleid: er wordt niet naar geluisterd door de beleidsbepalers en als er wel naar wordt geluisterd wordt er niets mee gedaan.

Je kunt alternatieve voorstellen doen voor de euro zoals The Matheo Solution waarbij de euro als betaalmiddel en zelfs het europact gehandhaafd kunnen blijven maar monetaire flexibiliteit (rente en wisselkoers aanpassingen waar nodig) op een slimme manier heringevoerd worden: er wordt niet naar geluisterd.

Je kunt keer op keer betogen dat onze individueel en liberaal ingestelde maatschappij nu eenmaal geen massa-immigratie aankan van andersdenkenden (met name door islam geïndoctrineerde) mensen, omdat die zich in achterstandswijken concentreren en vervolgens ongrijpbaar worden en een vijandbeeld opbouwen: er wordt niet naar geluisterd.

Je kunt honderden artikelen schrijven over het gelijk van Ayaan Hirsi Ali, van Leon de Winter en ja misschien ook wel van Geert Wilders (al verwoordt hij het niet altijd even subtiel) dat er wel degelijk een probleem is met islam zelf en dat deze religie cq. veroveringstheologie voor problemen zal blijven zorgen tenzij deze grondig wordt hervormd (wat wij als westerlingen niet kunnen doen en misschien ook onmogelijk is): hoon zal je deel zijn.

Liever zou ik de politieke boel de politieke boel laten en me concentreren op mijn gezin, mijn bedrijfje en af en toe een melancholiek blogje schrijven met wat opaverhalen of over mijn belevenissen als voetbalvader.

Graag zou ik de politiek overlaten aan de mensen die er vorstelijk voor betaald worden met onze belastingcenten en die na hun politieke carrière vaak geregeld worden met een mooi baantje dat het veelvoudige opbrengt van wat ze tijdens hun politieke loopbaan binnenhaalden.

Maar deze politieke kaste, met uitzondering van een enkele heldere en integere geest, heeft zichzelf vastgezongen in hun eigen wensbeeld en zolang ze daarvan profiteren, financieel en ook qua status, zullen ze dat wensbeeld niet aanpassen, tenzij er een grote externe schok komt die ze van hun voetstuk blaast.

Die externe schok zal groot moeten zijn: een “gewone” aanslag voldoet niet meer, want na iedere hype in de media volgt er weer een nieuwe hype die ons opslokt. We hypen heel wat af met z’n allen en ons collectief geheugen gaat niet verder terug dan twee weken, zo lijkt het.

Het doet mij denken aan het gedrag van de Europese elite in de Appeasement periode eind jaren dertig van de 20e eeuw: pas toen Hitler in september 1939 Polen binnenviel werden ze wakker en dan nog niet allemaal. We mogen ons gelukkig prijzen dat het Engelse koningshuis toen nog net op tijd op het juiste paard wedde (Winston Churchill).

En daarom moeten we maar gewoon doorgaan met twitteren, bloggen,  open brieven schrijven en petities indienen, in de hoop dat ooit het kwartje valt.

Het liefst voordat het écht te laat is.

Maar vrolijk word ik er niet van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s