Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Franse ster, melancholicus en befaamd drank- en rookorgel Serge Gainsbourg is overleden. Uiteraard een reden voor de cultuurgevoelige Fransen om daar uitvoerig bij stil te staan en daarbij komt natuurlijk ook het beroemde én beruchte nummer Je t’aime, moi non plus, uitgebreid ter sprake.

In een artikel in Le Figaro wordt het één en ander verteld over het ontstaan van dit liedje dat de gemoederen behoorlijk bezig hield in die tijd. In 1969 werd het uitgebracht. Een eerste versie was een jaar eerder al opgenomen in de studio met Brigitte Bardot, maar de toenmalige echtgenoot van BB Gunther Sachs kon de erotische act van La Bardot met ex-minnaar Gainsbourg niet echt waarderen.

Gentleman Serge besloot het lied toen opnieuw op te nemen met zijn nieuwe vriendin Jane Birkin die hij zo hoog mogelijk liet zingen om de versie onderscheidend te maken ten opzichte van die met BB. Ook het overtuigende gekreun van Birkin hielp om het nummer onsterfelijk te maken. Philips wilde het lied niet uitbrengen en het werd geboycot door de meeste radiostations, wat in het anarchistische Frankrijk van vlak na mei 1968 natuurlijk juist een extra groot succes van het nummer maakte.

Jeannot
Moi in 1971…

Zelf kan ik me nog een feestje herinneren bij mij thuis in de brugklas periode – het zal 1971 zijn geweest – waar dit nummer veel gespeeld werd. Helemaal precies kan ik het me niet herinneren, maar er staat me wel bij dat het er wild aan toe ging, er een groepje stond te roken in de tuin en we op enig moment een meisje die iets vaags met een Cola-fles aan het doen was uit mijn kledingkast haalden. Het erotiserende gekreun van Jane Birkin had kennelijk heftige effecten op sommigen!  Ook staat me nog bij dat ik druk doende was om het feest niet ál te erg uit de hand te laten lopen.

Nou ja, het waren mooie tijden!

Advertenties

2 gedachtes over “Je t’aime, moi non plus…

  1. Leuke anekdote, maar het is en blijft jammer dat Gainsbourg hier in Nederland bij het grote publiek eigenlijk alleen maar bekend is van dit ene nummer. De 2e maart 1991 zal mij in ieder geval altijd bijblijven omdat ik toen in het Franse woonde. Na het bekend worden van zijn heengaan is ’s avonds veel horeca langer open gebleven dan gebruikelijk om de hele nacht door alleen maar uit Serge’s oeuvre te draaien. Dat kon ook gemakkelijk want de hoeveelheid werk van zijn hand is schier onoverzienbaar. Buiten dat, de man was bij het grote publiek ook bijzonder geliefd omdat hij met zijn werk herhaaldelijk de politiek (en anderen) op een onnavolgbare manier, door een subliem taalgebruik volkomen te kakken zette. Dat hij altijd letterlijk omgeven was door een rookgordijn en nogal wat keren in kennelijke staat in tv-uitzendingen verscheen had eigenlijk alleen maar een positief effect op de publieke adoratie.
    Zoals gezegd, hier is alleen dit ene nummer echt bekend, maar om echt een indruk te krijgen van de omvang van zijn culturele nalatenschap, scroll eens door deze lijst:
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Serge_Gainsbourg#Discographie
    Eerst dan kun je pas een minimale indruk krijgen van de enorme betekenis van Gainsbourg voor de hedendaagse Franse cultuur, hetgeen overigens ook benadrukt werd doordat zijn uitvaart (naast vele afgevaardigden uit de muziek- en filmwereld) bijgewoond werd van 2 ministers. Ook het feit dat nu, 25 jaar na dato, nog zoveel teruggeblikt wordt op zijn carriere moge boekdelen spreken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s