De politieke partijen PVV in Nederland en Front National (FN) in Frankrijk, die ik al een tijdje met interesse volg, staan er beiden goed voor in de peilingen met percentages van rond de 20-30% van het electoraat. Begin 2017 zijn er verkiezingen, zowel in Nederland (parlement) als in Frankrijk met eerst presidentsverkiezingen in mei en vlak daar achteraan parlementsverkiezingen.

marine geert
Marine Le Pen en Geert Wilders

Beide partijen hebben een heldere strategie. Ze willen in ieder geval de eurozone verlaten en weer een eigen munt invoeren. De PVV wil ook de EU verlaten, FN zet vooralsnog in op heronderhandeling van de verschillende EU-verdragen. Vervolgens willen ze allebei een strikt immigratiebeleid gaan voeren.

Een helder verhaal dus dat ook goed is uit te leggen aan de kiezer die in toenemende mate weerzin voelt tegen de oprukkende EU-superstaat, de welvaartsvernietigende eenheidseuro en de door een bestuurlijke- en media-elite afgedwongen massa-immigratie.

Absolute meerderheid in 2017 lijkt niet haalbaar
So far, so good zou je zeggen, als je zoals ik de wereld een beetje bekijkt met een nationale en eurosceptische bril. Toch is er een lastig punt dat ik hier aan de orde zou willen stellen: geen van beide partijen zal (naar het zich laat aanzien) in 2017 een absolute meerderheid verwerven in het parlement. De PVV zou het al heel goed doen als ze in 2017 uitkomen tussen de 35 en de 40 parlementszetels; maar dat betekent dat de andere partijen nog altijd tussen 110 en de  115 zetels halen.

In Frankrijk is het nog lastiger, omdat daar een meerderheidsstelsel is in plaats van een evenredig kiesstelsel zoals bij ons. FN is er tot nu toe nauwelijks in geslaagd parlementszetels te veroveren door de uitsluitingstactiek van de ander partijen en is dus ondervertegenwoordigd in het parlement. De partij heeft in feite een “tweede ronde trauma”, dat er nog eens ingepeperd werd tijdens de verloren tweede ronde van de Regionale Verkiezingen van december 2015. Ze winnen telkens de eerste ronde en verliezen de tweede bij verkiezingen.

Nu zou Marine Le Pen natuurlijk de presidentsverkiezingen kunnen winnen in mei 2017, al ziet het er nu naar uit volgens de peilingen dat zij ook die in de tweede ronde verliest van de rechtse kandidaat Alain Juppé. Maar ook als zij ze wel wint is de kans groot dat er geen parlementaire meerderheid zal volgen, waardoor Marine Le Pen dus afhankelijk zal zijn van een “cohabitation”met hetzij links, hetzij rechts.

De eurozone verlaten is nog niet zo eenvoudig
Eén van de hoofdpunten van zowel PVV als FN, het verlaten van de eurozone, is dus nog niet zo eenvoudig. Artikel 50 van het Verdrag van Lissabon voorziet weliswaar in een exit-procedure, maar zonder parlementaire meerderheid is dat uiteraard geen begaanbare weg.

In Frankrijk zou je hiervoor nog het algemeen bindend referendum in stelling kunnen brengen (een instrument dat in Nederland grondwettelijk niet is toegestaan) maar volgens actuele peilingen is er zelfs in Frankrijk – dat toch behoorlijk te lijden heeft onder de euro – geen meerderheid onder de bevolking om uit de eurozone te stappen.

Daarom doet de vraag zich voor wat de inbreng en de minimum eisen zullen zijn voor partijen als PVV en FN als zij in 2017 gaan regeren als onderdeel van coalitieregeringen, ervan uitgaande dat er (nog) geen meerderheid is om de eurozone of de EU te verlaten.

Of zullen ze ervoor kiezen om in de oppositie te blijven en pas in hun 2021 of 2022 hun slag te slaan? Dat zou betekenen dat de gevestigde, pro-EU partijen nog vier of vijf jaar hun goddelijke gang kunnen gaan, waarna de EU-superstaat wellicht een onomkeerbaar proces zal blijken.

Plan B is belangrijk
Het lijkt mij daarom belangrijk dat PVV en FN strategieën ontwikkelen om aan regeringscoalities deel te nemen, óók binnen EU en euroverband, om in ieder geval zoveel als mogelijk verdere uitholling van de natiestaat te behoeden en daarnaast de ondermijnende massa-immigratie zoveel als mogelijk af te remmen.

Traditioneel rechts kan daarbij een bondgenoot zijn. Een immigratie-realistische linkse partij is gewenst en zou een interessante coalitiepartner kunnen zijn, maar deze heb ik helaas nog niet aan de horizon kunnen ontdekken.

In het kader van coalitievorming lijkt het me van belang dat PVV en FN zich ook buigen over alternatieve monetaire modellen. Mijn eigen voorkeur voor The Matheo Solution   zal genoegzaam bekend zijn, maar er zijn meerdere oplossingsrichtingen tussen het ene uiterste – de eenheidseuro – en het andere uiterste, de terugkeer naar 19 nationale munten voor alle landen die nu lid zijn van de eurozone. Voor een opsomming van de beste monetaire alternatieven zie de euro-oplossingsmatrix van Drs. Harry Geels.

Tot nu toe is er weinig te merken van enig serieus debat binnen PVV of FN over dit soort zaken, net zoals er binnen de gevestigde partijen geen serieus debat plaatsvindt over alternatieven voor de door hen gewenste eenheidseuro. In die zin zijn de “populistische” partijen en de “gevestigde” partijen spiegelbeeldig en op dit moment even rigide in hun benadering.

Dat is mijns inziens spijtig. Er is namelijk nog nooit een probleem opgelost met politiek-ideologische starheid.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s