We gaan een aantal belangrijke verkiezingen en referenda tegemoet.  Eerst het Nederlandse Oekraïne (Associatieverdrag) referendum en het belangrijke Britse in/out EU referendum. In november dit jaar volgen de Amerikaanse presidentsverkiezingen en begin 2017 de Nederlandse parlementsverkiezingen (maart), de Franse presidentsverkiezingen in mei en kort daarop de Franse parlementsverkiezingen. Tenslotte nog in september 2017 de Duitse parlementsverkiezingen.

Wat is de rode draad bij al deze verkiezingen met op de achtergrond de aanhoudende stagnatie van de eurozone, conflicten in het Midden-Oosten en de islamitische terreur in Europa, met vandaag weer een triest nieuw hoofdstuk met de aanslagen op het vliegveld van Brussel en bij metrostation Maelbeek in de Europese wijk van de stad?

Naar mijn mening zal het gaan tussen enerzijds de filosofie van globalisme,  vertegenwoordigd door alle gevestigde partijen (pro EU, pro VN, pro internationale asielverdragen, etc) en anderzijds een opkomende stroming van politici die de nadruk leggen op de natiestaat en de bescherming die deze kan bieden aan zijn burgers, zoals Donald Trump, Marine Le Pen, Geert Wilders of Nigel Farage.

Hoewel deze politici onderling verschillen qua links/rechts balans en ook in andere opzichten, is dit volgens mij de rode draad bij de komende verkiezingen.

Is Donald Trump zo radicaal?
Donald Trump werd weggehoond door alle politici van gevestigde partijen (zowel in de VS als in Europa) met zijn opmerking dat er een immigratiestop zou moeten komen voor migranten uit islamitische landen totdat we de oorzaak van geweld en radicalisering onder delen van de moslimbevolking beter begrijpen en op enige manier onder controle krijgen.

Was dat zo’n gek standpunt? Natuurlijk schuurt het met ons westerse principe om mensen individueel te beoordelen. Ik heb genoeg moslim kennissen bij de voetbalclub of op de school van mijn kinderen waarmee ik prima overweg kan en van wie ik niets te duchten heb. Maar het Midden-Oosten is nu eenmaal een haard van allerlei conflicten en de islam streeft naar wereldmaatschappij en blijkt een bron voor radicalisme.

Je kunt er wel eindeloos over twisten of het probleem nu zit in de islam zelf of in een te radicale interpretatie ervan door “bepaalde groepen”, in zekere zin is dat een academische discussie. Het probleem lossen we er niet mee op.

Er is dus wel wat te zeggen voor het standpunt van Donald Trump om islamitische immigratie voorlopig stop te zetten en eerst te werken aan een oplossing van de problemen. In feite was dat ook het standpunt van Pim Fortuyn waarvoor hij vermoord is in 2002. Opvang van (islamitische) vluchtelingen moet dan plaats vinden in de eigen regio. Misschien is dat niet eerlijk tegenover goedwillende en soms westers denkende moslims, maar hoe eerlijk is het tegenover de Nederlandse (Europese) bevolking om maar eeuwig door te gaan dit soort conflicthaarden te importeren?

Dit is slechts één voorbeeld van de vragen waarover de verkiezingen straks zullen gaan. Politieke denkers die zich baseren op de natiestaat zullen in dat kader oplossingen zoeken, bijvoorbeeld door een immigratiestop en herstel van grenzen. Niet als totaaloplossing, maar als eerste stap om de zaak weer in de grip te krijgen. Globalisten zullen proberen de problemen op wereldniveau op te lossen. Maar daartoe is het Westen, als je het mij vraagt, al lang niet meer in staat. We leven in een multipolaire wereld waarin het Westerse blok van VS en EU maar één van vier of vijf grote spelers is.

De beschermende natiestaat
Wat mij betreft: ik kies voor de beschermende natiestaat. Dat neemt niet weg dat ik ook bij de huidige ellende van aanslagen probeer rationeel na te denken. De ratio van de aanslagplegers is waarschijnlijk dat ze ons juist willen dwingen voor de eigen bescherming te kiezen en daarmee een wig proberen te drijven tussen autochtone bevolking en allochtone bevolking (met name moslims), in de hoop zo zieltjes te winnen voor hun verziekte denkbeelden.

Dezelfde zieke ratio steekt achter de aanslagen op toeristische oorden in het Midden-Oosten en Afrika (onlangs nog in Ivoorkust): eerst westerse toeristen en daaruit voortvloeiende inkomsten wegjagen en daarna de straatarme bevolking inpalmen met de Sharia.

We moeten dus oppassen dat we niet doorschieten in het andere uiterste, bijvoorbeeld door moslims ongenuanceerd de schuld te geven van aanslagen, want dan spelen we de extremisten alleen maar in de kaart. Een bijzonder moeilijke evenwichtsoefening. Dat realiseer ik me op een dag als deze vol ellende van de aanslagen in Brussel, nog meer dan op andere dagen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s