Drie weken geleden reed ik in mijn oude, trouwe Volvo 940 naar Brussel. Ik had een lunchafspraak in de Europese wijk met een bevriende relatie om een voorstel te bespreken.

Het eerste dat me opviel was dat Brussel een belegerde stad leek. Overal zwaar bewapende manschappen. Ik maakte er een foto vanuit de Volvo, die met zijn bijnaam “tank” niet misstond in de belegerde stad.

Brussel1
Het dashboard van mijn Volvo 940

Ik ken de weg niet zo goed in Brussel. Ik parkeerde mijn auto op goed geluk in de Wetstraat – Rue de la Loi .

De parking was bomvol en het kostte me twintig minuten om een plaatsje te vinden. Lastig manoeuvreren in zo’n volle garage.

Ik stapte uit, liep de Wetstraat uit, ging met een trapje naar beneden en liep de Europese wijk in langs metrostation Maelbeek. Ik keek er nog even naar binnen. Het zag er niet echt vrolijk uit.

Ik wandelde rustig verder, liep door een parkje en kwam aan bij het restaurant dat niet ver weg was van het Europese Parlement. Overal die bewapende manschappen. Je realiseert je dat je je bevindt in de shariahoofdstad van Europa. De dreiging ligt constant op de loer.

Hoe heeft het zo ver kunnen komen dat de aanslagplegers van Parijs en waarschijnlijk ook van vandaag in Brussel allemaal uit die rond de Brusselse voorstad Molenbeek gevestigde jihadisten netwerken kwamen? Ik laat de verklaringen maar over aan degenen die er meer verstand van hebben dan ik.

Ik had een prettige lunch in Brussel. In het restaurant bevond zich een bekende politica. Ik schudde haar de hand en vroeg me af hoe het zat met de beveiliging. Ik moest even denken aan de Charlie Hebdo-aanslag van vorig jaar . Twee gekken met Kalashnikovs die zo’n restaurant komen binnenlopen en je zit als een rat in de val. Het bronstige Allahu Akbar gebrul is dan het laatste dat je ooit nog hoort. Ik werd misselijk bij het idee.

Zo denken we tegenwoordig altijd. Je moet wel. Je houdt rekening met alle mogelijke gevaren. Als iemand ergens even een tas laat staan, krijg je een zenuwachtig gevoel. Wat zou erin zitten?

Brussel2Na de lunch struinde ik nog even door de Europese wijk van Brussel. Ik maakte deze selfie. Daarna wandelde ik op mijn gemak terug naar de Wetstraat. Ik kwam weer langs metrostation Maelbeek en ik keek weer even naar binnen.

Daarna stapte ik in mijn auto en reed terug naar mijn kantoor in Spijkenisse.

Sindsdien was Brussel wel elke dag in het nieuws. Soms voor Eurotops, maar vaker vanwege de jihadisten, de op handen zijnde arrestatie van Abdeslam, alarmfase zoveel, de staat van beleg, huiszoekingen, en wat dies meer zij. Je kon wel aanvoelen dat het een keer mis zou gaan.

En toen werd afgelopen vrijdag Salah Abdeslam gearresteerd. Een moment van grote opluchting en trots bij de Belgische autoriteiten. Premier Michel en de Franse president Hollande verlieten er de EU-top voor (Rutte kon die deal met Turkije wel regelen) omdat beide heren de arrestatie van Abdeslam belangrijker vonden. Ze hadden die dag het beruchte islamitische terreurwerk uit Molenbeek een harde slag toegebracht.

En juist dan gaat het mis, natuurlijk. Het gevoel van overwinning op het kwaad was een illusie. We vechten immers tegen een veelkoppig monster. Voor elke afgehakte kop komen er twintig terug.

Vandaag vielen in Brussel ruim dertig doden en ongeveer 200 gewonden. Onschuldige mensen, op de luchthaven op weg naar een gedroomde vakantie, of gewoon op weg naar hun werk in de metro.

De meeste doden vielen in de metro, bij station Maelbeek.  Wat een trieste dag.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s