Wie kent hem niet: de befaamde Kromme, de spijkerharde speler van de jaren zeventig met het scherpe inzicht en de splijtende kromme pass, misschien onze beste middenvelder ooit. De man die in 1970 met Feyenoord als eerste Nederlandse club de Europa Cup won en in 1974 de UEFA Cup: Willem van Hanegem.

Willem 3 oranje
Willem van Hanegem tijdens de finale Duitsland – Nederland in 1974

Van Hanegem speelde een prominente rol in het Nederlands elftal van 1974 dat de tweede plaats bereikte bij het WK in Duitsland en dat – in tegenstelling tot de edities van 2010 en 2014, toen een tweede cq een derde plaats werd bereikt met defensief spel – de wereld oogstrelend voetbal liet zien, een ware spelrevolutie met voetbal in de Hollandse, dus aanvallende stijl.

Het Nederlandse voetbal werd toen omgedoopt tot totaalvoetbal  omdat spelers telkens op verschillende plekken in het veld opdoken wat mogelijk was door superieure techniek, uitstekend positiespel en een scherpe en goed geoefende toepassing van de buitenspelval.

Bij alle kinnesinne die er nog altijd is tussen “010” en “020” vergeten mensen nog wel eens dat dit beste Nederlands elftal ooit van 1974 een typische Ajax-Feyenoord co-productie was. De meeste PSV’ers waren op verzoek van Cruijff vooraf naar huis gestuurd, omdat ze teveel zouden zeuren. Er zijn toen vriendschappen gesmeed, zoals die tussen Ajacied Johan Cruyff en oer-Feyenoorder Wim Jansen, die een leven lang stand hielden. Jansen zou zijn spelerscarrière eindigen bij Ajax en Cruijff bij Feyenoord. Nog altijd voor velen een vreemd idee, maar niet voor mij als Amsterdamse Rotterdammer.

Willem 2
Van Hanegem loopt weg na een harde overtreding op Johan Neeskens.

Van Hanegem was een slimme speler die keihard kon zijn als het nodig was, maar beschikte over een fluwelen traptechniek. Daarnaast had hij een uitstekend gevoel voor het temporiseren van de wedstrijd.

Bekend is de anekdote dat Van Hanegem – die in het jaar van zijn geboorte, 1944, zijn vader verloor door het Britse bombardement op Breskens – als jong straatschoffie naast het veld de ballen terugschoot bij de training van Velox in Utrecht. Hij deed dat zo overtuigend dat Velox-trainer Daan van Beek hem vroeg om lid te worden. Binnen een half jaar speelde hij in het eerste. Een mooi verhaal over het belang van het herkennen van talent, dat HR professionals zich zouden moeten aantrekken.

De laatste oefenwedstrijd van het Nederlands elftal vóór het WK in 1974 heb ik nog bezocht als 15-jarig knulletje, dat was in het Olympisch Stadion in Amsterdam waar met 2-0 werd gewonnen van Uruguay. Ik woonde toen in de buurt van het Olympisch Stadion en samen met mijn buurjongetje ging ik op zondag vaak kijken naar de Amsterdamse eredivisieclub DWS, later met Blauw-Wit gefuseerd tot FC Amsterdam. We kochten altijd voor één gulden een kaartje voor de staantribune, kropen door het hek en gingen prinsheerlijk zitten op de Eretribune. Aangezien er toch nauwelijks toeschouwers kwamen bij FC Amsterdam, hebben we dat jaren volgehouden.

Jantjes
De twee Jannen eind jaren 60 (ik sta links): buurjongens & voetbalfans

Zo werden mijn buurjongen (ook Jan geheten) en ik, die begin jaren zeventig Ajax-supportertjes waren en drie keer op het Leidseplein stonden te juichen voor de “Cup met de grote oren”, geleidelijk meer DWS en na de fusie FC Amsterdam supporters. Bij Ajax was er sowieso minder te beleven na het vertrek van Cruijff in 1973. In die tijd speelde ik zelf ook bij DWS in Amsterdam-West, waar ik drie keer per week 2x een uur fietsen voor over had, dromend van een profcarrière. Mij zou dat niet lukken, twee iets jongere spelertjes die destijds bij de jeugd van DWS rondliepen zouden het wel ver schoppen: Frank Rijkaard en Ruud Gullit.

janvoetbal2
De auteur als DWS-speler in 1975, met kampioensbloemen

Bij DWS flitste ik afwisselend als linksbuiten of rechtsbuiten met Cruyffiaanse haardracht (zie foto links) langs de lijnen en werd in 1975 zelfs kampioen én topscorer. Helaas was dat wel in de B6… zo heel erg goed zal ik dus wel niet geweest zijn. Omdat ik DWS-speler was, werd ik ook regelmatig gevraagd als ballenjongen in het Olympisch Stadion.

Zo kwam het dat ik in 1976 bij de wedstrijd FC Amsterdam – Feyenoord als ballenjongen in de catacomben stond en daar de beroemde Willem van Hanegem in levende lijve kon aanschouwen. Nu was het altijd zo dat de meeste spelers vooraf nogal gespannen waren en geen oog hadden voor de ballenjongens, maar Van Hanegem vormde daarop een uitzondering.

De Kromme was uiterst ontspannen voor de wedstrijd en nam de tijd om met ons ballenjongens een praatje te maken en zelfs een balletje te trappen, in plaats van serieus warm te lopen. Met zijn reputatie kon dat kennelijk.

FeyenoordFCAmsterdam
FC Amsterdam – Feyenoord in 1976. Theo de Jong verslaat doelman Jan Jongbloed.

Als ik me het goed herinner, won Feyenoord de wedstrijd met 1-2 mede dankzij deze kopbal van Theo de Jong. Op de achtergrond voor het Van Nelle bord zie je een ballenjongen staan, dat zou ik best wel eens kunnen zijn.

Direct na de wedstrijd ging ik naar het urinoir in de catacomben van het stadion, waar toevallig ook Willem van Hanegem bezig was de blaas te ledigen. Zo stonden we naast elkaar simultaan te plassen. Ik geloof dat ik nog heel stoer iets gezegd heb tegen de maestro van het middenveld in de trant van “goed gespeeld, Willem”.

Dat was dus mijn Willem van Hanegem moment.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s